จดหมายเชิญที่ไม่อยากรับ

กลิ่นอายจาง ๆ ของกาแฟอาราบิก้าคั่วเข้มลอยปะปนกับกลิ่นหอมสะอาดของโคโลญจน์ราคาแพง แผ่ซ่านเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเรนอย่างถือวิสาสะ บรรยากาศรอบตัวที่เคยมีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของเคสคอมพิวเตอร์และเสียงคีย์บอร์ดกลไกดัง “คลิก ๆ” กลับถูกความกดดันมหาศาลเข้าครอบงำในเสี้ยววินาที ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปของคิรินไม่ได้ก้าวถอยหลังออกไปตามมารยาททางสังคมแม้แต่น้อย ทว่ากลับเดินลึกเข้ามาในห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ นี้ราวกับกำลังสำรวจอาณาจักรส่วนตัวที่เขาพร้อมจะยึดครอง เรนเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อประเมินสถานการณ์ มือเรียวที่ยังคงวางอยู่บนปุ่มควบคุมคีย์บอร์ดแอบเกร็งปลายนิ้วเข้าหากันโดยอัตโนมัติ เขาไม่ชอบให้ใครล้ำเส้นเข้ามาในอาณาเขตของตัวเอง ยิ่งเป็นผู้ชายหน้าตาเย็นชาที่เคยปะทะคารมกันในโลกออนไลน์และในห้องประชุมลับของบริษัทเกมยักษ์ใหญ่ด้วยแล้ว มันยิ่งทำให้สัญชาตญาณการป้องกันตัวทำงานเต็มพิกัด “ถ้าคุณคิดว่าการบุกรุกห้องพักของเกมเมอร์ในยามวิกาลแบบนี้ จะทำให้ผมเซ็นสัญญาบ้า ๆ นั่นได้ล่ะก็... บอกไว้ก่อนเลยว่าคิดผิดถนัดครับ ท่านประธาน” เรนเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงติดจะกวนประสาทเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นตัวในอก คิรินไม่ตอบทันที ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีวาดมองผ่านกลุ่มควันจาง ๆ จากหน้าจอเกมบนคอมพิวเตอร์ไปยังใบหน้าเนียนใสที่รั้นขึ้นสีระเรื่อด้วยความหงุดหงิด เขากวาดสายตาสำรวจห้องพักที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ไอเทมไฮเอนด์ ฟิกเกอร์ตัวละครลิมิเต็ดอิดิชัน และกระป๋องเครื่องดื่มชูกำลังที่วางเรียงราย ก่อนจะหยุดสายตานิ่งอยู่ที่ใบหน้าดื้อรั้นนั้นอีกครั้ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มเยียบเย็นที่ทรงพลังและอันตรายต่อหัวใจคนมองอย่างร้ายกาจ “ปากเก่งไม่เปลี่ยน... เหมือนกับตอนที่นั่งพิมพ์ด่าระบบเกมของฉันในฟอรัมสาธารณะไม่มีผิด” คิรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำน่าฟัง ทว่าเต็มไปด้วยแรงกดดัน “แต่ก็นั่นแหละ คนที่กล้าชี้จุดบอดระดับ ‘เซิฟเวอร์ล่ม’ ต่อหน้าบอร์ดบริหารร้อยชีวิต มีแค่เธอคนเดียว... รินทร์รดา” เรนสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อจริงหลุดออกมาจากริมฝีปากของอีกฝ่าย ดวงตาคู่สวยตวัดมองค้อนด้วยความไม่พอใจ “อย่ามาเรียกชื่อเต็มผมนะ! แล้วก็... อย่าคิดว่าการตามรอยผมมาถึงห้องพักแบบนี้จะทำให้ผมรู้สึกเกรงกลัวคุณ ขอบอกไว้ก่อนว่าผมรักอิสระ และไม่คิดจะไปเป็นเบ๊ขัดตาทัพให้บริษัทเกมหน้าเลือดของคุณหรอก!” “เบ๊?” คิรินทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นเบา ๆ ทว่าทรงเสน่ห์จนน่าหมั่นไส้ ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดขอบโต๊ะทำงานของเรนมากขึ้น ระยะห่างที่ลดลงทำให้เรนต้องเอนหลังพิงพนักเก้าอี้โดยอัตโนมัติ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นเมนทอลอ่อน ๆ ปะทะเข้ากับข้างแก้มจนคนปากเก่งถึงกับชะงักไปชั่วขณะ “ใครบอกว่าฉันจะให้เธอไปเป็นเบ๊... ตำแหน่งที่ฉันเตรียมไว้ให้เธอ มันคือ ‘หัวหน้าทีมวิศวกรตรวจสอบความปลอดภัยของระบบ’ ต่างหากล่ะ” เรนชะงัก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจระคนไม่แน่ใจ ตำแหน่งนั้นไม่ใช่ระดับพนักงานทั่วไป แต่มันคือตำแหน่งสำคัญที่ควบคุมทิศทางของเกมทั้งหมดในเครือคิรินเกมมิ่ง! “คุณ... พูดจริงเหรอ?” เรนเผลอหลุดปากถามด้วยความสงสัย “ฉันไม่เคยพูดเล่นเรื่องธุรกิจ... และไม่เคยลงทุนกับอะไรที่ไม่มีค่าพอ” คิรินโน้มตัวลงมาใกล้ขึ้น ใบหน้าคมคายโน้มเข้าไปจนแทบจะชิดกับกรอบหน้าของนายเอก แววตาคู่คมจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเรนราวกับต้องการค้นหาคำตอบบางอย่าง “แต่ถ้าเธอยังไม่แน่ใจในข้อเสนอของฉัน... บางที เอกสารฉบับนี้อาจจะช่วยเปลี่ยนความคิดเด็กดื้ออย่างเธอได้” นิ้วเรียวยาวของท่านประธานหนุ่มหยิบซองกระดาษสีน้ำตาลเข้มพรีเมียมออกจากกระเป๋าเสื้อสูทรin-house วางลงบนคีย์บอร์ดของเรนอย่างนิ่มนวล ทว่าหนักแน่นในความหมาย ป้ายชื่อบริษัทและตราประทับนูนต่ำสีทองระยิบระยับสะท้อนเข้ากับแสงไฟ RGB ของหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างเด่นชัด *‘จดหมายเชิญเข้ารับการทดสอบภาคปฏิบัติพิเศษ - โครงการโปรเจกต์ X’* เรนก้มมองซองจดหมายนั้น สลับกับเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของนัยน์ตาคมกริบที่ยืนค้ำหัวอยู่ ความลังเลฉายชัดขึ้นในแววตาคู่สวยเป็นครั้งแรก แม้ปากจะบอกว่าไม่อยากยุ่งเกี่ยว แต่ลึก ๆ แล้ว หัวใจของเกมเมอร์สายเลือดนักสู้กลับสั่นไหวด้วยความท้าทาย โปรเจกต์ X คือเกมฟอร์มยักษ์ที่ยังไม่เคยเปิดเผยต่อสาธารณชน เป็นความลับสุดยอดที่เหล่าแฮกเกอร์ทั่วโลกต่างหมายตาอยากเจาะระบบเข้าไปดูสิ Sa-on “ทำไมต้องเป็นผม?” เรนเอ่ยถามเสียงเบาลง ความเกรี้ยวกราดก่อนหน้านี้ถูกแทนที่ด้วยความสงสัยใคร่รู้ “เพราะฉันต้องการคนที่ดีที่สุด... และคนคนนั้นต้องมีความกล้าพอที่จะตบหน้าฉันด้วยความจริง ไม่ใช่คำสอพลอ” คิรินตอบเสียงเรียบ ทว่าสายตาที่ทอดมองลงมากลับอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาดจนเรนแทบจะตั้งรับไม่ทัน “เปิดดูสิ... หรือว่าเกมเมอร์มือหนึ่งอย่างเธอ จะกลัวการทดสอบที่ฉันเตรียมไว้ให้?” คำท้าทายนั้นทำงานได้ผลชะตากรรม! เรนขบกรามแน่น ความอวดดีและศักดิ์ศรีของเกมเมอร์ระดับท็อปพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที มือเรียวเอื้อมไปคว้าซองจดหมายนั้นขึ้นมาฉีกเปิดอย่างไม่เกรงใจ ทว่า... ทันทีที่กระดาษแผ่นแรกถูกดึงออกมา สายตาของเรนก็ต้องกวาดอ่านข้อความด้านในอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนไม่อยากเชื่อ ในกระดาษแผ่นนั้นไม่ได้ระบุตารางการทำงานหรือข้อสัญญาการจ้างงานธรรมดา แต่มันกลับเป็น... *เงื่อนไขส่วนตัว* ที่เขียนด้วยลายมือคมกริบอันเป็นเอกลักษณ์ของคิรินเอง *‘ข้อตกลงเพิ่มเติม: หากผู้เข้ารับการทดสอบ (รินทร์รดา) ไม่สามารถหาช่องโหว่ของโปรเจกต์ X ได้ภายในสามวัน ผู้รับการทดสอบจะต้องยอมรับคำสั่งของประธานบริษัททุกประการ... รวมถึงการย้ายเข้ามาพักในเพนต์เฮาส์ส่วนตัวของผมในฐานะคู่หมั้นจำเป็น’* เรนเงยขวับขึ้นทันที เลือดในกายสูบฉีดจนใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความโกรธและเขินอายปะปนกัน “นี่คุณบ้าไปแล้วหรือไง! เอาเรื่องบ้าบออะไรมาใส่ไว้ในสัญญาเนี่ย!” คิรินหัวเราะในลำคอเบา ๆ ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้จนแทบจะไม่มีช่องว่างระหว่างกัน ใบหน้าคมคายโน้มลงมาจนลมหายใจอุ่นรดรินอยู่เหนือริมฝีปากของเรนที่กำลังอ้าปากเถียง “เลือกเอา... จะเซ็นรับจดหมายเชิญนี้แล้วมาวัดฝีมือกันในฐานะคู่แข่ง หรือจะยอมแพ้แล้วมาเป็นของฉันซะตั้งแต่ตอนนี้” เรนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเจ้ากรรมเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพลในอก ความใกล้ชิดที่ระอุอุ่นทำให้สติสัมปชัญญะเริ่มกระเจิง ทว่าในเสี้ยววินาทีที่เรนกำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบ เสียงเคาะประตูก็กระแทกดังขึ้นสามครั้งติด ๆ กันอย่างไม่มีมารยาท *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* “พี่เรน! เปิดประตูให้ผมเดี๋ยวนี้เลยนะ! ผมรู้ว่ามีคนแปลกหน้าเข้าไปในห้องพี่! อย่าบอกนะว่าไอ้โรคจิตที่ตามตื้อพี่ในเกมมันตามมาถึงห้องจริง ๆ น่ะ!” เสียงตะโกนโวยวายของ ‘นะโม’ รุ่นน้องร่วมกิลด์และสตรีมเมอร์สายป่วนดังทะลุบานประตูไม้เข้ามา พร้อมกับเสียงบิดกลอนลูกบิดประตูที่ดังกร็อกแกร็ก ๆ จนน่ากลัวว่ามันจะพังลงมาในไม่ช้า เรนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันขวับกลับไปมองประตูสลับกับมองหน้าคิรินที่ตอนนี้ใบหน้าคมคายกลับบึ้งตึงลงทันทีด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ คิรินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มด้วยความไม่สบอารมณ์ ก่อนจะโน้มใบหน้ากระซิบชิดริมหดูของเรนด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่ทำเอาคนฟังขนลุกซู่ไปทั้งร่าง “ดูเหมือนว่า ‘แขกไม่ได้รับเชิญ’ จะมาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของเราซะแล้วสิ... งั้นฉันจะถือว่าความเงียบเมื่อครู่คือการตอบรับคำเชิญนะ... *ที่รัก*” พูดจบท่านประธานหนุ่มก็ผละตัวออกห่างอย่างสง่างาม ทิ้งให้เรนยืนค้างเติ่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับมีคนเอาไฟมาสุม ปลายนิ้วยังคงกำจดหมายเชิญฉบับนั้นแน่นในขณะที่เสียงเคาะประตูด้านนอกยังคงดังระรัวไม่หยุด... -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินปนความกวนประสาทของคู่กัดคู่นี้ด้วยกันนะครับ!