คุกใต้ดินสีคราม

กลิ่นอายอับชื้นของหินเก่าและตะไคร่น้ำสีเรืองแสง คือสิ่งแรกที่ดึงสติของเรย์ให้หลุดออกจากหน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานที่ยังคงลอยค้างอยู่กลางอากาศ *[แจ้งเตือนฉุกเฉิน: ผู้เล่นเรย์ผูกพันธะสัญญากับ NPC นอกระบบ 'ซีลีน' สำเร็จโดยไม่รู้ตัว ปลดล็อกเควสต์ลับระดับ SSS: 'ผู้ดูแลรอยแยกแห่งความจริง']* ประโยคเดิมวนซ้ำอยู่ในหัวสมองเป็นรอบที่ห้า ขณะที่ดวงตาสองสี—ข้างหนึ่งเป็นสีนิลปรกติ อีกข้างสะท้อนประกายแสงสีฟ้าจางๆ จากระบบ—กวาดมองไปรอบกาย กำแพงศิลาแกร่งที่สลักอักขระโบราณซึ่งถูกกัดเซาะจนแทบอ่านไม่ออก บ่งบอกชัดเจนว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ใช่พื้นที่ราบรื่นในเมืองหลวงหรือทุ่งหญ้าเริ่มต้นที่ผู้เล่นทั่วไปใช้เวลาเดินชมวิว “นี่ฉันเดินละเมอมาไกลขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ...” เรย์พึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางหยิบขวดแก้วบรรจุยาฟื้นฟูพลังชีวิตเกรดต่ำขึ้นมาหมุนเล่นแก้เบื่อ ความจริงแล้วเขาแค่ตั้งใจจะเดินหาพืชสมุนไพรหายากแถวชายป่าเพื่อนำมาทดลองผสมยาพิษสูตรใหม่สำหรับปาร์ตี้ขี้เกียจของตัวเอง แต่ใครจะไปคาดคิดว่าการก้าวเท้าผิดจังหวะเพียงก้าวเดียวหลังพุ่มไม้หนาทึบ จะทำให้พื้นดินใต้ร่างยุบตัวลงกลายเป็นอุโมงค์ลาดชันที่ส่งเขาไถลกลิ้งหล่นลงมาลึกนับร้อยเมตร และที่น่าปวดหัวยิ่งกว่าสมุนไพรในกระเป๋า ก็คือร่างระหงในชุดคลุมสีดำสนิทที่ยืนกอดอกพิงผนังถ้ำอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสามก้าว ซีลีนไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ดวงตาสีครามคู่สวยภายใต้ฮู้ดกว้างมองตรงมาที่เรย์ด้วยความนิ่งสงบ ราวกับว่าสถานที่แห่งนี้คือห้องนั่งเล่นในคฤหาสน์ส่วนตัว ไม่ใช่ดันเจี้ยนลับระดับอันตรายที่ไร้ซึ่งเครื่องหมายในแผนที่โลก “เจ้าเด็กขี้เกียจ... ฝีมือการเดินดินของเจ้านี่น่าอนาถเสียจริง” น้ำเสียงเรียบเรื่อยเอ่ยขึ้น ทว่าแฝงความเย้าแหย่บางเบาที่ทำเอาเรย์ต้องถอนหายใจยาว “ผมไม่ได้ตั้งใจจะตกลงมาสักหน่อยนี่ครับ... เอ๊ย, นี่คะ” เรย์เผลอหลุดปากใช้สรรพนามชายตามความคุ้นเคยเดิม ก่อนจะรีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นหางคิ้วของอาจารย์สาวกระตุกเล็กน้อย “หมายถึง... ฉันไม่ได้ตั้งใจจะตกลงมาหรอกนะคะ อาจารย์ก็เห็นว่าพื้นมันทรุดลงไปเองแท้ๆ” ซีลีนปรายตามองพื้นหินเบื้องล่างที่มีรอยร้าวเป็นทางยาว เธอขยับปลายนิ้วเรียวสวยเพียงนิดเดียว อากาศรอบตัวก็เกิดระลอกคลื่นพลังงานสีฟ้าอ่อนแผ่ขยายออกไปราวกับเรดาร์ตรวจจับ “ไม่ใช่ความบังเอิญหรอกค่ะ...” ซีลีนเอ่ยเสียงแผ่วเบา ขณะก้าวเท้าเข้ามาใกล้เรย์อย่างเชื่องช้า เสียงฝีมือรองเท้าบูทกระทบพื้นหินก้องกังวานไปทั่วโถงถ้ำอันเงียบสงบ “รอยแยกนี้ถูกผนึกไว้ด้วยเวทมนตร์โบราณที่อาศัย ‘ความไร้ตัวตน’ เป็นกุญแจเปิด... และบังเอิญเหลือเกิน ที่จิตวิญญาณขี้เกียจๆ ของเจ้าดันมีคลื่นความถี่ตรงกับกลไกพอดีเป๊ะ” เรย์กะพริบตาปริบๆ “แปลว่าผม... ฉันเป็นผู้โชคดี หรือกำลังซวยกันแน่คะเนี่ย” “ขึ้นอยู่กับว่าเจ้านิยามคำว่า ‘ความตาย’ ว่าอย่างไรนะคะ” ซีลีนมุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่หา ยากยิ่งจนทำให้บรรยากาศอับชื้นรอบตัวดูสว่างขึ้นมาถนัดตา “ลองมองไปข้างหน้าสิคะ... สิ่งที่เจ้าตามหา อาจจะไม่ได้มีแค่สมุนไพรธรรมดาๆ อีกต่อไปแล้ว” เมื่อเรย์เบนสายตามองตามปลายนิ้วเรียวของเธอ ความรู้สึกผ่อนคลายเมื่อครู่ก็มลายหายไปในพริบตา เบื้องหน้าของพวกเขาคือโถงกว้างขนาดมหึมาที่ถูกโอบล้อมด้วยเสาศิลาสีครามเข้ม ใจกลางห้องมีแท่นบูชาหินอ่อนตั้งตระหง่าน บนนั้นปรากฏเงาร่างของสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาที่กำลังหลับใหล ลำตัวปกคลุมด้วยเกล็ดสีครามใสราวกับคริสตัล และที่สำคัญที่สุด... เหนือหัวของมันไม่มีหลอดเลือดสีเขียวหรือแดงเหมือนมอนสเตอร์ทั่วไป แต่มีสัญลักษณ์อักษรสีทองอร่ามเขียนไว้ว่า *[บอสลับนอกระบบ: ผู้พิทักษ์แห่งสนธยา (ระดับตำนาน)]* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังแทรกขึ้นในโสตประสาททันที แต่มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนปกติ *[คำเตือนระบบ: ตรวจพบการรบกวนข้อมูลจากผู้เล่นรหัส 001 และ NPC ซีลีน พื้นที่ ‘คุกใต้ดินสีคราม’ กำลังถูกรีเซ็ต...]* เรย์หันไปสบตากับซีลีนทันที ดวงตาทั้งคู่ต่างสะท้อนภาพแสงสีแดงฉานที่เริ่มกะพริบถี่ขึ้นเรื่อยๆ บนผนังถ้ำรอบตัว รอยร้าวสีดำสนิทกำลังฉีกตัวออกจากกันอย่างช้าๆ เผยให้เห็นความว่างเปล่าอันน่ากลัวเบื้องหลังรอยแยกนั้น “อาจารย์คะ...” เรย์กระซิบเสียงต่ำ ไหวพริบทั้งหมดถูกปลุกเร้าขึ้นมาอย่างเต็มพิกัด “ดูเหมือนว่าเราไม่ได้แค่ตกลงมาในดันเจี้ยนธรรมดาแล้วล่ะค่ะ” ซีลีนไม่ตอบคำถาม เธอเอื้อมมือมาคว้าข้อมือของเรย์ไว้แน่น ไอความเย็นเยียบจากปลายนิ้วของเธอไหล ผ่านผิวสัมผัสเข้ามาเตือนสติ ทว่าในขณะเดียวกัน ดวงตาสีครามคู่สวยของเธอกลับจ้องมองตรงไปยังแท่นบูชาเบื้องหน้าอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตาสีครามคู่ใหญ่บนร่างมหึมาของบอสลับค่อยๆ ลืมขึ้นช้าๆ ท่ามกลางความมืดมิด... โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ --------------------------------------------- *ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วน" มาโดยตลอดนะคะ!*