ใครอนุญาตให้คุณท้าทายผม

เสียงคลิกเมาส์รัวเร็วดั่งเสียงฝนตกกระทบบานหน้าต่าง ในห้องสตรีมที่เปิดไฟนีออนสีม่วงส้มตัดกันฉับไว เรนกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้เกมingเกรดพรีเมียม ใบหน้าเรียวสวยที่มักแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยคู่ปรับในเกม กำลังบึ้งตึงลงเล็กน้อยเมื่อหน้าจอแชตเริ่มรวนเรด้วยข้อความจากเหล่าแฟนคลับที่พากันส่งสติกเกอร์รูปตัวการ์ตูนเหงื่อตกมารัวเป็นชุด "พวกนายคิดว่าฉันกลัวไอ้พวกโปรแกรมเมอร์สมองถั่วที่ชอบแก้โค้ดตอนตีสามหรือไง?" เสียงใสติดจะห้าวเล็กน้อยเอ่ยขึ้นผ่านไมโครโฟนคอนเดนเซอร์คุณภาพสูง ดวงตากลมโตภายใต้แพขนตางอนงามกวาดมองข้อความวิ่งผ่านหน้าจอด้วยความเร็วแสง การสตรีมเกมแนว Survival Strategy ในค่ำคืนนี้ดุเดือดเลือดพล่านสมชื่อเรน เกมเมอร์สายป่วนผู้ไม่เคยเกรงกลัวหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหน แต่แล้ว... บรรยากาศในแชตที่กำลังสนุกสนานพลันเงียบกริบลงชั่วขณะ ราวกับมีคนกดปุ่มหยุดเวลา บัญชีผู้ใช้อันคุ้นตาปรากฏขึ้นที่ด้านบนสุดของหน้าต่างคอมเมนต์ ไอคอนรูปโลโก้บริษัทเกมยักษ์ใหญ่สีดำสนิท ไร้รูปโปรไฟล์ส่วนตัว มีเพียงเครื่องหมายยืนยันตัวตนสีทองอร่ามประดับอยู่ข้างชื่อสั้นๆ นั้น **[KIRIN_Official]:** "เล่นเกมห่วยแตกแบบนี้ ตั้งใจเรียกร้องความสนใจจากผมหรือเปล่าครับ คุณเรน" เพล้ง! เสียงในหัวของเรนคล้ายมีกระจกแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ มือเรียวที่กำลังถือกระป๋องน้ำอัดลมชะงักค้างกลางอากาศ ลมหายใจสะดุดไปเสี้ยววินาทีเมื่อชื่อของ 'คิริน' ประธานบริษัทผู้พัฒนาเกมที่เขาเพิ่งสับเละคาไลฟ์ไปเมื่อวาน โผล่มากลางสตรีมของเขาแบบสดๆ ร้อนๆ ไอ้บ้านี่... กล้าดียังไงถึงบุกมาถึงถิ่นแถมยังทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้กลางวงไลฟ์ของเขากันล่ะ! เรนกัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างขัดใจ ความร้อนพุ่งขึ้นสู่ใบจนรู้สึกผ่าวที่พวงแก้ม ไม่ใช่เพราะความเขินอาย แต่เป็นเพราะความเลือดขึ้นหน้าต่างหาก คนระดับประธานกรรมการบริหารที่มีตารางงานแน่นเอี๊ยดจนแทบไม่มีเวลานอน จะว่างมานั่งดูสตรีมเมอร์โนเนม (ในสายตาคนอื่น) เถียงกับบอทเนี่ยนะ? มันว่างมากหรือไงกัน! "โอ้โห..." เรนแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย เขยิบเข้าใกล้ไมโครโฟนมากขึ้นเพื่อให้ทุกคำพูดชัดเจนบาดลึกถึงโสตประสาทของอีกฝ่าย "นึกว่าใคร ที่แท้ก็ท่านประธานผู้สูงส่งนี่เอง ว่าแต่... งานที่บริษัทมันน้อยเกินไปจนต้องมานั่งดูคนอื่นเล่นเกมโชว์ความกาก หรือว่าแอบหลงเสน่ห์ฝีมือการเล่นของผมจนนอนไม่หลับกันแน่ครับ?" คำตอบโต้ที่เผ็ดร้อนทำเอาเหล่าผู้ชมในไลฟ์ส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดผ่านแชตกันสนั่นหวั่นไหว ยอดผู้ชมพุ่งกระฉูดทะลุเพดานในเวลาไม่ถึงสิบวินาที แต่คิรินไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาลูบคมง่ายๆ เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา ข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นมาตัดหน้าจอแชตอย่างรวดเร็ว **[KIRIN_Official]:** "ปากเก่งให้ได้ตลอดรอดฝั่งเถอะครับ... ถ้าคืนนี้คุณแพ้ตาKampนี้ ผมจะสั่งแบนไอดีคุณออกจากเซิร์ฟเวอร์หลักถาวร ข้อหาทำลายบรรยากาศการเล่นเกมของคนอื่น" "ไอ้...!" เรนเผลอสบถออกมาคำโต เกือบจะหลุดคำหยาบออกอากาศถ้าไม่ติดว่าสติยังยั้งไว้ทัน นิ้วเรียวรีบพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความเร็วแสง **[Rain_Gaming]:** "กล้าพอนี่! ถ้าผมชนะ คุณต้องมาออกสตรีมเปิดหน้าแล้วกราบขอโทษผมกลางไลฟ์สด กล้าพอไหมล่ะครับท่านประธาน!" ความเงียบโรยตัวลงในแชตอีกครั้ง ทว่ามันคือความเงียบที่เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล เรนจ้องมองหน้าจอเขม็ง หัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะด้วยความตื่นเต้นระคนหงุดหงิด เขากำลังเล่นกับไฟ... และไฟกองนั้นก็ชื่อ 'คิริน' ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหันจากด้านนอกห้องนอนของเรน ขัดจังหวะความตึงเครียดบนหน้าจอ เรนขมวดคิ้วมุ่น หันไปมองประตูด้วยความแปลกใจ ดึกดื่นตื่น o'clock แบบนี้ใครจะมาหาเขาที่คอนโดส่วนตัวกัน? ก่อนที่เรนจะทันได้เอ่ยปากถาม เสียงแจ้งเตือนข้อความส่วนตัว (Whisper) ในเกมก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ เป็นข้อความตรงจากแอคเคาท์ออฟฟิเชียลของคิริน **[KIRIN_Official]:** "เปิดประตูหน่อยครับ... ผมยืนอยู่หน้าห้องคุณแล้ว" เรนชะงักกึก เลือดในกายเย็นเฉียบลงชั่วขณะ ความรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ แล่นพล่านไปตามสันหลัง ดวงตากลมโตหันขวับไปมองที่ประตูห้องนอนสลับกับหน้าจอคอมพิวเตอร์ สมองประมวลผลแทบไม่ทันเมื่อตระหนักได้ว่า... ไอ้ประธานจอมหยิ่งคนนั้นไม่ได้แค่ขู่เล่นๆ ในโลกออนไลน์ แต่มันมาเคาะประตูท้าทายเขาถึงหน้าห้องจริงๆ แล้ว! เท้าเรียวก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว มือยังคงถือเมาส์ค้างไว้ ขณะที่เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นอีกครั้ง... หนักแน่น และเยือกเย็นกว่าเดิม --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักความคลั่งรักนี้นะครับ