สถิติที่พังทลาย

หน้าจอคอมพิวเตอร์สเปคแรงราคากว่าแสนบาทสาดแสงสีฟ้าจัดจ้ากระทบกับใบหน้าเรียวคมของเรน เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้าสวยแต่แววตากลับดุดันราวกับนักล่าที่กำลังจดจ่ออยู่กับเหยื่อในกำมือ ปลายนิ้วเรียวสวยรัวลงบนคีย์บอร์ดกลไกเสียงดังระรัวราวกับเสียงฝนตกกระทบหลังคากระเบื้อง ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความแม่นยำ ไร้ซึ่งความลังเล *“ตู้ม! Critical Hit!”* เสียงเอฟเฟกต์ในเกมดังกระหึ่มทะลักออกมาจากลำโพงพรีเมียม ขณะที่ตัวละครบนหน้าจอปลิดชีพบอสใหญ่ระดับตำนานลงได้ในวินาทีสุดท้ายของการนับถอยหลัง ตัวเลขสถิติเวลาบนหน้าจอถูกอัปเดตใหม่โดยอัตโนมัติ—01:42.15 ชั่วโมง เรนกระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสีรัตติกาลพราวระยับด้วยความสะใจ เจ้าตัวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้เกมมิ่งอย่างหมดแรงแต่ทว่าเปี่ยมไปด้วยชัยชนะ ก่อนจะเอ่ยปากพูดใส่ไมโครโฟนด้วยน้ำเสียงใส กวนประสาท และทรงพลังจนคนดูในไลฟ์สตรีมหลายหมื่นคนแทบคลั่ง “เห็นไหมครับทุกคน? สถิติโลกอะไรนั่น... สำหรับผม มันก็แค่ตัวเลขที่รอวันถูกเขี่ยทิ้งลงถังขยะเท่านั้นแหละ” คำพูดเพียงประโยคเดียวจุดชนวนให้แชทในสตรีมระเบิดเป็นโกโก้ครั้นช์ ข้อความนับร้อยนับพันไหลทะลักด้วยความเร็วสูงจนอ่านไม่ทัน สติ๊กเกอร์ โดเนท และยอดแชร์พุ่งทะยานราวกับกราฟหุ้นติดจรวด ภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที คลิปช่วงวินาทีที่เรนทำลายสถิติโลกของ ‘คิริน’ ประธานบริษัทเกมยักษ์ใหญ่ผู้ครองบัลลังก์แชมป์มาตลอดสามปี ก็กลายเป็นไวรัลอันดับหนึ่งบนโลกโซเชียลมีเดีย เรนแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นึกถึงชื่อเจ้าของสถิติเก่าที่ใครๆ ต่างพากันเทิดทูนว่าเป็น ‘เทพเจ้าแห่งวงการเกม’ คิริน ปรมาจารย์ผู้เย็นชาและไร้พ่าย ผู้ชายที่สร้างกำแพงความสมบูรณ์แบบไว้สูงเสียดฟ้าจนไม่มีใครกล้าเอื้อมถึง... แต่ในคืนนี้ กำแพงนั้นถูกเขากระทืบจนแหลกละเอียดคาที “เก่งนักไม่ใช่เหรอครับท่านประธาน... ทีนี้ลองมาดูซิว่า คุณจะยังรักษามาดขรึมๆ นั่นได้อีกนานแค่ไหน” เรนพึมพำกับตัวเองด้วยความหมั่นไส้เล็กๆ ก่อนจะกดปิดสตรีมแล้วลุกขึ้นบิดขี้เกียจ ทว่า ความเงียบสงบในห้องสตูดิโอส่วนตัวไม่ได้อยู่กับเขานานนัก *ก๊อกๆๆ* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะและทรงอำนาจ เรนขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย ดึกป่านนี้แล้วใครจะมาหาเขาที่คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองแห่งนี้ได้ นิติบุคคลหรือ? หรือว่าสั่งชานมไข่มุกแล้วพนักงานมาส่งดึกเกินไป? เรนเดินไปเปิดประตูโดยไม่ได้ส่องตาแมว ทว่าทันทีที่บานประตูสีขาวถูกเปิดออกกว้าง ลลมเย็นยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศภายนอกก็ปะทะเข้ากับผิวกาย จนเขาต้องเผลอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มเข้ารูปยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูราคาแพงระยับเจือจางด้วยกลิ่นอายความเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์ เรือนผมสีดำสนิทถูกเซ็ตไว้อย่างเนี้ยบ ใบหน้าหล่อเหลาราวกับงานประติชั้นครูกำลังบึ้งตึง ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองตรงมาที่เรนราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เรนเบิกตากว้างเล็กน้อย สมองประมวลผลแทบไม่ทันเมื่อตระหนักได้ว่าผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือใคร—คิริน ท่านประธานบริษัทเกมคนนั้น! คนที่เขาเพิ่งจะเหยียบย่ำสถิติโลกไปหมาดๆ เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน! “คุณ...” เรนหลุดอุทานออกมาด้วยความตกใจ แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรต่อ ร่างสูงใหญ่ของคิรินก็ก้าวล้ำเข้ามาในห้องโดยพละการ บังคับให้เรนต้องถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ คิรินใช้มือข้างหนึ่งยันกำแพงกั้นทางหนีไว้ ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองคนตัวเล็กกว่าอย่างคาดคั้น ใบหน้าของประธานหนุ่มอยู่ห่างจากเขาไม่ถึงคืบ จนเรนได้ยินเสียงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดอยู่ข้างแก้ม “ปากดีนักนะ...” น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบทว่าสั่นเครือด้วยความกรุ่นโกรธดังขึ้นชิดริมหู “กล้าดียังไงมาทำลายสถิติที่ฉันใช้เวลาสร้างมาสามปี... แถมยังพูดจาเยาะเย้ยฉันออกอากาศสดแบบนั้นอีก หืม? รินทร์รดา” เรนสะดุ้งเฮือกเมื่ออีกฝ่ายเรียกชื่อจริงเต็มๆ แถมยังกดเสียงต่ำจนน่ากลัว แต่ด้วยศักดิ์ศรีและความพยศที่มีเต็มร้อย เรนจึงเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาคมกวาดมองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้จนเกินระยะปลอดภัยอย่างไม่เกรงกลัว “ทำไมล่ะครับท่านประธาน? หรือว่ารับไม่ได้ที่บัลลังก์ของตัวเองถูกคนอื่นกระชากลงมา?” เรนยิ้มเยาะ ท้าทายอำนาจมืดอย่างไม่กลัวตาย “ถ้าฝีมือมันห่วยลง ก็ควร nhงตำแหน่งให้คนอื่นเขาทำซะเถอะครับ อย่ามา...” คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อจู่ๆ คิรินก็โน้มใบหน้าลงมาประกบปิดริมฝีปากของเขาอย่างรวดเร็วและไร้ซึ่งการลังเล! ดวงตากลมโตของเรนเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง สมองขาวโพลนไปหมดเมื่อสัมผัสร้อนผ่าวและนุ่มนวลทาบทับลงมาอย่างไร้การอนุญาต เรนพยายามจะผลักไสอกแกร่งออกไป แต่คิรินกลับยิ่งกระชับวงแขนโอบเอวบางเข้ามาแนบชิด ลมหายใจอุ่นร้อนผสานเข้าหากันในความเงียบงัน “ถ้าคิดว่าฉันมาที่นี่เพื่อจะมาต่อล้อต่อเถียงกับนายล่ะก็... นายคิดผิดแล้วล่ะ” คิรินผละริมฝีปากออกเพียงนิด ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายไฟบางอย่างที่อันตรายและร้อนแรงยิ่งกว่าเดิม “ในเมื่อนายกล้าท้าทายฉันถึงขนาดนี้ คืนนี้... นายต้องรับผิดชอบชดใช้ความเสียหายทั้งหมด ด้วยการเป็นคู่มือให้ฉัน ‘พิสูจน์ฝีมือ’ บนเตียงจนกว่าฉันจะพอใจ” เรนอ้าปากค้าง หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก ท่ามกลางความตื่นตระหนกและสัมผัสอุ่นร้อนที่ยังคงหลงเหลืออยู่บนเรียวปาก ขอบประตูด้านนอกที่ยังเปิดแง้มไว้ก็ปรากฏเงาร่างของบุคคลที่สามก้าวเข้ามาพร้อมกับเสียงหัวingเบาๆ... "ขอโทษทีครับ พอดีผมลืมกุญแจสำรอง... เอ๊ะ? ผมมาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับเนี่ย?" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปิดประตูเข้าสู่โลกใบใหม่นี้นะครับ