หญิงสาวผู้ถูกลบตัวตน

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของดันเจี้ยนระดับสูงลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ทว่าสิ่งที่ตรึงลมหายใจของเรย์เอาไว้ไม่ใช่ความน่ากลัวของบอสลับตรงหน้า แต่เป็นภาพเงาร่างอันคุ้นเคยที่กำลังโปร่งแสงราวกับกลุ่มควันสีขาวที่ถูกสายลมพัดผ่าน ดวงตาสีครามคู่ใหญ่บนร่างมหึมาของบอสลับค่อยๆ ลืมขึ้นช้าๆ ท่ามกลางความมืดมิด... แต่ทว่า แรงกดดันมหาศาลที่ควรจะแผ่ซ่านออกมากลับถูกบดบังด้วยเสียง "ช-ช-ช..." คล้ายกับสัญญาณรบกวนของโทรทัศน์เก่าๆ หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานนับร้อยชิ้นปรากฏขึ้นกลางอากาศ รายล้อมร่างของหญิงสาวผมเงินผู้ยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้ามังกรโบราณ "ระบบ... กำลังทำการตรวจสอบความสมบูรณ์ของข้อมูล" เสียงสังเคราะห์ไร้อารมณ์ของระบบเกมดังขึ้นก้องกังวานในโถงถ้ำ มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนปกติทั่วไปที่ผู้เล่นคุ้นเคย แต่มันเป็นเสียงประกาศเตือนระดับ Critical Error ที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงอย่างฉับพลัน เรย์ขยับแว่นตาอย่างไร้ความกังวล แม้ภายนอกเขาจะดูเกียจคร้านและพร้อมจะทิ้งตัวลงนอนได้ทุกเมื่อ ทว่านัยน์ตาคู่คมกลับกวาดมองโค้ดสีแดงที่ไหลผ่านอากาศด้วยความเร็วสูง สมองส่วนวิเคราะห์ทำงานอย่างหนักหน่วงเพื่อประเมินสถานการณ์ "อาจารย์คะ..." เรย์เอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงความจริงจังไว้เล็กน้อย ขณะที่ก้าวเท้าเข้าไปใกล้รัศมีสีแดงนั้น ซีลีนหันกลับมามองเขา เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงเรืองรองของหน้าต่างระบบ รอยยิ้มบางเบาที่มักจะประดับบนริมฝีปากของเธอบัดนี้ดูเลือนรางลงทุกที ร่างกายของเธอเริ่มกึ่งโปร่งใสจนมองทะลุเห็นผนังถ้ำด้านหลัง "เรย์..." เสียงของเธอนุ่มนวลและแผ่วเบากว่าทุกครั้ง "ดูเหมือนว่า... ข้อจำกัดของโลกใบนี้จะไม่อนุญาตให้ตัวตนที่หลุดรอดจากสารบบอย่างฉันคงอยู่ได้นานนักหรอกนะคะ" "สารบบอะไรกันครับ... เอ๊ย... คะ" เรย์เผลอหลุดปากใช้สรรพนามชายออกไปเล็กน้อยด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ "ระบบมันก็แค่โปรแกรมที่เขียนขึ้นโดยมนุษย์ ถ้ามันมีรอยรั่ว เราก็แค่หาทางอุดมัน ไม่เห็นจะต้องทำหน้าเหมือนคนกำลังจะถูกลบความทรงจำเลยนี่คะ" "ฉันจำไม่ได้หรอกนะ... ว่าตัวเองเคยเป็นใคร หรือถูกสร้างขึ้นมาเพื่ออะไร" ซีลีนก้มลงมองมือเรียวบางที่ตอนนี้เริ่มเลือนหายไปทีละนิดจนเกือบโปร่งแสง "แต่ทุกครั้งที่อยู่ใกล้เธอ... ความทรงจำแปลกๆ เกี่ยวกับทุ่งหญ้าสีครามและกลิ่นอายของยาปรุงมันก็ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ หรือว่า... ฉันอาจจะเป็นแค่ความผิดพลาดจริงๆ อย่างที่มันบอก?" [คำเตือน: ตรวจพบ NPC รหัส 'Celine-00' พยายามเข้าถึงข้อมูลนอกเหนือขอบเขต เตรียมดำเนินการลบไฟล์แคชและรีเซ็ตสถานะ] หน้าต่างสีแดงฉานเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้ม พร้อมกับร่างของบอสลับมหึมาที่แผดเสียงคำรามก้อง มันขยับกรงเล็บอันทรงพลังเพื่อจะตะปบลงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ ทว่าสิ่งแปลกประหลาดก็เกิดขึ้น! เรย์ไม่แม้แต่จะขยับตัวหลบ เขาเพียงแค่ควักขวดแก้วทรงกลมขนาดเท่ากำปั้นที่บรรจุของเหลวสีเขียวมรกตเรืองแสงออกมาจากกระเป๋าคาดเอว มันคือ 'โพชั่นสลายบั๊กขั้นต้น' ที่เขาเพิ่งปรุงขึ้นจากสมุนไพรหายากในตอนก่อนหน้านี้ด้วยความบังเอิญและขี้เกียจผสมสูตรให้ยุ่งยาก "ถ้าเธอบอกว่าอาจารย์เป็นบั๊ก... งั้นฉันคงต้องขออนุญาต 'รีโนเวท' ระบบสักหน่อยแล้วล่ะค่ะ" เรย์ปาขวดแก้วลงกับพื้นเบื้องหน้าอย่างแรง เสียงเพดานแตกกระจายพร้อมกับกลุ่มควันสีเขียวข้นที่พวยพุ่งขึ้นปกคลุมทั่วบริเวณ ปฏิกิริยาเคมีระหว่างไอเทมปรุงยาคุณภาพระดับตำนานกับโค้ดคำสั่งของระบบสร้างแรงกระแทกทางเวทมนตร์อย่างรุนแรง หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงนับร้อยชิ้นชะงักงันไปชั่วขณะ ทันใดนั้นเอง มังกรโบราณที่ควรจะเป็นผู้โจมตีกลับชะงักกงเล็บค้างไว้กลางอากาศ ดวงตาสีครามคู่ใหญ่นั้นเบิกกว้างขึ้นราวกับรับรู้ถึงบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าการถูกโจมตี เสียงระฆังโบราณดังขึ้นก้องกังวานจากความว่างเปล่า พร้อมกับข้อความใหม่ที่สว่างวาบขึ้นด้วยตัวอักษรสีทองอร่ามแทนที่สีแดงเดือด [ประกาศจากเซิร์ฟเวอร์หลัก: ตรวจพบการแทรกแซงโค้ดโดยผู้เล่น 'Ray' - ทำการปลดล็อกสถานะพิเศษ 'ผู้ดูแลชั่วคราว' ให้กับ NPC 'Celine'] ซีลีนเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง ร่างกายที่เคยโปร่งใสกลับมามีสีสันและชัดเจนขึ้นอีกครั้ง แสงสีเงินบริสุทธิ์แผ่พุ่งออกมาจากตัวเธอจนสะกดให้บรรยากาศรอบด้านตกอยู่ในความเงียบงัน อาจารย์สาวหันมามองศิษย์เอกหนุ่มผู้ยืนกอดอกพิงผนังถ้ำด้วยสีหน้าเหนื่อยอ่อนตามเคย เธอกะพริบตาช้าๆ ก่อนจะระบายยิ้มจางๆ ออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน "เธอนี่นะ... มักจะมีวิธีแก้ปัญหาที่แปลกประหลาดเสมอเลย" ซีลีนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่กลับมามั่นคงอีกครั้ง พร้อมกับยื่นมือเรียวมาแตะที่ไหล่ของเขาเบาๆ "แต่ว่านะ เรย์... ดูเหมือนว่าการที่เราไป 'ป่วน' ระบบเมื่อครู่ จะทำให้แขกที่ไม่ได้รับเชิญกลุ่มใหญ่กำลังเดินทางมาทางนี้แล้วล่ะค่ะ" เรย์ถอนหายใจยาวเหยียดอย่างเซ็งๆ เขาเหลือบมองเรดาร์แจ้งเตือนมุมจอที่ตอนนี้สว่างวาบด้วยจุดสีแดงมหาศาลกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้โถงถ้ำแห่งนี้ด้วยความเร็วสูง "เฮ้อ... กะแล้วเชียวว่าความขี้เกียจไม่เคยสร้างสรรค์อะไรนอกจากงานเพิ่ม" เรย์บ่นพึมพำเบาๆ ก่อนจะหยิบไม้เท้าแปรธาตุคู่ใจขึ้นมาถือไว้หลวมๆ "ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว อาจารย์ช่วยยืนดูเฉยๆ แล้วกันนะคะ เดี๋ยวฉันขอเคลียร์ความวุ่นวายนี้ให้จบก่อนมื้อเที่ยงนี้ก็แล้วกัน" ทว่า ก่อนที่เรย์จะทันได้ก้าวออกไปเผชิญหน้ากับกองทัพปริศนาที่กำลังบุกเข้ามา พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของพวกเขากลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม หลุมอุกกาบาตขนาดใหญ่เปิดออกตรงกลางโถงถ้ำ พร้อมกับร่างของเงาดำทมิฬที่สวมชุดคลุมโบราณก้าวออกมาจากรอยแยกนั้นอย่างช้าๆ พร้อมกับเอ่ยชื่อของซีลีนด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่ทำให้วิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง "ในที่สุด... ก็เจอตัวแล้วสินะ 'ต้นแบบ' ที่ถูกขโมยออกไปจากห้องทดลองหลวง" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมผจญภัยและเติบโตไปพร้อมกับความขี้เกียจของเรย์กับอาจารย์สาวในตอนนี้นะคะ