ความลับในเอกสาร

“คุณกำลังโกหก พินทุ์... คุณโกหกหน้าตายได้เก่งขึ้นกว่าเมื่อก่อนเยอะเลยนะ” เสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวของปราชญ์ พินทุ์ไม่ได้หันไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหลัง เธอเพียงแค่นิ่งงัน ปลายนิ้วเรียวสั่นน้อยๆ ขณะถือเอกสารชุดหนึ่งที่เพิ่งรื้อออกมาจากลิ้นชักลับใต้โต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นไอความเย็นของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานดูเหมือนจะบีบรัดหัวใจของเธอจนแทบหายใจไม่ออก กระดาษสีซีดจางในมือไม่ใช่เพียงแค่บันทึกธุรกรรม แต่มันคือคำสั่งจ่ายเงินก้อนโตและบันทึกการโอนกรรมสิทธิ์ที่ปราชญ์เคยทำไว้ให้เธอลับหลัง ในช่วงเวลาที่เขายังแสดงท่าทีเย็นชาและผลักไสเธอราวกับเป็นเพียงขยะไร้ค่า “นี่คืออะไรคะปราชญ์?” พินทุ์เค้นเสียงถาม เสียงของเธอเย็นเยียบ ทว่าแฝงไปด้วยรอยร้าวลึกข้างใน ปราชญ์ก้าวเข้ามาใกล้ ความกดดันจากร่างกายสูงใหญ่ของเขาโอบล้อมเธอไว้จากด้านหลัง ลมหายใจอุ่นๆ รดลงที่ต้นคอระหง พินทุ์รู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านเมื่อเขาวางมือหนาลงบนไหล่ของเธออย่างถือสิทธิ์ บีบกระชับเบาๆ ราวกับจะยึดเหนี่ยววิญญาณที่กำลังสั่นคลอนของเธอไว้ “มันคือเศษซากของความโง่เขลาในอดีต” เขาพึมพำ น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ปิดบังไม่มิด “ผมพยายามจะยื้อคุณไว้ พยายามจะปกป้องคุณจากคนในตระกูลผมที่จ้องจะเหยียบย่ำคุณ... แต่ผมมันก็แค่คนขี้ขลาดที่คิดว่าอำนาจเงินจะซื้อความปลอดภัยให้คุณได้ โดยที่ไม่เคยรู้เลยว่าสิ่งที่ผมทำไปนั้น มันกลับยิ่งทำร้ายคุณให้แตกสลายมากกว่าเดิม” พินทุ์หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างทั้งสองเพียงแค่ลมหายใจกั้น ดวงตาคมสวยของเธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของอดีตสามีที่บัดนี้เต็มไปด้วยร่องรอยของความทรมาน “ปกป้อง?” พินทุ์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ความสุข “คุณปกป้องฉันด้วยการตีตราว่าฉันเป็นคนขายตัวแลกเงินเข้าตระกูลคุณงั้นเหรอ? คุณปล่อยให้ฉันถูกหยามเหยียดในงานสังคม ปล่อยให้ฉันเผชิญกับนรกบนดินเพียงลำพัง ในขณะที่คุณแอบโอนเงินพวกนี้ทิ้งไว้ให้ฉันเพื่อปิดปากน่ะหรือคะ?” ปราชญ์พุ่งเข้าประชิด ร่างสูงบดเบียดร่างบางจนหลังของเธอแนบไปกับขอบโต๊ะทำงาน แววตาของเขาเปลี่ยนจากความโศกเศร้าเป็นประกายไฟแห่งความปรารถนาที่แผดเผา เขาใช้มือข้างหนึ่งเชยคางเธอขึ้น บังคับให้เธอต้องรับสัมผัสจากสายตาที่โหยหา “ผมไม่ได้ต้องการให้คุณรู้...” เขาบอกเสียงต่ำ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบสัมผัสกัน “ผมอยากให้คุณเกลียดผม เพราะถ้าคุณเกลียดผมมากเท่าไหร่ คุณก็จะยิ่งเข้มแข็งขึ้นเท่านั้น แต่พินทุ์... ความเกลียดชังมันรั้งคุณไว้ไม่ได้นานหรอก ถ้าคุณยังมองเห็นความจริงที่ผมพยายามซ่อนไว้แบบนี้” เขาไม่เปิดโอกาสให้เธอได้โต้ตอบ ริมฝีปากหนาบดลงมาที่ริมฝีปากบางของเธออย่างหนักหน่วงและเร่าร้อน มันไม่ใช่การจูบด้วยความทะนุถนอม แต่เป็นการจูบที่เปี่ยมด้วยความรู้สึกผิด ความโหยหา และแรงอารมณ์ที่พรั่งพรูดั่งเขื่อนแตก พินทุ์พยายามขัดขืนในตอนแรก ทว่าสัมผัสที่แฝงไปด้วยรสชาติของอดีตอันแสนหวานและเจ็บปวดกลับทำให้เรี่ยวแรงของเธอละลายหายไปในพริบตา เขาสอดมือเข้าไปใต้ชุดทำงานของเธอ สัมผัสผิวกายเนียนละเอียดด้วยความโหยหา มือของเขาซุกซนและช่ำชอง ไล้ผ่านแผ่นหลังลงมาจนถึงสะโพกกลึงมน พินทุ์ครางแผ่วในลำคอเมื่อมือหนาเริ่มปลดพันธนาการกระดุมเสื้อทีละเม็ดอย่างใจเย็น ความเย็นของอากาศในห้องไม่อาจต้านทานความร้อนแรงของสัมผัสที่เขามอบให้ได้อีกต่อไป ทุกรอยสัมผัสของเขาเหมือนการสำรวจพื้นที่ที่เขาเคยครอบครอง ความนุ่มนวลที่ผสานกับความดิบเถื่อนทำให้สติของพินทุ์กระเจิดกระเจิง เธอเผลอจิกเล็บลงบนไหล่กว้างของเขาด้วยความหวามไหว ในสมองขาวโพลนมีเพียงภาพของชายคนนี้ในอดีตที่เคยทำให้เธอเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ในวินาทีนี้... ร่างกายของเขากลับทำให้เธอรู้สึกถึงตัวตนที่เขาสะกดไว้ใต้ความเย็นชามานานปี ท่ามกลางบทรักที่ร้อนระอุและการสอดประสานที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหาอย่างถึงที่สุด ความเงียบในห้องทำงานก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงเคาะประตูที่รัวเร็วจนน่าตกใจ “คุณปราชญ์คะ! เกิดเรื่องแล้วค่ะ!” เสียงเลขาฯ หน้าห้องดังแทรกเข้ามาอย่างตื่นตระหนก “มีพัสดุส่งถึงคุณพินทุ์ เป็นผลตรวจเอกสารยืนยันจากทางโรงพยาบาล... ร่างกายของเด็กคนที่คุณจ้างคนไปตามหา... ผลตรวจ DNA ตรงกับคุณพินทุ์ทุกประการค่ะ!” มือของปราชญ์ที่กำลังประคองแผ่นหลังของพินทุ์ชะงักค้างทันที สายตาของทั้งคู่สบกันด้วยความตกตะลึงสุดขีดในวินาทีนั้น พินทุ์มองหน้าเขาด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง รอยน้ำตาเริ่มคลอหน่วยขึ้นมา ขณะที่ปราชญ์หน้าซีดเผือดราวกับเลือดในกายสูบฉีดหายไปหมดสิ้น... เด็กที่เขาคิดว่าเป็นเพียงตัวประกันของแผนการแก้แค้น บัดนี้เขากลับเพิ่งได้รับรู้ความจริงที่เขาสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ ว่านั่นไม่ใช่แค่เด็กที่พินทุ์อุปการะ แต่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขที่เธอพยายามซ่อนเขาไว้มาตลอดห้าปี ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความรู้สึกอันลึกซึ้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ