ตามง้อแบบท่านประธาน

"ถ้าคุณคิดว่าการเอาเงินฟาดหัวแล้วผมจะยอมเปิดประตูให้... บอกไว้ก่อนเลยนะครับท่านประธาน ว่าห้องสตรีมของผมต้อนรับเฉพาะคนที่มีมารยาท ไม่ใช่เจ้าพ่อเผด็จการที่เอาแต่ใจตัวเอง!" เสียงตะโกนลอดผ่านบานประตูไม้เนื้อแข็งออกไปดังลั่น ชนิดที่ต่อให้ใส่หูฟังตัดเสียงรบกวนระดับท็อปเทียร์ของสตรีมเมอร์ชื่อดังอย่าง 'เรน' ก็ยังคงได้ยินเสียงทุ้มต่ำที่ตอบกลับมาอย่างไม่ลดละ "ผมไม่ได้เอาเงินฟาดหัว... ผมแค่เอาอนาคตของช่องคุณมาวางเดิมพันต่างหาก เปิดประตูเดี๋ยวนี้ รินทร์รดา" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความกดดันอันเป็นเอกลักษณ์ของ 'คิริน' ดังขึ้นพร้อมกับเสียงเคาะประตูสามครั้งที่หนักแน่นราวกับค้อนทุบลงบนใจคนฟัง เรนที่ยืนกอดอกพิงผนังห้องสตรีมถึงกับกัดริมฝีปากล่างด้วยความหมั่นไส้ ดวงตากลมโตฉายแววพยศระคนหงุดหงิด เขากวาดสายตามองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงเปิดสตรีมทิ้งไว้โดยปิดไมค์ ชัทแชทฝั่งแฟนคลับต่างพากันพิมพ์ข้อความไหลเป็นสายน้ำด้วยความตื่นเต้นกับเหตุการณ์หน้าห้องที่บังเอิญหลุดรอดเข้าไปในไมค์สำรอง *(แย่ล่ะสิ เจ้าพวกคนดูหูดีพวกนี้เริ่มจับพิรุธได้แล้ว)* เรนคิดในใจอย่างหัวเสีย ก่อนจะเดินกระแทกส้นเท้าไปหยุดอยู่ที่หน้าประตู แล้วกระชากเปิดออกด้วยความเร็ว ร่างสูงโปร่งของ CEO หนุ่มแห่งบริษัทผู้พัฒนาเกมยักษ์ใหญ่ปรากฏEนสายตา คิรินในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปดูเนี้ยบไร้ที่ติ แม้เส้นผมจะยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการเดินทางฝ่าฝนปรอยๆ ด้านนอก แต่แววตาคมกริบที่มองตรงมายังเรนกลับเต็มไปด้วยความดื้อรั้นและ... ความอ่อนล้าที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ "จบเกมรึยังครับ ถึงได้มาสร้างความรำคาญแถวนี้" เรนเชิดหน้าขึ้น เลิกคิ้วกวนประสาทใส่คนตัวสูงกว่าที่ยืนขวางทางเข้าประตูอยู่ "ถ้าจะมาคุยเรื่องสัญญาฉบับใหม่ บอกไว้ก่อนเลยว่าผมไม่เซ็น ต่อให้คุณเอาหุ้นครึ่งหนึ่งของบริษัทมาแลก ผมก็จะกราบขอบพระคุณแต่ไม่รับ!" คิรินไม่ได้โต้ตอบทันที สายตาคมกวาดสำรวจสภาพของเรนตั้งแต่หัวจรดเท้า เสื้อฮู้ดตัวโคร่งกับกางเกงวอร์มที่ดูสบายๆ แต่กลับขับเน้นให้เอวบางนั้นดูน่าคว้ามาประชิดตัว ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะก้าวล้ำเข้ามาในห้องโดยไม่รออนุญาต จนเรนต้องถอยหลังก้นเกือบชนโต๊ะทำงาน "นี่คุณ! ใครอนุญาตให้เข้ามาไม่ทราบ!" "ผมเป็นเจ้าของแพลตฟอร์มที่คุณใช้ทำมาหากินอยู่... การมาตรวจความเรียบร้อยของห้องสตรีมในเครือ ถือเป็นหน้าที่ครับ" คิรินตอบหน้าตาย พร้อมกับกวาดสายตามองรอบห้องที่มีทั้งฟิกเกอร์เกมราคาแพงและคีย์บอร์ดเรืองแสงนับสิบตัว "หน้าที่บ้าอะไรดึกดื่นป่านนี้!" เรนสวนกลับทันควัน ขยับตัวหมายจะดันร่างสูงให้ออกไปพ้นอาณาเขตส่วนตัว แต่คิรินกลับเร็วกว่า มือหนาคว้าข้อมือเล็กไว้หลวมๆ แรงบีบไม่ได้คุกคาม แต่เพียงพอที่จะทำให้เรนขยับไปไหนไม่ได้ บรรยากาศในห้องสตรีมที่เคยเต็มไปด้วยเสียงเอะอะของเกมเมอร์ กลับเงียบงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ชัดเจน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นฝนจางๆ ลอยแตะจมูก ยิ่งทำให้หัวใจของเรนที่ปกติเต้นเป็นจังหวะรัวตอนเล่นเกม ตอนนี้กลับรัวเร็วยิ่งกว่าตอนเจอศัตรูรุมยิง "ผมไม่ได้มาเรื่องสัญญา..." คิรินเอ่ยขึ้นเบาๆ น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่กลับอ่อนลงจนน่าใจหาย ดวงตาสีเข้มคู่นั้นมองลึกลงมาในดวงตาของเรน "ผมมาตามคนดื้อ" เรนชะงักไปชั่วขณะ ริมฝีปากที่เตรียมจะอ้าเถียงปิดสนิท หัวใจกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว ความซึนและปากเก่งที่เคยมีเหมือนถูกแช่แข็งด้วยประโยคสั้นๆ ประโยคเดียว "ใครดื้อ... ผมไม่ได้ดื้อ คุณต่างหากที่เผด็จการ!" เรนพยายามเค้นเสียงเถียงกลับเพื่อกลบเกลื่อนความวูบไหวในอก แต่ใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่อตรงพวงแก้มกลับทรยศเจ้าตัวอย่างสิ้นเชิง คิรินยกยมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มหายากที่ทำให้ใบหน้าหล่อเหลานั้นดูละมุนขึ้นจนน่ากลัว นิ้วเรียวยาวที่ยังคงกุมข้อมือของเรนอยู่เปลี่ยนเป็นไล้ปลายนิ้วเบาๆ ที่หลังมือ เน้นย้ำสัมผัสที่ทำเอาสตรีมเมอร์ฝีปากกล้าถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ปากเก่งจังนะครับ... ไหนลองพูดประโยคเมื่อกี้ใส่หน้าผมใกล้ๆ อีกทีซิ" คิรินก้าวเข้าไปประชิดอีกนิด จนเรนต้องเอนตัวหนีไปด้านหลังโดยมีขอบโต๊ะค้ำยันไว้ "ถ...ถอยไปเลยนะท่านประธาน! ไม่งั้นผมจะฟ้องทนายว่าคุณคุกคามทางเพศ!" "เชิญฟ้องได้เลยครับ เพราะต่อให้ขึ้นศาล ผมก็จะบอกผู้พิพากษาว่า..." คิรินโน้มใบหน้าลงมา กระซิบชิดริมหูของคนตัวเล็กด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าที่ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "...ผมแค่มารับ 'แฟน' กลับห้อง" เพล้ง! เสียงในหัวของเรนคล้ายมีกระจกแตกกระจายไม่เป็นชิ้นดี สติที่สั่งสมมาทั้งหมดพังทลายลงในพริบตา แฟน? ใครเป็นแฟนเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ฟะไอ้มนุษย์น้ำแข็งนี่! เรนอ้าปากค้าง เตรียมจะระเบิดคำด่าชุดใหญ่ใส่คนฉวยโอกาส แต่ยังไม่ทันได้เปล่งเสียง ดวงตาคู่สวยก็ต้องเบิกกว้างเมื่อจู่ๆ ประตูห้องสตรีมที่ควรจะปิดสนิท กลับถูกผลักเปิดผางเข้ามาอย่างไร้มารยาท พร้อมกับเสียงใสแจ๋วของใครบางคนที่ตะโกนเข้ามาลั่นห้อง "พี่เรนคะ! หนูเอาชานมที่สั่งมา... ว이๊ย! หนูไม่ได้ตั้งใจขัดจังหวะนะคะ เชิญทำกิจกรรมต่อได้เลยค่ะ!" ร่างของน้องสาวฝึกงานประจำค่ายเกมที่ถือแก้วชานมไข่มุกยืนแข็งทื่ออยู่หน้าประตู ดวงตากลมโตมองภาพที่ CEO หนุ่มกำลังโอบเอวสตรีมเมอร์คนดังไว้แนบชิด สลับกับมองหน้าทั้งคู่ด้วยความตื่นตะลึงระคนฟินจัด คิรินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความขัดใจที่ช่วงเวลาสำคัญถูกขัดจังหวะ ส่วนเรน... อยากจะมุดแผ่นดินหนีหายไปจากตรงนั้นเสียเดี๋ยวนี้เลย ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่สนับสนุน "ไฟเยอร์บลัด" เสมอมานะครับ