ภายใต้หน้ากากน้ำแข็ง

"คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่... พินทุ์" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของปราชญ์เต็มไปด้วยความสั่นพร่า ร่างสูงใหญ่ที่เคยทระงงตนจนน่าหมั่นไส้ บัดนี้กลับยืนแข็งทื่ออยู่กลางห้องทำงานหรูหรา เงาสะท้อนจากกระจกเงาบานใหญ่ยังคงติดตา หัวใจของเขาเต้นกระหน่ำรัวรากระฆังแตกตื่น เมื่อภาพใบจิ้มลิ้มของเด็กชายวัยสี่ขวบเศษ—พยานปากเอกที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างไร้รอยต่อ—กำลังกรีดแทะขั้วหัวใจของเขาให้แหลกสลายเป็นผุยผง เด็กคนนั้น... ดวงตากลมโตเรียวยาวคู่นั้น จมูกโด่งรั้นที่ถอดพิมพ์เดียวกับเขาไม่มีผิดเพี้ยน และชื่อที่หลุดออกมาจากริมฝีปากนุ่มนิ่ม 'น้องปันปัน' พินทุ์ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงาน แววตาภายใต้กรอบแว่นสายตาไร้กรอบฉาบไว้ด้วยความเย็นชาไร้ความรู้สึก ทว่าปลายนิ้วเรียวที่จิกเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวซีด กลับเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ทรยศต่อความเยือกเย็นที่เธอพยายามสร้างขึ้นมา "ฉันไม่ได้เล่นเกมอะไรทั้งนั้นค่ะคุณปราชญ์..." น้ำเสียงราบเรียบแต่บาดลึกเอ่ยขึ้น ชวนให้คนฟังรู้สึกเหมือนถูกเฉือนเนื้อทีละน้อย "หรือถ้าจะมีใครสักคนที่กำลังตื่นตระหนกกับผลงานของตัวเอง คนๆ นั้นก็ควรจะเป็นคุณ... คนที่เคยเหยียบย่ำคุณค่าของฉันจนไม่เหลือชิ้นดี จำไม่ได้แล้วหรือคะ ว่าเราจบกันอย่างไร" ปราชญ์ก้าวเท้าเข้าไปหาอดีตภรรยาอย่างลืมตัว ช่องว่างระหว่างพวกเขาลดลงเหลือเพียงแค่คืบ กลิ่นกายหอมกรุ่นคุ้นเคยที่เขาเคยรังเกียจและละเลยในอดีต บัดนี้กลับปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในกายให้ตื่นขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่ไหวระริกชั่วขณะก่อนจะถูกกลบฝังด้วยกำแพงน้ำแข็ง "เด็กคนนั้น... ลูกของเราใช่ไหมพินทุ์" เสียงของเขาแหบพร่า มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าจับเรียวแขนกลมกลึง แต่กลับถูกเธอปัดออกอย่างไม่ใยดี "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" พินทุ์ตวาดเสียงกร้าว ดวงตาวาววับด้วยเพลิงริษยาและหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้าแต่ถูกสะกดกลั้นไว้ด้วยความถือดี "คุณมีสิทธิ์อะไรมาถามหาคำว่าลูกคะ ปราชญ์? วันที่คุณเซ็นใบหย่าและโยนเงินก้อนโตใส่หน้าฉัน เพื่อไล่ผู้หญิงท้องไม่มีพ่อออกไปจากชีวิต... คุณลืมไปแล้วหรือว่าคุณพูดอะไรกับฉันไว้บ้าง!" ถ้อยคำเชือดเฉือนนั้นพุ่งปักเข้ากลางอกของซีอีโอหนุ่มราวกับคมมีด ปราชญ์จำได้แม่นยำ... ภาพวันที่พินทุ์ในชุดคลุมท้องอ่อนๆ ร้องไห้อ้อนวอนขอความเห็นใจจากเขา แต่เขากลับตราหน้าว่าเธอกุเรื่องเพื่อเกาะทรัพย์สิน สิ่งเหล่านี้ย้อนกลับมาลงทัณฑ์เขาอย่างสาสมในวินาทีนี้ ทว่า... ท่ามกลางความเจ็บปวดร้าวรานที่แผดเผา ความรู้สึกโหยหากลับรุนแรงยิ่งกว่า ปราชญ์ไม่สนศักดิ์ศรีใดๆ อีกต่อไป ร่างสูงพุ่งเข้าประชิดตัวร่างบางอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่พินทุ์จะทันตั้งตัว วงแขนแข็งแรงรวบรัดเอวบางเข้าหาแนบอกอย่างแนบแน่น กลิ่นหอมหวานที่เขาโหยหามานานแรมปีตลบอบอวลอยู่ปลายจมูก "ปล่อยนะ! ปราชญ์ คุณบ้าไปแล้วรึไง!" พินทุ์ดิ้นรนสุดแรงเกิด ฝ่ามือเรียวระดมทุบตีลงบนอกกว้าง แต่มันช่างไร้ความหมายเมื่อเทียบกับพละกำลังของชายหนุ่มที่ถูกความหึงหวงและความรู้สึกผิดครอบงำจนขาดสติ "ใช่... ฉันมันบ้า!" ปราชญ์คำรามต่ำชิดริมใบหู ร้อนผ่าวจนพินทุ์สะท้านเฮือก "บ้าเพราะคิดถึงเธอจนแทบคลั่ง บ้าเพราะเพิ่งรู้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันโง่เง่าแค่ไหนที่ปล่อยเพชรเม็ดงามที่สุดในชีวิตหลุดมือไป... และต่อให้เธอกำแพงหนาแค่ไหนพินทุ์ ฉันก็จะพังมันลงมาให้ดู!" ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาปิดเรียวปากอิ่มที่กำลังจะอ้าเอ่ยปฏิเสธอย่างไร้ความปรานี จูบดุดัน ร้อนแรง และเต็มไปด้วยความโหยหาที่อัดอั้นมานานนับปี พินทุ์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ แรงต้านทานในตอนแรกค่อยๆ อ่อนระทวยลงภายใต้รสจูบที่ทั้งหวานล้ำและเรียกร้อง สัมผัสคุ้นเคยที่ร่างกายจดจำได้ดีปลุกเร้าไฟสวาทที่เคยถูกแช่แข็งให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่อาจห้าม มือหนาเลื่อนสอดเข้าใต้เส้นผมยาวสลวย บังคับองศาให้เธอน้อมรับสัมผัสที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ขณะที่มืออีกข้างเริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนนุ่มภายใต้เสื้อสูททำงาน ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้น เสียงครางฮัมในลำคอด้วยความเร่าร้อนประสานกันก้องห้องทำงานที่เงียบสงัด ความรักและความแค้นตีรวนกันอยู่ในอก พินทุ์เกลียดตัวเองที่ยังคงสั่นไหวไปกับสัมผัสของเขา เกลียดที่ร่างกายนี้ยังคงทรยศหัวใจด้วยการตอบสนองอารมณ์สวาทที่ปราชญ์เป็นผู้จุดชนวน น้ำตาหยดใสไหลรินผ่านหางตาลงมาผสมผสานกับรสจูบที่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและเว้าวอน ปราชญ์สัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นบนพวงแก้มของเธอ เขาผริมฝีปากออกช้าๆ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนกลีบปากบวมเจ่อ ดวงตาคมกريบมองลึกลงไปในนัยน์ตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความร้าวราน "ไม่ว่าเธอจะเกลียดฉันแค่ไหนพินทุ์... แต่ร่างกายของเธอกำลังบอกความจริง" เสียงกระซิบพร่าเลือนเต็มไปด้วยความเย้ายวน "เธอยังรักฉัน... เหมือนที่ฉันยังรักเธอไม่เคยเปลี่ยน" "คุณมันหลงตัวเอง... อื้อ!" คำพูดปฏิเสธถูกกลืนหายไปเมื่อปราชญ์ประกบจูบลงมาอีกครั้ง คราวนี้อ่อนโยน ทะนุถนอม แต่ลึกซึ้งจนพินทุ์แทบยืนไม่อยู่ ร่างบางถูกดันถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับบานประตูห้องทำงานที่ปิดสนิท ปราชญ์แทรกกายเข้ามาระหว่างเรียวขาของเธอ มือหนาลูบไล้สำรวจเรือนร่างเย้ายวนที่คุ้นเคย ปลุกปั่นอารมณ์จนสติสัมปชัญญะของทั้งสองกระเจิงหายไปในห้วงแห่งความปรารถนา ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยไฟรักและคราบน้ำตา ประตูห้องทำงานด้านนอกกลับส่งเสียงบิดกลอนเบาๆ ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่มีการเคาะเตือน "คุณพ่อคะ! น้องปันปันหิวน้ำ..." เสียงใสแจ๋วของเด็กชายตัวน้อยที่เดินเตาะแตะเข้ามาพร้อมกับถือน้ำขวดเล็กในมือ ดังแทรกเข้ามาขัดจังหวะความเร่าร้อน ทำให้ร่างของปราชญ์และพินทุ์แข็งค้างราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหินในเสี้ยววินาทีนั้นเอง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกซับซ้อนของตัวละครในตอนนี้ด้วยกันนะคะ