ปากดีนัก ระวังตัวไว้ให้ดี

"ถ้าคิดว่าการบั๊กกำแพงเมืองทำให้นายดูเท่ล่ะก็... บอกเลยว่าคิดผิดถนัดครับคุณสตรีมเมอร์" ข้อความที่เด้งขึ้นบนหน้าจอแชทสาธารณะของเกม *Eternal Frontier* ท่ามกลางผู้ชมสตรีมสดกว่าสองแสนคนทำให้ 'เรน' ชะงักนิ้วที่กำลังเคาะคีย์บอร์ดไปชั่วครู่ ดวงตาเรียวรีเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความสนุกที่ฉายชัดในแววตา เขาแสยะยิ้มมุมปาก พิมพ์ตอบกลับด้วยความเร็วแสงโดยไม่สนคะแนน Ranking ที่กำลังร่วงกราว "เล่นเกมเป็นหรือเปล่าครับท่านผู้ชม? ถ้ามองไม่ออกว่านี่คือกลยุทธ์ ไม่ใช่บั๊ก ก็เชิญไปอ่านคู่มือการเล่นระดับอนุบาลใหม่นะ อย่ามาเกะกะการโชว์เทพของคนอื่น" แชทในช่องสตรีมเดือดพล่านทันที สติกเกอร์ไฟลุกและข้อความถกเถียงวิ่งรัวจนอ่านแทบไม่ทัน เรนหัวเราะร่าในลำคอ เขาไม่ได้แคร์เลยว่าแอคเคาท์ปริศนาที่ใช้ชื่อว่า *K_Official* จะเป็นใคร แต่การที่อีกฝ่ายกล้ามางัดกับเขาในพื้นที่สตรีมส่วนตัวแบบนี้ มันก็คือการประกาศศึกที่เขาพร้อมจะรับคำท้าเสมอ *K_Official: กลยุทธ์? การใช้ช่องโหว่ของโค้ดระบบเพื่อเอาชนะน่ะนะ? น่าสมเพชครับ* "น่าสมเพชงั้นเหรอ?" เรนแค่นเสียงเบาๆ ก่อนจะกดไมค์สตรีม "คุณผู้ใช้ K_Official ครับ ถ้าคุณมั่นใจนักว่ามันคือบั๊ก ทำไมไม่ลองเข้ามาในล็อบบี้เดียวกับผมล่ะ? หรือว่าเก่งแต่พิมพ์ แต่ฝีมือจริงห่วยแตกจนไม่กล้าโชว์?" ในห้องทำงานเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมืองที่เงียบเชียบ 'คิริน' ปลดเนคไทออกอย่างหงุดหงิด ดวงตาคมกริบจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงภาพใบหน้าหวานของสตรีมเมอร์คนดังที่กำลังท้าทายเขาอยู่ มือหนากดรัวคีย์บอร์ดด้วยความเร็วที่เหนือชั้นกว่าใคร เขาคือผู้สร้างเกมนี้ เขารู้ดีว่าเรนกำลังทำอะไร และเขาก็รู้ดีกว่านั้นว่า... อีกฝ่ายดื้อรั้นแค่ไหน *K_Official: ได้ครับ ถ้าคุณอยากแพ้แบบหมดสภาพ... เชิญเข้า Room ID: 000001* ห้องโถงเกมระดับตำนานที่ถูกล็อคไว้ไม่ให้ใครเข้าได้ง่ายๆ ถูกเปิดออกเพียงเพื่อรอรับสตรีมเมอร์ปากกล้าคนเดียว เรนเลิกคิ้วขึ้นทันทีที่เห็นเลขไอดีนั้น แม้แต่คนในวงการเกมยังรู้ดีว่านั่นคือเซิร์ฟเวอร์ทดสอบลับของบริษัทผู้พัฒนา คิรินเป็นใครกันแน่? ทำไมถึงมีสิทธิ์เข้าถึงเซิร์ฟเวอร์นี้? "เอาล่ะครับท่านผู้ชม ดูเหมือนว่าวันนี้เราจะมีแขกพิเศษที่อยากจะสอนบทเรียนให้ผม... เดี๋ยวมาดูกันว่าใครกันแน่ที่จะต้องเป็นฝ่ายคุกเข่า" เรนกดเข้าร่วมห้องทันที บรรยากาศในการสตรีมเปลี่ยนจากความสนุกสนานเป็นความตึงเครียดที่สัมผัสได้แม้ผ่านหน้าจอ เมื่อตัวละครของทั้งคู่ปรากฏขึ้นในด่านประลอง เรนบังคับตัวละครนักฆ่าของเขาพุ่งตัวเข้าหาอีกฝ่ายทันทีโดยไม่เกริ่นนำ แต่ทว่า... คิรินกลับไม่ขยับหนี เขายืนนิ่งอยู่กลางสมรภูมิ ปล่อยให้เรนฟันดาบเข้าใส่ แต่ค่าพลังชีวิตของเขากลับลดลงเพียงน้อยนิด "บ้าเอ๊ย! โปรแกรมโกงเหรอ?" เรนสบถ มือขยับเม้าส์ควบคุมตัวละครหลบหลีกการสวนกลับที่แม่นยำดุจจับวางของอีกฝ่าย ทุกครั้งที่เขาจะใช้บั๊กตัวเดิม คิรินจะดักทางได้เสมอ ราวกับเขามีตาทิพย์อ่านเกมได้ทะลุปรุโปร่ง *K_Official: ปากดีนัก ระวังตัวไว้ให้ดี... ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อเล่นเกม ผมมาเพื่อสั่งสอนนิสัยเสียๆ ของคุณ* ข้อความแชทเด้งขึ้นมาเพียงบรรทัดเดียว แต่กลับทำให้เรนรู้สึกเสียวสันหลังวาบ มันไม่ใช่ข้อความด่าทอทั่วไป แต่มันแฝงไปด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มที่ดูอันตรายและทรงอำนาจ เรนกัดริมฝีปากแน่น เหงื่อเม็ดเล็กผุดซึมตามไรผม เขาไม่ยอมแพ้... ไม่มีวันยอมแพ้ การปะทะกันดำเนินไปนานกว่าครึ่งชั่วโมงจนไม่มีใครสนใจผู้ชมที่เฝ้ารอดูด้วยใจระทึก ในจังหวะสุดท้ายที่เรนกำลังจะกดสกิลไม้ตาย คิรินกลับรัวปุ่มชุดใหญ่จนตัวละครของเรนชะงักงัน กลายเป็นสถานะติดสตั๊น และก่อนที่ตัวละครของเรนจะถูกจัดการจนจบเกม หน้าต่างแชทส่วนตัวก็เด้งขึ้นมาบังหน้าจอทั้งหมด *K_Official: จบเกมนี้แล้ว... เตรียมตัวเจอหน้าผมที่ออฟฟิศวันพรุ่งนี้ได้เลย รินทร์รดา* เรนตัวแข็งทื่อทันทีที่เห็นชื่อจริงของเขาปรากฏบนหน้าจอ หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมาจากอก 'ไอ้บ้านี่เป็นใคร? มันรู้ชื่อจริงของเราได้ยังไง?' ในขณะที่เรนกำลังจะพิมพ์ด่ากลับด้วยความตกใจ ประตูห้องนอนของเขากลับถูกเคาะเบาๆ สองสามครั้ง ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบที่คุ้นหูจากในแชทเมื่อครู่จะดังลอดผ่านประตูเข้ามา "ผมว่าเราควรเลิกเล่นเกมแล้วมาคุยกันแบบผู้ใหญ่... ดีไหมครับ?" เรนละมือจากคีย์บอร์ด ดวงตาเบิกกว้างมองไปที่บานประตูที่กำลังแง้มออกช้าๆ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงระยับยืนเด่นตระหง่านอยู่หน้าห้อง แววตาคมกริบดุจพญาอินทรีของคิรินจ้องมองมาที่เขา ราวกับจะกลืนกินคนทั้งคนให้หายไปในความเงียบนั้น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเป็นสักขีพยานในศึกปะทะเดือดครั้งนี้ครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ ไฟเยอร์บลัด