ปากแข็งระดับสิบ

กลิ่นหอมของกาแฟอาราบิก้าคั่วบดเข้มข้นลอยอบอวลตัดกับกลิ่นอายความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานเพนต์เฮาส์ส่วนตัว เรนก้มหน้าก้มตาเคาะนิ้วลงบนคีย์บอร์ดกลไกเสียงดังคลิกๆ รัวเร็วราวกับกำลังระบายความหงุดหงิดใส่หน้าจอโปรแกรมเขียนโค้ด บนโต๊ะทำงานมีแก้วกาแฟลาเต้อาร์ตลายหงส์วางอยู่—ไม่ใช่ฝีมือเขาแน่นอน เพราะตื่นมาตอนเจ็ดโมงเช้า เจ้าของห้องจอมเผด็จการก็จัดการสั่งสมุนยกเข้ามาเสิร์ฟถึงที่ พร้อมกับโน้ตเตือนความจำลายมือหวัดๆ ว่า *“อย่าลืมกินข้าวเช้า ไม่งั้นโปรเจกต์เกมมิ่งเกียร์ล็อตหน้าโดนหักงบ”* ให้ตายสิ! คนอะไร... เผด็จการแม้กระทั่งในเรื่องกาแฟกับอาหารเช้า ประตูกระจกนิรภัยเลื่อนเปิดออกพร้อมกับร่างสูงโปรดักชันเนี๊ยบของคิรินในชุดสูทสีเทาเข้มไร้รอยยับ เส้นผมถูกเซ็ตเข้าทรงอย่างดี ใบหน้าคมคายไร้ซึ่งร่องรอยความง่วงงุน ทว่าดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นกลับกวาดมองตรงมายังโต๊ะทำงานของคนอายุน้อยกว่าทันทีที่ก้าวเข้ามา "โค้ดส่วน API ของระบบล็อกอินยังติดบั๊กอยู่ตรงบรรทัดที่ส-..." คิรินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งตามวิสัยคนบ้างาน แต่ยังไม่ทันพูดจบประโยค เรนก็สวนกลับทันควันโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง "ผมแก้อุดรอยรั่วเสร็จตั้งแต่ตีสามแล้วครับ ท่านประธานผู้รอบรู้" เรนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความระคายเคืองหรือท่าทีเขินอายจากเหตุการณ์ปะทะคารมเมื่อคืนก่อนแม้แต่น้อย ราวกับว่าคำว่า *“ใครจะไปกับคุณเล่า! ไอ้ประธานบ้าอำนาจ!”* ไม่เคยหลุดออกจากริมฝีปากคู่นั้นมาก่อนเลย คิรินชะงักฝีเท้าลง ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจระคนสงสัย เขาเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานจนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นสะอาดของสบู่ เรนยังคงนั่งไขว่ห้าง ขยับมือควบคุมเมาส์เกมมิ่งด้วยความคล่องแคล่ว สายตาจดจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์สองจอขนาดใหญ่ที่แสดงผลกราฟิกเกมสามมิติเคลื่อนไหวไปมาอย่างไหลลื่น ไม่มีรอยแดงบนใบหน้า... ไม่มีอาการหลบสายตา... ไม่มีแม้แต่ร่องรอยความเก้อเขิน เด็กนี่... ทำเป็นทองไม่รู้ร้อนเก่งเป็นบ้า "ทำเป็นทำงานเร็วนะเรน... หรือว่าเมื่อคืนตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ เลยเอาเวลามานั่งแก้โค้ดแก้เขินกันแน่" คิรินย่อตัวลงเล็กน้อย ใช้มือข้างหนึ่งค้ำขอบโต๊ะ โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนเฉียดผ่านข้างแก้มเนียนของอีกฝ่าย เรนชะงักมือที่กำลังพิมพ์ไปเสี้ยววินาที หัวใจกระตุกวูบไหวด้วยความตกใจกับระยะห่างที่ใกล้เกินความจำเป็น แต่ภายนอกเขากลับแสร้งทำเป็นถอนหายใจยาวเหยียด เอี้ยวคอหันกลับมาสบตากับดวงตาคมกริบนั้นตรงๆ โดยไม่ยอมถอยร่นแม้แต่เซนติเมตรเดียว รอยยิ้มมุมปากถูกจุดขึ้นอย่างท้าทาย "ตื่นเต้นเหรอครับ? ฝันไปหรือเปล่า คุณคิริน" เรนเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง น้ำเสียงเจือความเย้าแหย่แบบไม่เกรงกลัว "สำหรับผม เหตุการณ์เมื่อคืนมันก็แค่อารมณ์ชั่ววูบของคนหิวแสง... เอ้ย ของคนหงุดหงิดงานต่างหากล่ะครับ หรือว่า... ฝ่ายที่นอนไม่หลับเพราะเก็บคำพูดของผมไปคิด เป็นคุณกันแน่?" คำพูดสวนกลับแบบหมัดฮุกนั้นทำเอาคิรินถึงกับมุมปากกระตุก ความเงียบชั่วขณะเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งสอง กลิ่นอายความตึงเครียดแบบแปลกประหลาดเข้าเกาะกุมบรรยากาศ คิรินมองสำรวจใบหน้าเนียนใสของสตรีมเมอร์หนุ่มที่เชิดขึ้นอย่างถือดี ดวงตาสีดำคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนานที่ได้เป็นฝ่ายรุกกลับบ้าง ปากแข็งระดับสิบ... ไม่สิ ต้องเรียกว่าระดับร้อยถึงจะถูก! เมื่อคืนตอนที่เขาเกือบจะโน้มหน้าเข้าไปชิดริมฝีปากคู่นั้น เจ้าตัวยังหน้าแดงก่ำจนลามไปถึงใบหู แถมยังตวาดแหวใส่เขาเสียงดังลั่นห้องเพื่อกลบ 1เกลื่อน แต่พอมาถึงตอนนี้... กลับตีหน้ามึนทำเป็นจำอะไรไม่ได้ แถมยังย้อนเกล็ดเขากลับมาได้อย่างหน้าตาเฉย "ปากเก่งขึ้นเยอะนี่ เรน" คิรินกระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นที่มุมปากหนา "สงสัยผมต้องหาทางพิสูจน์ซะหน่อยแล้วมั้ง ว่าปากที่พูดเก่งๆ นี่... จะยังแข็งอยู่ไหมเวลาที่เจอเรื่องจริงเข้าไป" "เชิญตามสบายครับ ถ้าคุณคิดว่ามีปัญญาไล่ตามทันความคิดผมนะ" เรนแค่นหัวเราะในลำคออย่างไม่ยี่ห่าว แต่ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่คิรินขยับตัวเข้ามาประชิดยิ่งขึ้นจนแผงอกกว้างเกือบแนบชิดกับไหล่ลาดของคนอายุน้อยกว่า มือหนากำลังจะเอื้อมไปคว้างคางมนให้เงยขึ้นมารับบทลงโทษเบาๆ จากความปากดีนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสูงก็ดังลั่นห้องทำงานกว้างทันที! *“แจ้งเตือน! ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักของโปรเจกต์ ‘Project X’ ถูกเจาะข้อมูลจากภายนอก! ตรวจพบรหัสไอพีแอดเดรสปริศนาพยายามดาวน์โหลดซอร์สโค้ดลับ!”* เสียงคอมพิวเตอร์ AI ประจำห้องประกาศก้องด้วยโทนเสียงสังเคราะห์ที่ร้อนรน หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักของคิรินเปลี่ยนจากกราฟิกเกมสวยงามกลายเป็นสีแดงฉานพร้อมตัวเลขโค้ดวิ่งรัวเร็วเป็นพายุ คิรินชะงักมือทันที ดวงตาคมกริบเปลี่ยนจากแววตาเจ้าเล่ห์คลั่งรักเป็นความเฉียบคมดุดันในฐานะนักพัฒนาซอฟต์แวร์ระดับท็อปในเสี้ยววินาที เขาหันขวับกลับไปมองหน้าจอควบคุมหลักทันที ในขณะที่เรน... รอยยิ้มเย้าแหย่บนใบหน้าของสตรีมเมอร์หนุ่มเมื่อครู่หายวับไปอย่างไร้ร่องรอย ดวงตากลมโตเป็นประกายวาบขึ้นด้วยความตื่นเต้นและสัญชาตญาณนักล่า มือเรียวบางคว้าแป้นพิมพ์ของตัวเองกลับมาวางตรงหน้าอย่างคล่องแคล่ว นิ้วเรียวเริ่มรัวแป้นพิมพ์ปะทะกับระบบแฮกเกอร์ปริศนาด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงคลิกดังสนั่น "หึ... กล้ามากนะที่มาเล่นในบ้านผม" เรนพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก แววตาคมกริบเต็มไปด้วยความมั่นใจและดุดัน "มาดูกันซิว่า ฝั่งโน้นกับฝั่งผม... ใครจะต้อนสุนัขจนตรอกก่อนกัน!" คิรินมองเสี้ยวหน้าของเรนที่สะท้อนแสงไฟสีแดงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ แววตาของคนตรงหน้าตอนนี้ช่างเต็มไปด้วยเสน่ห์อันตรายและดึงดูดใจจนเขาละสายตาไม่ได้... มันไม่ใช่แค่เกมแก้เบื่ออีกต่อไปแล้ว แต่คือสงครามไซเบอร์ที่กำลังเดิมพันด้วยความลับของบริษัทและศักดิ์ศรีของพวกเขา ทว่า... ในจังหวะที่โค้ดแถวสุดท้ายกำลังจะถูกป้อนเข้าไปเพื่อบล็อกการเข้าถึงของแฮกเกอร์ หน้าจอกลางห้องก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดสนิท พร้อมกับข้อความตัวอักษรสีเขียวเรืองแสงสว่างวาบขึ้นมาบนจอภาพเพียงประโยคเดียว— *“ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... รินทร์รดา”* เรนหยุดชะงักมือค้างกลางอากาศ ร่างเพรียวแข็งทื่อไปในทันที ราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าที่ไขสันหลัง ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามเลียขึ้นมาถึงต้นคอ เมื่อชื่อจริงที่เขาไม่ได้ยินมานานหลายปี... กำลังจ้องมองเขาอยู่จากหน้าจอของคิริน! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ไฟเยอร์บลัด" เสมอมานะครับ