ปกป้องในที่ลับ

“เซ็นมันเสีย พินทุ์… ถ้าการที่เธอจะเอาคืนผมด้วยการทำลายบริษัทที่ผมสร้างมากับมือมันทำให้ใจเธอเย็นลงได้ ผมก็จะเซ็นให้” เสียงของปราชญ์แหบพร่า ทว่าหนักแน่นดุจประกาศิต เขาโยนแฟ้มเอกสารโอนหุ้นบริษัทในเครือทั้งหมดลงบนโต๊ะกระจกหรูหราจนเกิดเสียงดังสนั่น พินทุ์เงยหน้าขึ้นจากเอกสารรายงานการเงิน ดวงตาคู่สวยที่เคยอ่อนหวานในอดีต บัดนี้กลับเย็นชาดุจแผ่นน้ำแข็งไร้ก้นบึ้ง เธอมองดูชายที่เคยเป็น ‘เจ้าชีวิต’ ของเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “คุณกำลังเล่นเกมอะไรอีกคะ ปราชญ์? คิดหรือว่าเศษซากที่ใกล้จะพังทลายพวกนี้ จะทำให้ฉันรู้สึกสะใจได้มากไปกว่าการเห็นคุณสิ้นเนื้อประดาตัวด้วยมือฉันเอง” พินทุ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำเหมือนเข็มเล่มเล็กที่กรีดลงบนหัวใจของชายตรงหน้า ปราชญ์ไม่ได้โต้ตอบ เขาเพียงเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาใกล้ ก่อนจะใช้มือหนาเชยคางมนขึ้น สัมผัสที่คุ้นเคยนั้นทำให้พินทุ์ชะงัก ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินอยู่ข้างแก้มนวล กลิ่นกายผู้ชายที่เย้ายวนจนเธอเกือบจะลืมเลือนความแค้นไปชั่วขณะ “ผมไม่ได้เล่นเกม พินทุ์… แต่ผมกำลังซื้อ ‘เวลา’ ต่างหาก” ปราชญ์กระซิบชิดใบหู เสียงของเขาเปลี่ยนไปจากความเกรี้ยวกราดเป็นความโหยหาที่ยากจะสะกด “เวลาที่จะทำให้เธอรู้ว่า ต่อให้ต้องเสียทุกอย่างแม้แต่ชีวิต ผมก็จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องเธอ โดยเฉพาะไอ้พวกหมาลอบกัดที่กำลังจ้องจะเล่นงานเธอในบอร์ดบริหารคืนนี้” พินทุ์นิ่งงัน หัวใจเต้นผิดจังหวะ เธอรู้ดีว่าคืนนี้คือคืนตัดสินชะตากรรมของเธอในบริษัท และศัตรูของเธอกำลังรวบรวมเสียงโหวตเพื่อเขี่ยเธอออกจากตำแหน่ง แต่การที่ปราชญ์ยอมสละอำนาจเพื่อปกป้องเธอ… มันหมายความว่าอย่างไร? “ทำไม…” เธอเค้นเสียงถาม มือที่กำปากกาแน่นสั่นเทา ปราชญ์ไม่ตอบ แต่เขากลับก้มลงจูบซับที่ซอกคอขาวเนียน สัมผัสนั้นแผ่วเบาทว่าเร่าร้อนราวกับไฟที่แผดเผา พินทุ์พยายามขัดขืน ทว่าร่างกายของเธอกลับทรยศต่อสมอง ความโหยหาที่ถูกฝังกลบมานานปีถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยสัมผัสที่เธอเคยหลงใหลที่สุด ปราชญ์ดันร่างบางให้แนบชิดกับขอบโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ก่อนจะช้อนตัวเธอขึ้นนั่งบนนั้น เขาสอดแทรกเรียวนิ้วเข้าไปในกลุ่มผมสลวย ก่อนจะดึงรั้งให้ใบหน้าของเธอแหงนเงยขึ้นเพื่อรับจูบอันดุดันและหิวกระหาย ลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดหยอกล้อกับความหวานละมุนในโพรงปาก สัมผัสที่เต็มไปด้วยความโหยหาและอารมณ์ที่พรั่งพรูออกมาจากการที่ต้องเก็บกดมานานหลายปี มือหนาเลื่อนลงไปลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าบางเบาของชุดทำงาน เขาสัมผัสได้ถึงความสั่นสะท้านของร่างกายที่เขารู้ดีว่ามีเพียงเขาคนเดียวที่ทำให้เธอเป็นเช่นนี้ได้ “พินทุ์… เธอคือคนเดียวที่ผมยอมแพ้” เขากระซิบพลางแนบหน้าผากเข้าหากัน ในห้องทำงานที่เงียบสงัด อารมณ์ที่พลุ่งพล่านกลับพุ่งทะยานสูงขึ้นเรื่อยๆ ปราชญ์แทรกกายเข้าไประหว่างเรียวขาที่กำลังสั่นระริกของเธอ การสอดประสานที่เกิดขึ้นนั้นเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนแต่ทว่าแฝงไว้ด้วยความทะนุถนอมในแบบฉบับที่เขาไม่เคยทำให้ใคร ทุกแรงขยับเขยื้อนคือการถ่ายทอดคำขอโทษและการปกป้องผ่านสัญชาตญาณความต้องการของมนุษย์ เสียงหอบหายใจและเสียงผิวเนื้อที่กระทบกันดังก้องไปทั่วห้อง ท่ามกลางความกดดันของสงครามธุรกิจที่กำลังรออยู่ข้างหน้า พวกเขาต่างหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว เพื่อลืมเลือนทุกความเจ็บปวดในอดีต ... ชั่วโมงผ่านไปอย่างเชื่องช้า พินทุ์ยืนมองแผ่นหลังของปราชญ์ที่กำลังจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ เขายอมเสียสละทุกอย่างเพื่อเปิดทางให้เธอได้สู้กับศัตรูในที่แจ้ง โดยที่เขาเลือกจะถอยไปเป็นเกราะกำบังในที่ลับ ทว่า… ในขณะที่เธอกำลังจะเดินออกจากห้องทำงานเพื่อไปเผชิญหน้ากับเหล่ากรรมการบริษัท สายตาเธอกลับเหลือบไปเห็นซองจดหมายสีน้ำตาลที่หล่นอยู่ใต้พรมใกล้โต๊ะทำงานของปราชญ์ มันเป็นเอกสารที่เขาเพิ่งได้รับมาจากนักสืบเอกชนเมื่อเช้านี้ พินทุ์ตัดสินใจก้มลงหยิบมันขึ้นมา หัวใจของเธอหล่นวูบเมื่อเห็นชื่อบนหน้าซองจดหมายนั้นไม่ใช่ชื่อของเธอ แต่เป็นชื่อของ ‘เด็กชายตัวน้อย’ ที่เธอซ่อนไว้ในบ้านพักตากอากาศที่ห่างไกล… ความลับที่เธอคิดว่าปิดตายสนิทมาตลอดสามปี กลับถูกปราชญ์ล่วงรู้แล้ว และที่น่าสะพรึงกลัวไปกว่านั้น ในซองเอกสารไม่ได้มีแค่ภาพถ่ายของลูก แต่มีผลตรวจเลือดที่ระบุความสัมพันธ์ทางสายเลือดไว้อย่างชัดเจน เธอยังไม่ทันจะได้หายใจ ปราชญ์ก็หันกลับมาพอดี ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องที่เอกสารในมือเธอด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ทั้งความเจ็บปวด ความดีใจ และความสับสนที่ปะปนกันจนยากจะแยกแยะ “พินทุ์… นี่มันหมายความว่ายังไง ทำไมเด็กคนนั้น… ถึงหน้าเหมือนผมราวกับแกะ?” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความสัมพันธ์อันเข้มข้นนี้ด้วยกันนะคะ - เข็มฉายานิศ