เรนเลือกที่จะเดินจากไป

"รินทร์รดา..." เสียงนั้นไม่ได้ดังลอยมาตามสายลม แต่มันกระแทกเข้าใส่โสตประสาทของเรนอย่างจัง จนร่างเพรียวที่กำลังยืนค้างอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์สเปกเทพถึงกับชาดิก ปลายนิ้วที่เคยรัวคีย์บอร์ดได้อย่างคล่องแคล่วราวกับดีดพิณ ปัจจุบันกลับสั่นเทาเล็กน้อย ความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของท่านประธานหนุ่มแผ่ขยายตัวออกไปราวกับก้อนเมฆฝนที่อัดแน่นไปด้วยประจุไฟฟ้า เรนค่อยๆ หมุนตัวกลับช้าๆ ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววดื้อรั้นและเต็มไปด้วยความท้าทาย บัดนี้กลับไหวระริกด้วยความตกใจปนความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย ชื่อจริงที่ถูกเก็บฝังกลบไว้ในอดีต ชื่อที่เขาพยายามหนีห่างเพื่อสร้างตัวตนใหม่ในฐานะสตรีมเมอร์แถวหน้า บัดนี้มันกลับหลุดออกมาจากริมฝีปากของชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเย็นชาและไร้หัวใจที่สุดในวงการเกม คิรินยังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง แสงไฟนีออนสีไอซ์บลูจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สาดกระทบใบหน้าหล่อเหลาคมคายจนดูราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่ไร้ชีวิต แต่ทว่า... แววตาของเขากลับไม่ได้นิ่งสนิทตามไปด้วย มันกำลังจ้องมองเรนด้วยประกายบางอย่างที่ร้อนแรงและลึกล้ำเกินกว่าที่ใครจะคาดเดา "ตกใจมากหรือไง ที่ผมรู้ชื่อจริงของคุณ" คิรินเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉย แต่มันกลับเต็มไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เรนเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความรู้สึกพะวงปนความโกรธพุ่งพล่านขึ้นมาในอก เขาเกลียดการถูกจับได้ไล่ทัน โดยเฉพาะจากผู้ชายคนนี้ ผู้ชายที่ชอบทำตัวเหนือกว่าและเล่นสนุกกับความรู้สึกของคนอื่นอยู่เรื่อย "คุณรู้ได้ยังไง..." เรนเค้นเสียงลอดไรฟันออกมา แม้พยายามจะควบคุมน้ำเสียงให้มั่นคงที่สุด แต่มันก็ยังสั่นระริกเล็กน้อยจนน่าโมโห "คุณแอบสืบเรื่องของผมเหรอ ท่านประธานคิริน?" คิรินแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้ร่างเพรียวทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง ราวกับเสือดาวกำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "สืบ? ผมไม่จำเป็นต้องเสียเวลาทำเรื่องไร้สาระแบบนั้นหรอก รินทร์รดา... ในเมื่อประวัติการแข่งขันเกมระดับประเทศเมื่อสามปีก่อน มันยังมีชื่อคุณหราอยู่บนหน้าฟีดข่าว ประวัติศาสตร์มันไม่เคยลบเลือนง่ายๆ หรอกนะ แค่คุณพยายามเปลี่ยนชื่อในวงการสตรีมมิ่ง ใครจะไปคิดล่ะว่าเซียนเกมเมอร์ฝีปากกล้า ‘เรน’ ที่ค่ายเกมของผมกำลังติดต่อร่วมงาน จะเป็นคนเดียวกับเด็กหนุ่มที่เคยประกาศกร้าวว่าจะล้มล้างระบบของผมเมื่อหลายปีก่อน" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่ทิ่มแทงลงบนแผลเก่า เรนเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายทันที ประกายความหยิ่งทะนงในดวงตากลับมาลุกโชนอีกครั้งเพื่อกลบเกลื่อนความหวาดหวั่นในใจ "ใช่! ผมคือก คนคนนั้นแหละ คนที่คุณเคี่ยวกำจัดออกจากการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศด้วยวิธีสกปรกๆ ของคุณไง!" เรนระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างเหลืออด ความอดทนที่สะสมมาตลอดทั้งวันพังทลายลงในพริบตา "คุณจำไม่ได้หรอก เพราะสำหรับคนระดับคุณ พวกเราก็แค่หมากตัวหนึ่งที่จะเขี่ยทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้ แต่สำหรับผม... มันคือความฝันทั้งชีวิต!" ห้องทำงานกว้างขวางตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันเต็มไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ที่รุนแรง คิรินหยุดยืนอยู่ห่างจากเรนเพียงแค่ก้าวเดียว ดวงตาสคมกริบมองสำรวจใบหน้าหวานที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความโกรธเกรี้ยว หน้าอกบางกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่หอบถี่ ทว่า... แทนที่คิรินจะตอกกลับด้วยคำพูดเยือกเย็นหรือไล่เขาออกไปเหมือนทุกครั้ง ชายหนุ่มกลับนิ่งเงียบ แววตาที่เคยแข็งกระด้างกลับอ่อนลงวบหนึ่งอย่างน่าประหลาด แต่มันก็ถูกกลบเกลื่อนด้วยท่าทีเย่อหยิ่งตามนิสัยเดิมอย่างรวดเร็ว "ถ้าคิดว่าผมใช้วิธีสกปรก ทำไมไม่ลองพิสูจน์ให้ผมเห็นล่ะ ว่าฝีมือที่คุณอวดนักอวดหนาน่ะ มันของจริง หรือเป็นแค่ลมปาก" คิรินยื่นหน้าเข้าไปใกล้กระซิบเสียงต่ำ ริมฝีปากหยักลึกอยู่ห่างจากใบหูของเรนไม่ถึงคืบ "อย่าเอาแต่หนีความจริงสิ... รินทร์รดา" ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอทำให้เรนสะท้านเฮือก ขนลุกชันไปทั่วร่าง ความใกล้ชิดที่กะทันหันนี้ทำให้หัวใจเจ้ากรรมทรยศเต้นรัวระรัวจนแทบจะกระโจนออกมานอกอก เรนยกมือขึ้นผลักอกแกร่งของอีกฝ่ายออกเต็มแรงด้วยความตื่นตระหนก "ถอยไปนะ!" เรนถอยหลังกรูดจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกปนความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด "เลิกเล่นเกมประสาทนี่สักที! ผมไม่ใช่ของเล่นของคุณนะ คิริน!" คิรินยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มือหนาทั้งสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็คสีดำ ดวงตาคมมองท่าทีตื่นตระหนกของคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย คล้ายจะเยาะเย้ย คล้ายจะเอ็นดู แต่ความเย็นชายังคงถูกฉาบไว้ด้านนอกอย่างแนบเนียน "ผมไม่ได้เล่นเกม" คิรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่กลับทรงพลังพอที่จะหยุดการเคลื่อนไหวของเรนได้ "ผมแค่กำลังพูดความจริง คุณบอกว่าอยากพิสูจน์ตัวเองในวงการนี้ไม่ใช่เหรอ? ทำไมล่ะ พอเจออดีตที่ตัวเองกลัวเข้าหน่อย ก็จะวิ่งหนีหางจุกตูดกลับบ้านแล้วหรือไง?" คำพูดที่จี้ใจดำและท่าทีเย่อหยิ่งราวกับผู้ชนะเหนือทุกสิ่ง ทำให้เรนรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่ ความรู้สึกอัดอั้นตันใจ น้ำตาแห่งความคับแค้นใจเอ่อคลอขึ้นมาที่หน่วยตา แต่คนอย่างเรนไม่มีทางยอมร้องไห้ต่อหน้าผู้ชายใจร้ายคนนี้เด็ดขาด! "ใช่! ผมจะกลับ!" เรนตะโกนสวนกลับเสียงดังลั่นห้อง น้ำเสียงสั่นเครือแต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ร่างเพรียวคว้ากระเป๋าเป้คู่ใจขึ้นมาสะพายไหล่อย่างลวกๆ "ผมทนอยู่ที่นี่ไม่ได้ห่อหุ้มด้วยความเย็นชาของคุณอีกต่อไปแล้ว! เชิญคุณนั่งบริหารบริษัทแล้วกอดอีโก้ของคุณไว้คนเดียวเถอะ ท่านประธานผู้ยิ่งใหญ่!" พูดจบ เรนก็ไม่รอให้คิรินได้เอ่ยปากพูดอะไรต่อ หมุนตัวเดินจ้ำอ้าwตรงไปยังประตูห้องทำงานทันที หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความเจ็บแปลบและความโกรธที่ตีรวนกันอยู่ในอก เขาเกลียดตัวเองที่รู้สึกใจหายกับแววตาคู่นั้น และยิ่งเกลียดคิรินที่สามารถสั่นคลอนความรู้สึกของเขาได้ง่ายดายเพียงนี้ มือเรียวกระชากเปิดประตูห้องทำงานออกอย่างแรงหมายจะหนีให้พ้นจากบรรยากาศชวนอึดอัดนี้ แต่ทว่า... ทันทีที่ประตูเปิดออก เรนก็ต้องชะงักกึก ร่างเพรียวแข็งทื่อค้างอยู่กับที่ เมื่อภาพตรงหน้าคือร่างสูงโปรดของบุคคลที่ไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ในยามวิกาล— เลขาฯ ส่วนตัวของท่านประธานกำลังยืนถือแฟ้มเอกสารพร้อมกับสีหน้าตกใจสุดขีด ขณะที่ด้านข้างคือ... ร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพง ที่กำลังส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มเข้ามาในห้อง พร้อมกับเอמהทักทายด้วยน้ำเสียงสดใส "อ้าว! น้องเรนใช่ไหมคะ? พี่มารับคิรินไปทานมื้อค่ำค่ะ พอดีคุณแม่ท่านฝากให้มาตาม..." เรนเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกเจ็บแปลบที่แล่นพล่านขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจเมื่อครู่ กลับถูกแทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ในขณะที่เสียงฝีเท้าหนักแน่นของใครบางคนกำลังก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างหลังเขาพอดี... "ผมยังไม่ได้อนุญาตให้คุณกลับ..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหูของเรนแผ่วเบา แต่กลับดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงันที่หยุดชะงักลงในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ติดตามตอนต่อไปในคืนวันพรุ่งนี้ครับ --- *ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่สนับสนุน "ไฟเยอร์บลัด" เสมอมานะครับ*