พบกันครั้งแรกก็ซัดกันนัว

ปัง! เสียงบานประตูไม้เนื้อดีสีเข้มกระแทกเข้ากับผนังห้องทำงานกระจกใสจนเกิดเสียงดังสนั่น ลบภาพความเรียบร้อยหรูหราของเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดในอาคาร "Phoenix Interactive" ไปเสียสนิท รินทร์รดา หรือที่วงการสตรีมเมอร์รู้จักกันในนาม "เรน" ก้าวอาดๆ เข้ามาในอาณาจักรส่วนตัวของประธานบริษัทด้วยใบหน้าที่บึ้งตึง ดวงตากลมโตคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ ปลายนิ้วเรียวยังคงกำกระดาษจดหมายเชิญสีดำสนิทที่เพิ่งได้รับเมื่อครู่ไว้แน่นจนยับยู่ยี่ ให้ตายสิ คิดว่าเขาเป็นตุ๊กตาไขลานในกำมือหรือไง ถึงได้ส่งคำเชิญบ้าๆ พร้อมข้อความท้าทายประสาทแบบนั้นมาให้! "ถ้าจะเข้ามา รบกวนช่วยหัดเคาะประตูให้มันมีมารยาทกว่านี้หน่อยนะครับ คุณสตรีมเมอร์ตัวจี๊ด" เสียงทุ้มต่ำเรียบสนิทเอ่ยขึ้นจากมุมห้องทำงาน น้ำเสียงนั้นไม่ได้มีความตกใจเลยแม้แต่น้อย ราวกับคาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่าเหยื่อตัวแสบจะต้องวิ่งกระโจนเข้ามาติดกับดักด้วยความหัวร้อน เรนหยุดฝีเท้าลง หันขวับไปมองต้นเสียง ร่างสูงโปร่งของคิรินกำลังยืนพิงสะโพกกับขอบโต๊ะทำงานตัวใหญ่ สวมสูทสีเทาเข้มไร้ที่ติ เรือนผมสีดำสนิทรับกับใบหน้าคมคายที่ติดจะเย่อหยิ่งนิดๆ ดวงตาคมกริบหลังกรอบแว่นสายตากำลังมองมาที่เขาด้วยแววตาระรื่น... เป็นแววตาที่กวนประสาทที่สุดเท่าที่เรนเคยพบเจอในชีวิต! "มารยาทเหรอครับท่านประธาน?" เรนแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานด้วยท่าทีไม่เกรงกลัว "คนที่ส่งจดหมายเชิญแกมบังคับให้ผมไปเป็น 'เบ๊' พิเศษในงานเปิดตัวเกมใหม่ พูดคำว่ามารยาทออกมาได้ไม่กระดากปากเลยนะ" คิรินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างนึกสนุก เขายืดตัวตรงเต็มความสูง ช้าๆ ทว่าทรงพลังในการกดดัน "ผมไม่ได้เชิญคุณมาเป็นเบ๊... แต่ผมเชิญคุณมาในฐานะ 'แขกคนสำคัญ' ต่างหาก ล่ะสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วมาดูโลกความเป็นจริงเสียบ้าง รินทร์รดา" "อย่ามาเรียกชื่อผมแบบนั้น!" เรนตบโต๊ะเสียงดังปัง ดวงตาจ้องเขม็ง "แล้วก็เลิกเล่นเกมประสาทพวกนี้สักที ถ้าอยากได้คนทดสอบระบบเกม นักรีวิวเงินหนามีถมไป ทำไมต้องเจาะจงเป็นผม หรือว่ากลัวว่าช่องโหว่ที่ผมเคยแฉไว้มันจะหน้าแหกต่อหน้าสื่อ จนท่านประธานคนเก่งรับความจริงไม่ได้กันล่ะครับ?" บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ ไอร้อนระอุจากการปะทะคารมแผ่ซ่านอยู่ในอากาศ คิรินไม่โกรธเลยสักนิดเมื่อโดนย้อนกลับด้วยคำพูดจิกกัด เขากลับสาวเท้าเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาใกล้เรนเรื่อยๆ ทีละก้าว... ทีละก้าว จนเรนต้องเผลอถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ความสูงของประธานหนุ่มสร้างความกดดันให้เรนได้เสมอ ยิ่งอีกฝ่ายก้าวเข้ามาใกล้เท่าไหร่ พื้นที่หายใจก็ยิ่งลดน้อยลงเท่านั้น เรนก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังไปชนเข้ากับบานกระจกใสที่มองเห็นวิวเมืองหลวงเบื้องล่าง เส้นทางหนีถูกปิดตายอย่างสมบูรณ์ คิรินหยุดยืนทิ้งระยะห่างเพียงแค่คืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของเครื่องปรับอากาศลอยแตะจมูก มือหนาทั้งสองข้างยกขึ้นท้าวกับกระจกใสขนาบข้างร่างของเรนไว้ เป็นการกักตัวนายเอกให้อยู่ในอาณัติโดยสมบูรณ์โดยที่อีกฝ่ายยังไม่ทันได้ตั้งตัว "ทำ... ทำบ้าอะไรของคุณ ถอยไปนะ!" เรนใจเต้นรัวขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว ใบหน้าที่เคยเชิดมั่นเมื่อครู่เริ่มขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความกรุ่นโกรธ... หรืออาจจะเป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้จนเกินไปกันแน่? "ผมไม่ได้กลัวคำวิจารณ์ของคุณหรอกนะเรน..." คิรินโน้มใบหน้าลงมาต่ำ เสียงทุ้มกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงนั้นเปลี่ยนเป็นทุ้มต่ำและจริงจังจนเรนเผลอกลั้นหายใจ "แต่ที่ผมต้องเจาะจงเลือกคุณ... เป็นเพราะผมอยากเห็นใกล้ๆ ต่างหากว่า คนที่ปากเก่งใส่ผมในโลกออนไลน์ เวลามาอยู่ตรงหน้าจริงๆ จะยังกล้าเถียงผมได้อีกนานแค่ไหน" "คุณ...!" เรนเงยหน้าขึ้นหวังจะตอกกลับให้หน้าชา แต่จังหวะนั้นเอง ปลายจมูกของทั้งคู่เกือบจะเฉียดกัน ดวงตากลมโตสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อนบางอย่างที่อ่านไม่ออก มันวาววับราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังจ้องมองเหยื่อในกรงเล็บ เหยื่อที่ดื้อรั้นและน่าแกล้งให้ยอมจำนนมากที่สุดในโลก หัวใจของเรนกระหน่ำรัวราวกับตีกลองศึก ปลายนิ้วที่ยังคงกำจดหมายยับยู่ยี่สั่นระริกเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะความหวั่นไหวแปลกประหลาดที่จู่ๆ ก็พุ่งทะยานขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เคมีที่ปะทะกันอย่างรุนแรงทำให้บรรยากาศรอบตัวร้อนผ่าวราวกับมีเปลวไฟล้อมรอบ คิรินจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดหย่อนด้วยแววตาที่ลึกล้ำขึ้น รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นจางๆ อย่างพึงพอใจเมื่อเห็นว่าคนปากเก่งตรงหน้าเริ่มไปต่อไม่ถูก "ถ้าคิดว่าแน่จริง... พรุ่งนี้ก็มาพิสูจน์ให้ผมเห็นสิ ว่าฝีปากของคุณมันคมเท่ากับฝีมือเล่นเกมหรือเปล่า..." คิรินกระซิบแผ่วเบา ริมฝีปากหยักอยู่ห่างจากใบหูของเรนเพียงไม่กี่เซนติเมตร ลลมหายใจอุ่นร้อนรินรดผิวแก้มจนเรนต้องหลับตาลงด้วยความสั่นสะท้าน ทว่า... ในวินาทีที่เรนกำลังจะรวบรวมเรี่ยวแรงยกมือขึ้นผลักอกแกร่งให้ออกไป เสียงกริ่งสัญญาณเตือนภัยหน้าห้องทำงานก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมๆ กับเสียงบานประตูห้องที่ถูกเปิดผางเข้ามาโดยบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ! "พี่ยักษ์! แย่แล้วครับ ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักกำลังโดน...!" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความคลั่งรักแบบจัดจ้านนี้นะครับ - ไฟเยอร์บลัด -