เมื่อความเหงาเข้าแทรก

หน้าจอเกมมิ่งมอนิเตอร์โค้งขนาดสามสิบสองนิ้วส่องแสงสีฟ้าเรืองรอง สะท้อนภาพห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบกริบจนได้ยินเสียงจังหวะการหายใจของตัวเอง คิรินขยับเมาส์ในมือด้วยความหงุดหงิดเป็นครั้งที่สิบของชั่วโมงนี้ โค้ดโปรแกรมในโปรเจกต์อัปเดตแพตช์ล่าสุดที่ควรจะไร้ที่ติ กลับดูน่าเบื่อหน่ายและไร้ชีวิตชีวาอย่างประหลาด ไม่มีเสียงแจ้งเตือนการสตรีม ไม่มีข้อความกวนประสาททางแชทส่วนตัว และไม่มีเสียงหัวเราะเยาะเย้ยจากไอดีเกมปริศนาที่มักจะเข้ามาป่วนระบบของเขาในช่วงดึก "ให้ตายสิ..." ชายหนุ่มพึมพำกับความเงียบงัน นิ้วเรียวยาวถอดแว่นตากรองแสงออกแล้วใช้มือคลึงขมับเบาๆ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างกำลังกัดกินความมั่นคงในใจที่เขาสร้างมาตลอดหลายปี มันไม่ใช่ความเหนื่อยล้าจากการทำงาน แต่เป็นความ "ว่างเปล่า" ที่น่ารำคาญใจยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด เก้าอี้หนังราคาแพงหมุนหันไปทางกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นวิวเมืองยามค่ำคืน คิรินจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ชีวิตของประธานบริษัทเกมผู้เคร่งขรึมและรักความสมบูรณ์แบบคนนี้ ต้องมาคอยเงี่ยหูฟังเสียงแจ้งเตือนข้อความจากเกมเมอร์ปากกล้าที่ชอบต่อปากต่อคำกับเขาทุกฝีก้าว เรน... หรือรินทร์รดา สตรีมเมอร์หนุ่มตัวแสบที่ประกาศกร้าวต่อหน้าคนดูนับหมื่นว่าจะโค่นบัลลังก์บริษัทของเขาให้ดู สองวันแล้วที่อีกฝ่ายหายหน้าไปจากแพลตฟอร์มด้วยเหตุผลที่ทีมงานรายงานว่า "ขอพักผ่อนเนื่องจากไข้หวัด" สองวันที่ไม่มีเสียงบ่นกระปอดกระแปด ไม่มีข้อความท้าดวลโค้ดเกม และไม่มีรอยยิ้มเยาะกวนประสาทที่ชอบส่งมาทางหน้าจอ คิรินแค่นหัวเราะให้กับตัวเองเบาๆ เขากำลังเสพติดความวุ่นวายงั้นหรือ? ชายหนุ่มผู้ไม่เคยสนใจใครนอกจากผลกำไรและคุณภาพของโค้ด กำลังนั่งรอคอยข้อความจากเด็กหนุ่มจอมพยศคนหนึ่งเนี่ยนะ มันช่างน่าขันสิ้นดี มือหนาหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ ปลายนิ้วเลื่อนเปิดแอปพลิเคชันแชทที่ไม่ได้กดเข้าไปดูมาเกือบสี่สิบแปดชั่วโมง หน้าจอแสดงประโยคสุดท้ายที่เรนส่งมาเมื่อคืนก่อน *[เรนเอง]: ประธานเต่าศิลาน้ำแข็ง ถ้าพรุ่งนี้ผมไม่ทักไป แปลว่าผมอาจจะนอนตายคาห้องเช่า ช่วยส่งหุ่นยนต์มาเก็บกวาดด้วยนะ* ตอนนั้นเขาตอบกลับไปว่าอย่างไรนะ? อ้อ... เขาพิมพ์ดุกลับไปสั้นๆ ว่า *[Kirin_Official]: ไร้สาระ เลิกงานแล้วก็ไปนอนซะ อย่าสร้างภาระให้คนอื่น* คิรินเม้มปากแน่น ความรู้สึกผิดแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอก ป่านนี้เจ้าตัวแสบนั่นจะเป็นอย่างไรบ้าง ไข้จะลดลงหรือยัง หรือยังดื้อรั้นฝืนนั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์จนไข้ขึ้นสูงกว่าเดิม ความกังวลที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับใครทำให้คิรินนั่งไม่ติดเก้าอี้อีกต่อไป ร่างสูงผุดลุกขึ้นคว้าเสื้อโค้ดสีเข้มพาดบ่า กุญแจรถยนต์ราคาแพงถูกหยิบติดมืออย่างรวดเร็ว ปากบอกตัวเองว่าแค่แวะไปตรวจดูความเรียบร้อยของพาร์ทเนอร์สตรีมมิ่งในสังกัดในฐานะซีอีโอ แต่หัวใจกลับสั่งให้เท้าก้าวเร็วกว่าความคิด รถสปอร์ตคันหรูแล่นฝ่าสายฝนปรอยยามดึกในย่านที่พักอาศัยของเหล่าฟรีلานซ์และเกมเมอร์รุ่นใหม่ คิรินจอดรถเทียบฟุตบาทหน้าอพาร์ตเมนต์เก่าแก่แต่สะอาดตาที่เขาจำได้จากข้อมูลทะเบียนราษฎร์ของบริษัท บรรยากาศเงียบสงบมีเพียงเสียงฝนกระทบหลังคารмเบาๆ หน้าห้องพักหมายเลข 404 ปิดสนิท ไม่มีแสงไฟลอดออกมาจากช่องใต้ประตู คิรินยืนนิ่งอยู่หน้าห้อง ชั่งใจอยู่ชั่วครู่ว่าจะเคาะเรียกดีหรือไม่ หรือเขาควรจะหมุนตัวกลับแล้วทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ก่อนที่ปลายนิ้วจะได้สัมผัสกับบานประตู เสียงไอค็อกแค็กที่ดังแผ่วออกมาจากด้านในก็ทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบ "แคก... บ้าเอ๊ย... หนาวชะมัด..." เสียงแหบพร่าเล็ดลอดออกมาพร้อมกับเสียงวัตถุบางอย่างร่วงหล่นกระแทกพื้น คิรินไม่รอช้าอีกต่อไป นิ้วหนากดรหัสผ่านประตูห้องที่เขาเคยบังเอิญเห็นตอนที่เรนกรอกข้อมูลในระบบสตรีมเมอร์ (แม้ว่ามันจะไม่ถูกต้องตามมารยาทแต่นี่ไม่ใช่เวลามาเกรงใจ) *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ง!* เสียงสัญญาณปลดล็อกดังขึ้นเบาๆ ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับกลิ่นอับชื้นและกลิ่นเจลลดไข้ที่ลอยเตะจมูก ภายในห้องมืดสนิทมีเพียงแสงไฟส mอนิเตอร์คอมพิวเตอร์ที่ยังคงเปิดคาไว้ที่หน้าจอเดสก์ท็อป บนโซฟากลางห้อง มีร่างผอมบางของเรนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ลมหายใจหอบกระชั้น ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยพิษไข้ ริมฝีปากแห้งผากขยับพึมพำไม่เป็นศัพท์ มือเรียวพยายามปัดป่ายหาโทรศัพท์มือถือที่ตกอยู่บนพื้นพรมแต่เอื้อมไม่ถึง "เรน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกเบาๆ แต่เต็มไปด้วยความตกใจ คิรินสาวเท้ายาวเข้าไปใกล้ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าข้างโซฟา มือหนารีบแตะหน้าผากมนทันที ความร้อนแผดเผาจนเขารู้สึกได้ เด็กหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อย พยายามปรือตาขึ้นมองผ่านแพขนตาที่เปียกชื้น เมื่อเห็นใบหน้าคมคายของคนที่ตนเพิ่งนินทาในใจเมื่อครู่ เรนก็ขมวดคิ้วมุ่นริมฝีปากหยักยกยิ้มฝืนๆ อย่างคนหมดแรง "ฮะ... ประธาน... ตาฝาดไปแล้วแน่เลย..." เสียงแหบแห้งเอ่ยแซวทั้งที่น้ำเสียงสั่นเทา "ผมคงป่วยจนเห็นภาพหลอนเป็นไอ้มนุษย์น้ำแข็งจอมเผด็จการมาเยี่ยม..." "ยังจะมีเรี่ยวแรงมาปากดีอีกนะ" คิรินถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกที่ปนเปื้อนความโกรธนิดๆ เขาถอดเสื้อโค้ดของตัวเองออกแล้ววางพาดไว้พนักพิง ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าผ้าชุบน้ำบนโต๊ะทำงานที่แห้งกรังมาจุ่มน้ำใหม่จากกระติกน้ำร้อนใกล้ๆ "ใครปากดี... แค่พูดความจริง..." เรนพึมพำเสียงเบา หลับตาลงด้วยความอ่อนเพลีย "คุณมาทำไมดึกดื่น... ห้องผมไม่มีกาแฟหรูๆ หรือน้ำแร่ราคาแพงให้คุณดื่มหรอกนะ..." "ฉันไม่ได้มาหาเครื่องดื่ม" คิรินตอบเสียงเรียบ แต่แววตาที่มองร่างโปร่งบนโซฟากลับเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ปิดไม่มิด มือหนาบรรจงนำผ้าชุบน้ำหมาดๆ เช็ดตามกรอบหน้าและลำคอให้คนป่วยอย่างเบามือที่สุด "ฉันแค่มาดูว่าพนักงาน... อ้อ ไม่สิ สตรีมเมอร์ตัวแสบของบริษัท ตายคาห้องไปหรือยัง" เรนลืมตาขึ้นมองการกระทำที่อ่อนโยนขัดกับคำพูดนั้น หัวใจที่เต้นรัวด้วยพิษไข้กลับยิ่งเต้นแรงขึ้นไปอีกจากความใกล้ชิด ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าคมคายที่อยู่ห่างกันเพียงคืบ ความซึนเดระที่เคยมีหายวับไปกับตา เหลือเพียงความเงียบงันที่เต็มไปด้วยกระแสความรู้สึกแปลกใหม่ "เป็นห่วงผมเหรอครับ... ประธาน?" เรนกระซิบถามเสียงแผ่ว ดวงตาพราวระยับแม้จะป่วยไข้ คิรินชะงักมือที่กำลังเช็ดหน้าผากให้ ปลายพู่กันความรู้สึกในใจกระตุกวูบ สายตาคมกริบสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่ฉายแววรอคอยคำตอบอย่างท้าทาย ความเงียบเข้าปกคลุมรอบตัวอีกครั้งท่ามกลางเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามในอกของคนทั้งคู่ "ถ้าบอกว่าใช่..." คิรินโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินกันและกัน น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบข้างใบหูด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน "เธอจะเลิกหายหัวไปแบบนี้อีกไหม... เรน" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่สนับสนุน "ไฟเยอร์บลัด" เสมอมานะครับ