คำลวงในที่ลับ

“เด็กคนนั้น… เป็นลูกใคร พินทุ์” เสียงของปราชญ์แหบพร่า สั่นสะท้านราวกับคนเพิ่งผ่านการถูกกระชากวิญญาณ เขาไม่สนใจความอัปยศที่ปรากฏบนใบหน้า หรือความโกรธแค้นที่พินทุ์จงใจมอบให้ เขาสนเพียงเงาร่างเล็กที่ลับหายไปหลังบานประตูห้องนั่งเล่นนั้น ทว่าหญิงสาวกลับแค่นยิ้มเย็นเยียบ เธอเดินนวยนาดเข้าไปหาเขา ช้าๆ ทว่าหนักแน่นด้วยแรงกดดันที่ทำเอาอากาศรอบตัวปราชญ์หนักอึ้ง “ลูกใครน่ะหรือคะ? คุณซีอีโอผู้ปราดเปรื่องเรื่องธุรกิจอย่างคุณ ก็น่าจะมองออกไม่ใช่หรือคะว่า... พันธุกรรมมันไม่เคยโกหกใคร” พินทุ์ขยับเข้าไปประชิด ปลายเล็บเรียวสวยกรีดลงบนปกเสื้อสูทเนื้อดีของเขา แผ่วเบาแต่จงใจให้เขารู้สึกถึงความคมคายที่พร้อมจะเชือดเฉือน ปราชญ์คว้าร่างบางเข้ามากอดแน่นจนคนทั้งสองแนบสนิทไปทุกตารางนิ้ว กลิ่นหอมอ่อนๆ ประจำตัวพินทุ์ที่เคยเป็นดั่งยาพิษหวานล้ำในอดีต บัดนี้กลับกลายเป็นโซ่ตรวนที่รัดรึงสัญชาตญาณดิบของเขาให้ลุกโชน “บอกผมมา... เด็กคนนั้นคือลูกของผมใช่ไหม พินทุ์” “ถ้าใช่แล้วจะทำไมคะ?” เธอเงยหน้าสบตาเขา ดวงตาที่เคยสั่นไหวด้วยความรัก บัดนี้กลับเรียบเฉยและว่างเปล่าเหมือนกระจกที่สะท้อนเพียงความเกลียดชัง “คุณจะเอาคืนไปจากฉันเหมือนที่เคยทำกับทุกอย่างในชีวิตฉันหรือคะ? หรือคุณจะให้เงินก้อนโตเหมือนตอนที่เราหย่ากัน เพื่อซื้ออิสรภาพให้ตัวเองอีกครั้ง?” ปราชญ์คำรามในลำคอด้วยความเจ็บปวด เขาไม่อาจปฏิเสธข้อเท็จจริงที่ตบหน้าเขาฉาดใหญ่ในวินาทีนี้นั่นคือ เขาแพ้... แพ้ให้กับความหยิ่งผยองของตัวเองในอดีตจนต้องสูญเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดไป “ฉันจะให้คุณได้มากกว่าเงิน... ปราชญ์” พินทุ์เปลี่ยนน้ำเสียงเป็นอ่อนหวานทว่าแฝงไว้ด้วยพิษสง มือเรียวเลื่อนขึ้นไปลูบไล้กรอบหน้าคมคายนั้นอย่างเชื่องช้า “ความสุขที่คุณโหยหามาตลอดระยะเวลาที่ไร้ฉัน... ฉันมีมันเตรียมไว้ให้” เธอโน้มตัวลงกระซิบข้างหู น้ำเสียงแหบพร่าและเร่าร้อนราวกับคำสาปแช่งที่ปลุกปั่นอารมณ์ชายหนุ่มให้คลุ้มคลั่ง “บอกความลับเรื่องการฮุบกิจการที่คุณซ่อนไว้ในเซฟดิจิทัลนั่นให้ฉันรู้... แล้วคืนนี้ ฉันจะเป็นรางวัลให้คุณอย่างที่ไม่มีผู้หญิงคนไหนกล้าปรนเปรอคุณมาก่อน” ปราชญ์ชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความปรารถนาทางกายที่พุ่งพล่านกับสติสัมปชัญญะเรื่องผลประโยชน์ของบริษัทกำลังปะทะกันอย่างรุนแรง พินทุ์สัมผัสได้ถึงความสั่นสะท้านที่ส่งผ่านร่างสูง เธออาศัยจังหวะที่เขากำลังอ่อนไหว ปลดกระดุมเสื้อสูทของเขาออกทีละเม็ดอย่างอ้อยอิ่ง ปลายนิ้วแตะสัมผัสผิวเนื้อร้อนผ่าวใต้เชิ้ตขาว “คนเก่ง... ความสำเร็จของคุณมันก็แค่ตัวเลข แต่ตัวฉัน... คือความจริงที่คุณต้องการไม่ใช่หรือคะ?” เขาทนไม่ไหวอีกต่อไป ปราชญ์บดจูบลงบนเรียวปากอิ่มทันที รสจูบที่เปี่ยมด้วยความโหยหา ความเจ็บปวด และความต้องการที่ระเบิดออกอย่างไม่อาจควบคุม พินทุ์โต้ตอบกลับอย่างไม่ยอมแพ้ มือของเธอลูบไล้ไปตามแผ่นหลังแกร่ง ปลุกเร้าอารมณ์ดิบเถื่อนของชายหนุ่มให้พุ่งทะยานสู่ขีดสุด ในที่ลับตาคน ภายใต้แสงสลัวของห้องทำงานที่ถูกเนรมิตให้กลายเป็นสนามรบทางอารมณ์ ปราชญ์กระชากชุดเดรสของเธอออกจนเผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สั่นไหวด้วยแรงอารมณ์ เขาปรนเปรอเธอด้วยสัมผัสที่ทั้งร้อนแรงและสำนึกผิด ปากหยักกดจูบไปทั่วซอกคอหอมกรุ่น ขณะที่พินทุ์ทำหน้าที่เป็นนักล่าที่แสร้งแสดงบทเหยื่อ เธอจงใจบีบคั้นให้เขาหลุดปากถึงข้อมูลลับเหล่านั้นท่ามกลางจังหวะรักที่เร่งเร้า “บอกมา... ปราชญ์... รหัสลับนั่นคืออะไร...” เธอครวญครางขณะที่ร่างของเขาสอดประสานเข้าหาอย่างหนักหน่วงและเต็มอิ่ม ทุกแรงขยับส่งผลให้ความรู้สึกวาบหวามถาโถมเข้าใส่ราวกับพายุคลั่ง ปราชญ์เชิดหน้าขึ้นด้วยความทรมานจากความสุขที่เกินจะรับไหว ในจังหวะที่เขากำลังจวนเจียนจะหลุดพ้นจากพันธนาการแห่งสติ เขาก็พึมพำตัวเลขเหล่านั้นออกมา... “...เจ็ดสี่... สองเก้า... พินทุ์... ได้โปรด...” พินทุ์แค่นยิ้มท่ามกลางความสั่นสะท้านของร่างกายนั่นคือชัยชนะที่เธอรอคอยมานาน แต่นั่นยังไม่ใช่จุดจบ ในวินาทีที่เปลวไฟแห่งความเสน่หามอดดับลงชั่วขณะ เสียงฝีเท้าเล็กๆ ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูอีกครั้ง พร้อมกับเสียงใสซื่อของเด็กหญิงที่เรียกหา “คุณลุงคะ... หนูหิวข้าวแล้วค่ะ” ปราชญ์ที่กำลังกอดพินทุ์แน่นถึงกับชะงักกึก ความจริงที่ว่าเขาสูญเสียทั้งหัวใจและบริษัทในคราวเดียวเริ่มเด่นชัดขึ้น ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาหัวใจหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม ไม่ใช่แค่เรื่องงาน... แต่เป็นสิ่งที่พินทุ์ควักออกมาจากกระเป๋าถือที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะ มันคือซองเอกสารสีน้ำตาลที่เขาจำได้ดีว่าเป็น 'บันทึกการแพทย์' ที่เขาเคยสั่งให้ลูกน้องไปสืบเมื่อหลายปีก่อน พินทุ์เปิดซองเอกสารนั้นออก กางมันต่อหน้าต่อตาเขา “นี่คือผลตรวจของเด็กคนนั้น... และนี่... คือหลักฐานว่าทำไมตอนนั้นฉันถึงต้องจากคุณไปจริงๆ” ดวงตาของปราชญ์เบิกกว้างเมื่อเห็นตัวอักษรบนหน้ากระดาษที่สั่นไหวอยู่ในมือเธอ... ความจริงที่ยิ่งกว่าคำลวงในคืนนี้ คือสิ่งที่เขาอาจจะต้องแลกด้วยชีวิตเพื่อขออภัย เข็มฉายานิศขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมบีบคั้นหัวใจไปกับพินทุ์และปราชญ์นะคะ