อดีตที่ยังไม่ตาย

"เอกสารฉบับนี้... เซ็นเสียสิพินทุ์ แล้วทุกอย่างจะจบลงด้วยดี" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ราบเรียบ ไร้ซึ่งร่องรอยของความอาลัยอาวรณ์ในวันนั้น ยังคงดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของพินทุ์ ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง กระดาษแผ่นบางที่วางอยู่เบื้องหน้าในยามนี้ หาใช่กระดาษหย่าร้างสีขาวสะอาดเหมือนเมื่อสี่ปีที่แล้วไม่ แต่มันคือสัญญาทางธุรกิจที่อาจพลิกชะตากรรมของบริษัทเธอได้ในชั่วข้ามคืน ทว่าเงาของอดีตสามีผู้เย็นชาอย่างปราชญ์ กลับทาทับลงมาบนเอกสารเหล่านั้น ราวกับภูตผีที่ตามหลอกหลอนไม่ยอมเลิกรา หัวใจของพินทุ์หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เลือดในกายเย็นเฉียบลงฉับพลัน เมื่อตระหนักได้ว่าความลับอันดำมืดที่เธออุ้มท้องหนีไปซ่อนไว้ตลอดสี่ปี กำลังจะถูกเปิดเผยต่อหน้าอดีตสามีในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า! ลมหายใจของเธอกระชั้นชิดขึ้น ดวงตากลมโตที่เคยอ่อนแอและร้องไห้ฟูมฟายให้ผู้ชายคนนี้เมื่ออดีต บัดนี้กลับแข็งกร้าวและฉายแววหวาดหวั่นระคนชิงชังอย่างปิดไม่มิด ภาพความทรงจำอันเจ็บปวดเมื่อสี่ปีที่แล้วพรูเข้ามาในห้วงความคิดราวกับภาพยนตร์ที่ถูกกดปุ่มรีเพลย์ วันนั้น... ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างบ้าคลั่ง สวนหย่อมด้านหลังคฤหาสน์หลังใหญ่เปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำ แต่หัวใจของพินทุ์เปียกปอนยิ่งกว่า เธอยืนถือซองเอกสารสีน้ำตาลไว้แน่น มือเรียวสั่นเทาจนแทบEไม่เหลือแรงจะทรงตัว ความเจ็บปวดร้าวรานจากการถูกหมาngเมิน การถูกมองว่าเป็นเพียงภาระไร้ค่า และความเย็นชาไร้หัวใจของปราชญ์ กัดกินเนื้อหนังเธอจนพรุน *“คุณไม่เคยรักฉันเลยใช่ไหมคะปราชญ์”* เสียงของเธอในวันนั้นแหบพร่าและสั่นเครือเต็มไปด้วยหยดน้ำตา ปราชญ์ในยามนั้นปรายตามองเธอด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ร่างสูงสง่าภายใต้สูทเนื้อดีไม่ได้ขยับเข้ามาใกล้แม้แต่น้อย เขายืนกอดอกราวกับกำลังมองดูคนแปลกหน้าผู้สร้างความน่ารำคาญใจให้ *“พินทุ์... เราคุยกันเรื่องนี้รู้เรื่องแล้วนี่”* ปราชญ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิทที่เชือดเฉือนหัวใจคนฟังได้ดีกว่ามีดคมๆ *“คุณก็รู้ว่าการแต่งงานของเรามันเกิดจากความจำเป็นของผู้ใหญ่ ไม่มีประโยชน์อะไรที่เราจะดึงดันอยู่ด้วยกันต่อไป ในเมื่อคุณให้สิ่งที่ผมต้องการไม่ได้... และผมก็ไม่มีพื้นที่ว่างในหัวใจเหลือให้ใครทั้งนั้น”* คำว่า 'สิ่งที่ผมต้องการไม่ได้' ดังก้องอยู่ในหัวของพินทุ์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในตอนนั้นเธอกลืนก้อนสะอื้นลงคอ พร้อมกับความลับสำคัญที่เพิ่งรู้ในเช้าวันนั้นเอง—ความลับที่ว่าเธอกำลังตั้งครรภ์ทายาทสายเลือดของเขาอยู่ในครรภ์ได้สัปดาห์กว่าๆ! ถ้าเธอบอกเขาในวันนั้น ลูกน้อยในท้องคงไม่พ้นกลายเป็นเครื่องมือต่อรอง หรืออาจถูกกำจัดทิ้งอย่างไร้เยื่อใยด้วยซ้ำ ในเมื่อปราชญ์แสดงออกชัดเจนขนาดนั้นว่าเกลียดชังและอยากสะบัดเธอให้หลุดพ้นจากชีวิตเขามากแค่ไหน พินทุ์จึงตัดสินใจเลือกทางที่เจ็บปวดที่สุดแต่เด็ดเดี่ยวที่สุด... เธอเงียบ เธอยอมเซ็นใบหย่าอย่างไร้ข้อต่อรอง และเธอก็หันหลังเดินออกจากนรกขุมนั้นมาพร้อมกับหัวใจที่แตกสลายและหนึ่งชีวิตน้อยๆ ในครรภ์ สี่ปีผ่านไป... พินทุ์คนเดิมที่อ่อนแอได้ตายไปพร้อมกับสายฝนในวันนั้นแล้ว บัดนี้เธอคือผู้บริหารสาวมือฉกาจที่ยืนหยัดด้วยลำแข้งของตัวเอง ห่อหุ้มเปลือกนอกด้วยความเยชาและเด็ดขาดเพื่อปกป้องสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิต แต่ทว่า... ในวินาทีนี้ ปราชญ์กลับยืนอยู่ตรงหน้าเธออีกครั้ง ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบ แววตาคมกริบของเขาไม่ได้ว่างเปล่าเหมือนวันวาน แต่มันกำลังกวาดมองเอกสารและท่าทีพิรุธของเธอด้วยความสงสัยใคร่รู้ "มีอะไรหรือเปล่าพินทุ์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามพร้อมกับก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นทีละน้อย กลิ่นกายคุ้นเคยที่เธอเคยซุกซบและเกลียดชังในคราเดียวกันโชยปะทะนาสิก จนพินทุ์ต้องผถดถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ "เปล่าค่ะ... ดิฉันแค่รู้สึกว่าข้อเสนอในสัญญานี้ มันมีบางจุดที่ไม่ค่อยยุติธรรมเท่าไหร่" เธอฝืนบังคับเสียงให้มั่นคงที่สุด แม้ว่าฝ่ามือที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะทำงานจะชื้นไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ ปราชญ์หรี่ตามองเธออย่างพิจารณา ร่างสูงใหญ่ก้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าคมคายอยู่ในระดับเดียวกัน สายตาคู่นั้นทรงพลังและดุดันราวกับพญาอินทรีที่กำลังจ้องเหยื่อ "ไม่ยุติธรรมตรงไหนล่ะ หืม? หรือว่าคุณกำลังกังวลเรื่องอื่น... เรื่องที่ไม่ได้เกี่ยวกับสัญญาฉบับนี้เลยสักนิด" คำพูดของเขามีความหมายแฝงนัยยะบางอย่างที่ทำให้หัวใจของพินทุ์กระตุกวูบ เธอรู้ดีว่าปราชญ์เป็นคนฉลาดเป็นกรด หากเขาเริ่มสงสัยอะไรแล้ว เขาจะไม่มีวันปล่อยผ่านจนกว่าจะได้คำตอบที่น่าพอใจ และยิ่งไปกว่านั้น... เอกสารแฟ้มสีฟ้าที่วางอยู่ริมโต๊ะ ซึ่งมีรูปถ่ายและประวัติส่วนตัวของเด็กชายวัยสามขวบเศษ—เด็กชายที่มีดวงตากลมโตและสันจมูกโด่งรั้นถอดแบบมาจากปราชญ์ราวกับพิมพ์เดียวกัน—กำลังนอนเปิดเผยอยู่ตรงนั้น! พินทุ์เหลือบสายตาไปมองแฟ้มสีฟ้าสลับกับใบหน้าของอดีสามี หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความตื่นตระหนกแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายเมื่อปลายนิ้วเรียวของปราชญ์กำลังเอื้อมไปแตะขอบแฟ้มฉบับนั้นอย่างเชื่องช้า "นี่คืออะไรเหรอพินทุ์..." ปราชญ์เอ่ยเสียงพร่า ขณะที่ดึงแฟ้มสีฟ้าเข้ามาใกล้ตัวทีละน้อย ดวงตาคมกริบเหลือบมองหน้าเธอนิ่ง "ทำไมเอกสารลับชิ้นนี้ ถึงมีรูปเด็กผู้ชายหน้าตาคุ้นๆ คนนี้อยู่ด้วย..." โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุนในเสี้ยววินาทีนั้น พินทุ์รู้ดีว่าเธอกำลังจนมุม และเกมการแก้แค้นที่เธออุตส่าห์วางแผนมาตลอดสี่ปี กำลังจะพลิกผันไปตลอดกาล! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและติดตามความเจ็บปวดงดงามนี้ไปด้วยกันนะคะ