คนซึนคือเหรียญสองด้าน

"เลิกทำหน้าเหมือนผมติดหนี้คุณร้อยล้านสักทีได้ไหมครับ คุณประธานคิริน... หรือว่าที่จริงแล้ว กลัวว่าตัวเองจะเผลอใจไปกับความหล่อของสตรีมเมอร์คนนี้เข้าจริงๆ?" เสียงหัวเราะในลำคอของเรนดังขึ้นอย่างท้าทาย พร้อมกับดวงตาคู่สวยที่พราวระยับด้วยความสนุกสนาน ร่างเพรียวบางในชุดฮู้ดสีดำสนิทเอนหลังพิงพนักเก้าอี้เกมing chair ตัวโปรดอย่างสบายอารมณ์ แสงไฟนีออนสีม่วงอมชมพูจากห้องสตรีมมิ่งสาดกระทบโครงหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ บรรยากาศภายในห้องทำงานสุดหรูของบริษัทพัฒนาเกมยักษ์ใหญ่ตอนนี้ไม่ได้ตึงเครียดอย่างที่ควรจะเป็น แม้ว่าก่อนหน้านี้ทั้งสองคนเพิ่งจะปะทะคารมกันด้วยเรื่องระบบความปลอดภัยของแพทช์เกมล่าสุดที่เรนเจาะช่องโหว่ได้อย่างเจ็บแสบ คิรินยืนกอดอกอยู่หน้าโต๊ะทำงานกระจกใส ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบสีเทาเข้มส่งเสริมให้บุคลิกดูน่าเกรงขามและเย็นชาจนคนรอบข้างไม่กล้าสบตา ใบหน้าหล่อเหลาไร้ซึ่งรอยยิ้ม ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ตีไม่แตก ระหว่างความหงุดหงิดที่โดนเด็กกวนประสาทไล่ต้อน กับความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่กำลังตีรวนอยู่ในอกทุกครั้งเห็นรอยยิ้มมั่นอกมั่นใจนั่น "ปากดีไม่เปลี่ยน... รินทร์รดา" คิรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เยียบเย็น และติดจะรำคาญนิดๆ ตามฟอร์มของท่านประธานผู้รักความสมบูรณ์แบบ "คุณคิดว่าการเข้ามาป่วนเซิร์ฟเวอร์ทดสอบแล้วทิ้งข้อความกวนประสาทไว้ มันคือผลงานของอัจฉริยะงั้นเหรอ? สำหรับผม มันคือความไร้ระเบียบที่ผมต้องตามเช็ดตามล้างต่างหาก" "อูu... ท่านประธานใช้คำว่า 'ตามเช็ดตามล้าง' ฟังดูใจร้ายจังนะครับ" เรนแกล้งทำเป็นยกมือขึ้นทาบอก ทำหน้าตาตกใจเกินจริง "นั่นมันผลงานศิลปะชิ้นเอกที่ผมใช้เวลาแฮกแค่สิบห้านาทีเพื่อตบหน้าทีมโปรแกรมเมอร์เงินเดือนหลักแสนของคุณต่างหากล่ะครับ คุณคิริน... อ้อ หรือว่าทีมของคุณอ่อนแอเกินไปจนรับความจริงไม่ได้?" คันศรแห่งความอดทนในใจของคิรินแทบจะขาดผึ้ง ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานที่มีเรนนั่งอยู่ จนระยะห่างระหว่างกันลดลงอย่างน่าใจหาย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกระดาษเอกสารและกาแฟชั้นดีลอยเข้าจมูกของเรนจนสตรีมเมอร์หนุ่มต้องชะงักไปชั่วขณะ ความกดดันรอบตัวเปลี่ยนไปทันที เรนไม่ได้ถอยหนี เขากลับเชิดหน้าขึ้นสบตากับอีกฝ่ายตรงๆ แม้หัวใจจะเริ่มเต้นผิดจังหวะด้วยความไม่คุ้นเคยกับระยะประชิดแบบนี้ "ปากเก่งแบบนี้ ระวังตัวไว้เถอะ..." คิรินโน้มตัวลงมาเล็กน้อย เสียงกระซิบต่ำลอดไรฟันด้วยความเคือง "สักวันคุณอาจจะเจอดี จนพูดไม่ออกเลยก็ได้" "ผมรออยู่นะครับ..." เรนกระซิบตอบด้วยรอยยิ้มท้าทาย ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับไม่ยอมแพ้ "แต่ก่อนจะถึงวันนั้น... ช่วยกรุณาถอยห่างจากผมสักสองก้าวได้ไหมครับ? หายใจไม่สะดวก... ไม่ใช่เพราะกลัวคุณหรอกนะ แต่เพราะน้ำหอมคุณฉุนเกินไปต่างหาก" คำแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้นเอาเสียเลยทำเอาคิรินถึงกับมุมกระตุกขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มหยันที่ปรากฏเพียงเสี้ยววินาทีบนใบหน้าเย็นชา ก่อนที่เขาจะผละตัวออกไปยืนตรงตามเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น มือหนายกขึ้นจัดปกเสื้อสูทให้เข้าที่เพื่อกลบเกลื่อนความวูบไหวบางอย่างในใจ ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะบรรยากาศชวนหายใจไม่ทั่วท้อง ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกโดยเลขาหนุ่มที่ถือถุงกระดาษแบรนด์ร้านอาหารชื่อดังเข้ามาด้วยสีหน้าเกรงใจ "ท่านประธานครับ อาหารมื้อเย็นที่สั่งไว้มาส่งแล้วครับ... ให้ผมจัดวางไว้ตรงไหนดีครับ?" คิรินเหลือบมองถุงอาหารในมือเลขาแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนสายตาไปมองหน้าเรนที่ตอนนี้เลิกคิ้วขึ้นด้วยความฉงน สตรีมเมอร์หนุ่มกวาดสายตามองถุงอาหารนั้นแล้วหรี่ตามองพระเอกหนุ่มผู้แสนเย็นชาทันที "วางไว้ตรงนั้นแหละ" คิรินเอ่ยเสียงเรียบ หันไปสั่งเลขา "แล้วคุณออกไปได้ ขอยืมห้องนี้คุยธุระกับคุณรินทร์รดาต่ออีกสักพัก" "ครับท่าน" เลขารีบรับคำและวางถุงอาหารลงบนโต๊ะรับแขกข้างโซฟา ก่อนจะเดินออกไปและปิดประตูให้สนิท บรรยากาศภายในห้องกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง แต่ความเงียบครั้งนี้มีความอึมครึมแปลกๆ แฝงอยู่ เรนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเดินจากโต๊ะทำงานมาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะรับแขก ดวงตาคู่สวยมองสำรวจถุงอาหารที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของอาหารญี่ปุ่นระดับพรีเมียมออกมากระตุ้นความหิว แซลมอนซาชิมิสดๆ ข้าวหน้าเนื้อวากิวฉ่ำซอส และซุปมิโซะร้อนๆ... ทั้งหมดนี่คือเมนูโปรดที่เรนเคยหลุดปากพูดถึงในสตรีมสดเมื่อสามวันก่อนอย่างไม่ตั้งใจ เรนหันขวับกลับมามองหน้าคิรินที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่ตรงมุมห้อง ใบหน้าหล่อเหลานั้นยังคงความเรียบเฉย แววตาไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ แต่หูทั้งสองข้างกลับขึ้นสีแดงเรื่ออย่างเห็นได้ชัดแม้จะพยายามหลบสายตาด้วยการมองไปทางอื่น "อ๋อ..." เรนลากเสียงยาวในลำคอ มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์ "ไหนบอกว่าเกลียดผมนักหนา รำคาญผมจนแทบจะไล่ตะردออกจากตึก แล้วนี่อะไรครับ... สั่งอาหารโปรดผมมาเลี้ยงไถ่โทษ หรือว่าแอบเป็นแฟนคลับลับๆ ของผมกันแน่ครับ ท่านประธาน?" คิรินสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อโดนจับไต๋ได้เต็มเปา ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นทันทีกลบเกลื่อนความเขินอายที่พุ่งพล่านอยู่ในอก ปากหนาเม้มเข้าหากันก่อนจะเอ่ยเสียงแข็งกลบเกลื่อนความจริง "อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักเลย รินทร์รดา" คิรินเชิดหน้าขึ้น ปั้นน้ำเสียงเย็นชาใส่เต็มที่ "ผมแค่สั่งเผื่อมื้อเย็นของผมเองต่างหากบังเอิญว่ามันดันซ้ำกับเมนูสิ้นคิดที่คุณกินเข้าไปพอดี สั่งมาเยอะเกินกินไม่หมด จะทิ้งก็เสียดาย ก็แค่นั้น... อย่าคิดไปเองว่าผมซื้อให้คุณ" "อ้าวเหรอครับ?" เรนก้าวเข้าไปใกล้คิรินทีละก้าว ดวงตาส่อแววรู้ทันจนน่าหมั่นไส้ "บังเอิญจังนะครับ บังเอิญสั่งเมนูที่ผมชอบ บังเอิญสั่งร้านประจำผม และที่สำคัญ..." เรนชะوกหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "...บังเอิญว่าคุณหน้าแดงตอนที่ผมทักด้วย" ร่างสูงของคิรินแข็งทื่อไปชั่วขณะ ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอทำให้หัวใจที่ปกติเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอตอนนี้กลับเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล คิรินเบนสายตาลงมาสบตากับเรนที่ยืนประชิดตัวในระยะประชิดอีกครั้ง ความซึนเดระที่สั่งสมมานานพังทลายลงในพริบตาเมื่อเจอสายתาแพรวพราวที่จ้องมองมาอย่างรู้ทัน มือหนาของคิรินเผลอยกขึ้นคว้าข้อมือเรียวของเรนไว้โดยอัตโนมัติ ไม่ให้ถอยหนีไปไหน ดวงตาคมกริบฉายแววคุกรุ่นไปด้วยอารมณ์บางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกซึ้ง "คุณนี่มัน..." คิรินกัดฟันกรอด เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันด้วยความหมั่นเขี้ยวระคนคลั่งรัก "ปากเก่งแบบนี้... น่าจับมาจูบให้หายพูดมากสักทีจริงๆ" เรนชะงักไป ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึงกับคำพูดตรงไปตรงมาที่หลุดออกมาจากปากของคนซึน ใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มขาวเนียนอย่างห้ามไม่อยู่ ยังไม่ทันที่เรนจะได้อ้าปากสวนกลับด้วยคำคมๆ ตามสไตล์ ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดผางเข้ามาเสียงดังลั่น พร้อมกับร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! เซิร์ฟเวอร์หลักกำลังโดนโจมตีจากแฮกเกอร์ไม่ทราบฝ่าย ระบบกำลังจะล่มแล้วครับ!" คิรินและเรนผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับโดนไฟช็อต ดวงตาทั้งคู่หันขวับไปมองหน้าเลขาหนุ่มที่ยืนหอบหายใจโยนข่าวร้ายเข้ามากลางวงทันที ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่คอยสนับสนุนและเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะครับ