บทเรียนจากความเจ็บปวด

คราบน้ำตาบนแก้มของพินทุ์ในวันนี้ ไม่ใช่หยาดหยดแห่งความอ่อนแออย่างที่เคยเป็นมาในอดีต หากแต่มันคือเครื่องประดับแห่งชัยชนะที่ถูกหล่อหลอมด้วยไฟแค้นอันเย็นเยียบ ร่างระหงภายใต้ชุดสูทผ้าทวีดเข้ารูปนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้ม แววตาคู่คมกริบมองตรงไปยังชายหนุ่มผู้เคยเป็นดั่งฟ้าผืนใหญ่ที่เธอเคยแหงนมองด้วยความหวาดกลัว บัดนี้ 'ปราชญ์' ผู้ทรงอิทธิพลและเย่อหยิ่ง กลับคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าเธออย่างไร้ซึ่งศักดิ์ศรี "คุณอยากรู้ใช่ไหมคะว่าความรู้สึกตอนที่ถูกผลักไสให้ไปตายทั้งกลม มันทรมานขนาดไหน..." น้ำเสียงหวานนุ่มทว่าเยือกเย็นราวกับคมมีดอาบยาพิษเอื้อiนเอ่ยออกมา พินทุ์โน้มตัวลงไปช้าๆ ปลายนิ้วเรียวยาวที่มีเล็บเจลสีนู้ดเงางามแตะลงบนปลายคางสากระคายของอดีตสามี บังคับให้เขาต้องเงยหน้าขึ้นมาสบตากับความว่างเปล่าที่เธอจงใจสร้างขึ้นเพื่อลงทัณฑ์เขา ปราชญ์หอบหายใจถี่กระชั้น เม็ดเหงื่อกาฬผุดซึมตามไรผมหนา หัวใจของเขาบีบรัดจนเจ็บแปลบราวกับถูกกำไว้ในกำมือของมัจจุราช สายตาที่เขามองเธอมิได้เจือด้วยความถือดีดังเก่า มีเพียงความเวทนาต่อตนเองและความโหยหาที่แผדเผาไหม้อยู่ภายใน "พินทุ์... พี่ขอร้อง..." เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยอ้อนวอนอย่างน่าสมเพช มือหนาพยายามจะเอื้อมไปกุมมือเธอ แต่กลับถูกสายตาคมดุเฉียบราวกับใบมีดตวัดห้ามไว้จนเขาต้องชะงักค้างกลางอากาศ "พี่รู้แล้ว... พี่สำนึกแล้วว่าสิ่งที่พี่ทำกับพินทุ์มันเลวร้ายแค่ไหน ได้โปรด... ลงโทษพี่เถอะ จะให้พี่กราบเท้าพินทุ์ตรงนี้ก็ได้" "การกราบมันง่ายเกินไปค่ะ ปราชญ์" พินทุ์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างงดงามแต่ไร้ความปรานี "คุณบอกว่าสำนึก... แต่วินาทีที่คุณเซ็นใบหย่าโดยไม่แม้แต่จะชายตามองฉันในห้องพักฟื้นโรงพยาบาลวันนั้น คุณเคยคิดถึงหัวใจของฉันบ้างไหมคะ? วันที่ฉันต้องอุ้มท้องลูกที่ใกล้จะตายตามไปด้วยอย่างไร้ที่พึ่ง คุณปล่อยให้ฉันเผชิญความมืดมนลำพัง... และตอนนี้ คุณกลับมาขอร้องให้ฉันยกโทษให้เนี่ยนะ ช่างน่าขันสิ้นดี" คำพูดแต่ละคำเปรียบเสมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่ทิ่มแทงลงบนกลางอกของปราชญ์ ความเจ็บปวดในอดีตที่เขาเป็นผู้สร้าง ย้อนกลับมาทรมานเขาในยามนี้เป็นร้อยเท่าพันทวี สัญชาตญาณดิบเถื่อนและความรู้สึกผิดผสมปนเปกันจนแทบคลั่ง ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าประชิดตัวเธออย่างลืมตัว วงแขนแข็งแรงรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวด้วยความโหยหาที่สะกดกลั้นไว้ไม่ไหว "ปล่อยนะคะ!" พินทุ์อุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อถูกดึงเข้าไปแนบชิดอกแกร่ง กลิ่นกายคุ้นเคยผสมผสานกับน้ำหอมผู้ชายราคาแพงปลุกเร้าความทรงจำเก่าๆ ที่เธอพยายามฝังกลบให้ตายไปจากใจ "ไม่... พี่ไม่ปล่อย" ปราชญ์กระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากร้อนผ่าวซุกไซ้ลงที่ซอกคอหอมกรุ่นอย่างเอาแต่ใจ ลมหายใจร้อนจัดเป่ารดผิวเนื้อจนพินทุ์สะท้านเฮือก แรงปรารถนาที่ถูกกดทับมาเนิ่นนานระเบิดออกราวกับภูเขาไฟ พายุอารมณ์ที่ไม่ยอมจำนนต่อกันและกันกำลังโหมกระหน่ำในห้องทำงานส่วนตัวที่ปิดตาย แม้สติจะร้องเตือนว่าเธอควรผลักเขาออกไปให้พ้นทาง แต่รสสัมผัสอันคุ้นเคยและสัมผัสวาบหวามที่ไล้เลียไปตามลาดไหล่เปลือยเปล่าภายใต้เสื้อสูท กลับทำให้เลือดในกายของพินทุ์ร้อนรุ่มขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ มือหนาของปราชญ์สอดเข้าไปใต้ร่มผ้า ลูบไล้แผ่นหลังเนียนนุ่มที่สั่นเทิ้มด้วยแรงอารมณ์ ความโหยหา ความโกรธแค้น และความต้องการลึกซึ้งหลอมรวมกันจนกลายเป็นเพลิงสวาทที่ไม่มีใครยอมใคร เขากดริมฝีปากลงบนเรียวปากอิ่มที่เผยอค่อต้านอย่างเร่าร้อนและดุดัน รสจูบที่เปี่ยมด้วยความสำนึกผิดและการเรียกร้องสิทธิ์ความเป็นเจ้าของ ทำให้พินทุ์ครางแผ่วในลำคอด้วยความวาบหวาม มือเรียวที่เคยจิกทึ้งอกเสื้อเขาเพื่อผลักไส บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นโอบรอบลำคอหนา ดึงรั้งเขาให้เข้ามากลืนกินความหวานล้ำอย่างยินยอมพร้อมใจ ท่ามกลางความเจ็บร้าวในอดีตที่ยังคงกรีดกราย ทั้งคู่ต่างใช้ร่างกายเป็นเครื่องมือในการลงทัณฑ์และเยียวยาซึ่งกันและกันอย่างลึกซึ้ง เร่าร้อน และเต็มอิ่มไปด้วยแรงอารมณ์ของผู้ใหญ่ที่โหยหากันและกันจนวินาทีสุดท้าย เสียงหอบหายใจระรัวดังสะท้อนไปทั่วห้องมืด ปราชญ์ซบใบหน้าลงกับลาดไหล่เนียนที่ชุ่มเหงื่อ ร่างกายของเขายังสั่นเทิ้มด้วยความสุขสมที่เพิ่งผ่านพ้นไป พินทุ์นอนนิ่งอยู่ใต้ร่างของเขา ดวงตาคู่สวยเหม่อมองเพดานด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะบรรยาย แม้ร่างกายจะพ่ายแพ้ให้กับความเสน่หา แต่หัวใจของเธอยังคงแข็งกระด้างดั่งคริสตัลที่แตกร้าว แต่ทว่า... ความเงียบงันภายในห้องกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ จากด้านนอก ตามด้วยเสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยอนุบาลที่ดังลอดเข้ามา "คุณแม่ครับ... คุณแม่ขา คุณป้าบอกว่าคุณพ่อมารับแล้วเหรอครับ?" ปราชญ์ชะงักกึก ร่างสูงผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจ ขณะที่พินทุ์เบิกตากว้าง สีหน้าถอดสีลงในพริบตา เมื่อประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกโดยไม่ทันตั้งตัว ร่างเล็กป้อมของเด็กชายหน้าตาจิ้มลิ้มผู้มีดวงตากลมโตและสันจมูกโด่งรั้นถอดแบบมาจากปราชญ์ทุกกระเบียดนิ้วกำลังก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มสดใส และวินาทีนั้นเอง สายตาของซีอีโอหนุ่มก็ตกลงบนใบหน้าของเด็กชายอย่างจัง พร้อมกับลมหายใจที่แทบหยุดนิ่งเมื่อตระหนักได้ถึงความจริงอันน่าตกตะลึงที่ถูกปิดบังมาตลอดห้าปีเต็ม ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามความเข้มข้นนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ