สมรภูมิในห้องทำงาน

"คุณคิรินครับ! เซิร์ฟเวอร์หลักของโปรเจกต์ 'Project: Aethelgard' เกิดความผิดพลาดทางโครงสร้างโค้ดแบบกะทันหัน ฝ่ายพัฒนาแจ้งว่าระบบรักษาความปลอดภัยวงในกำลังถูกเจาะจากไอพีแอดเดรสปริศนา... และตอนนี้ ทีมวิศวกรกำลังจะเอาไม่อยู่แล้วครับ!" เสียงหอบหายใจของเลขาหนุ่มดังทะลุผ่านความเงียบงันในห้องทำงานหรูระดับเพนต์เฮาส์ ทำลายบรรยากาศกำกวมและระยะห่างที่เพิ่งถูกย่นให้สั้นลงเมื่อครึ่งวินาทีก่อนหน้านี้ได้อย่างราบคาบ เรนสะดุ้งสุดตัว สติที่กระเจิดกระเจิงไปกับสัมผัสร้อนผ่าวบริเวณริมฝีปากและปลายนิ้วแกร่งกลับเข้าร่างในเสี้ยววินาที ร่างโปร่งถอยกรูดเว้นระยะห่างจากโต๊ะทำงานตัวใหญ่ทันที ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตัวราวกับแมวป่าที่พร้อมกระโจนเข้าสู่สนามรบ ผิดกับคิรินที่ขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าหล่อเหลาคมคายฉาบไว้ด้วยความเย็นชาและความหงุดหงิดระคนกันอย่างชัดเจน ที่ถูกขัดจังหวะในเวลาหน้าสิ่วหน้าขัติเช่นนี้ "ว่ายังไงนะ?" คิรินเอ่ยเสียงต่ำ ทุบโต๊ะทำงานด้วยปลายนิ้วเบาๆ แต่ทรงพลังจนเลขาหนุ่มถึงกับสะดุ้ง "ใครกล้าเจาะระบบของคอร์ปอเรชั่นเราในเวลาแบบนี้ ตรวจสอบไอพีหรือยัง" "กำลังแกะรอยอยู่ครับท่านประธาน แต่รูปแบบการโจมตีมันประหลาดมาก มันไม่ใช่การแฮกแบบดั้งเดิม แต่เป็นการส่งโค้ดไวรัสเข้าไปป่วนฐานข้อมูลเกมผ่าน... ผ่านช่องโหว่ที่พวกเราคิดว่าปิดตายไปแล้ว" เลขาหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ซึ่งตรงกับ... เอえ... ตรงกับที่คุณเรนเคยตั้งข้อสังเกตไว้ในการประชุมเมื่อสัปดาห์ก่อนพอดีครับ!" สิ้นคำพูดนั้น สายตาทั้งคู่ในห้องก็พุ่งตรงมาที่เรนเป็นตาเดียว เรนไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกอย่างที่ควรจะเป็น ตรงกันข้าม มุมปากบางกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นประกายตาของนักล่าที่พบเหยื่ออันโอชะ เกมเมอร์อัจฉริยะอย่างเขาใช้เวลาตลอดคืนที่ผ่านมาในการศึกษาโครงสร้างโค้ดของคิรินมาจนทะลุปรุโปร่ง ช่องโหว่ระดับสถาปัตยกรรมแบบนั้น... มีแค่คนเดียวในโลกที่เขียนมันขึ้นมา และมีแค่เขาคนเดียวที่รู้ว่ามันจะพังทลายลงจากจุดไหนได้บ้าง "บอกแล้วไงครับ ว่าโค้ดระดับมาสเตอร์พีซของคุณน่ะ มันยังมีรูรั่วเท่าช้างอ้วนอยู่ตัวหนึ่ง" เรนแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องมองคิรินอย่างไม่เกรงกลัว "ทีนี้... ยังจะยืนเก๊กฟอร์มทำเป็นเหนืออยู่หรือเปล่าครับ ท่านประธาน?" คิรินปรายตามองร่างบางที่ยืนกอดอกเชิดหน้าท้าทาย ความหงุดหงิดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยประกายตาดุดันและคาดไม่ถึง ประธานหนุ่มแค่นเสียงฮึในลำคอ ร่างสูงสง่าลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนสร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับบรรยากาศรอบตัว "ปากดีนักนะรินทร์รดา" คิรินก้าวเท้าเข้าหาช้าๆ ทว่ามั่นคง ความกดดันจากตัวตนของซีอีโอหนุ่มทำให้เรนเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "ในเมื่อเธอเป็นคนบอกว่าโค้ดของฉันมันมีปัญหา งั้นก็ตามฉันมาพิสูจน์ผลงานของตัวเองที่ห้องควบคุมหลักเดี๋ยวนี้... และถ้ามันเป็นความผิดพลาดของเธอเอง เตรียมตัวรับบทลงโทษทางวินัยขั้นเด็ดขาดได้เลย" "หึ ใครกลัวกันล่ะครับ" เรนก้าวสวนขึ้นไปประชิดโดยไม่ถอยหนีแม้แต่นเซนติเมตรเดียว กลิ่นน้ำหอมบุรุษราคาแพงผสมผสานกับความเร่งรีบของสถานการณ์ยิ่งทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ "นำทางไปสิครับ ผมจะไปกู้หน้าให้ประธานเอง" สมรภูมิในห้องทำงานไม่ได้เป็นแค่ห้องสี่เหลี่ยมหรูหราอีกต่อไป เมื่อประตูห้องควบคุมหลักถูกเปิดออก แสงไฟสีแดงฉานจากหน้าจอโฮโลแกรมขนาดยักษ์ก็สาดส่องกระทบใบหน้าของทั้งคู่ กลิ่นอายความตึงเครียดของเหล่าโปรแกรมเมอร์รุ่นเก๋าที่กำลังนั่งหน้าซีดเหงื่อตกกระจายอยู่ทั่วบริเวณ "ท่านประธานมาแล้ว!" วิศวกรหัวหน้าทีมตะโกนลั่นห้องเมื่อร่างสูงของคิรินก้าวเข้ามา พร้อมกับเรนที่เดินตามติดมาติดๆราวกับเงาตามตัว "สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง" คิรินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ เด็ดขาด และเย็นเยียบจนทุกคนในห้องต้องเงียบกริบ "แย่แล้วครับท่านประธาน! ตัวบล็อกเกอร์ระบบกำลังถูกเขียนทับ โค้ดแปลกปลอมกำลังเข้าถึงไฟล์ฐานข้อมูลผู้เล่นระดับพรีเมียมทั้งหมด ถ้าอีกสามนาทีเรายังตัดสัญญาณไม่ได้ ข้อมูลทุกอย่างจะรั่วไหลออกไปภายนอกทันที!" หน้าจอหลักแสดงกราฟิกการส่งถ่ายข้อมูลที่พุ่งสูงขึ้นอย่างน่ากลัว ตัวเลขถอยหลังสีแดงกระพริบเตือนความวิกฤต บรรยากาศในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เหล่าโปรแกรมเมอร์ต่างพากันส่ายหน้าด้วยความจนปัญญา เรนกวาดสายตาคมกริบมองชุดคำสั่งรหัสโค้ดที่วิ่งผ่านหน้าจอด้วยความเร็วสูง สมองอัจฉริยะประมวลผลอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าซูเปอร์คอมพิวเตอร์ รอยยิ้มมุมปากของเกมเมอร์ตัวจี๊ดปรากฏขึ้นอีกครั้ง เขารู้แล้ว... มันไม่ใช่การแฮกจากภายนอก แต่เป็นการตั้งเวลาทริกเกอร์โค้ดจาก 'แบ็กดอร์' ที่ถูกซ่อนไว้ลึกที่สุด ซึ่งมีเพียงผู้พัฒนาวงในระดับสูงเท่านั้นที่เข้าถึงได้ "ถอยไปครับ" เรนเอ่ยเสียงเรียบแต่ทรงพลังพอที่จะหยุดยั้งทุกความวุ่นวายในห้องได้ เขาก้าวเข้าไปที่หน้าจอหลักโดยไม่รอคำอนุญาตจากใครทั้งสิ้น สองมือเรียวบางวางลงบนคีย์บอร์ดกลไกเฉพาะตัว ปลายนิ้วเรียวยาวเริ่มขยับรัวพิมพ์ชุดคำสั่งใหม่อย่างบ้าคลั่ง เสียงคลิกคีย์บอร์ดรัวเร็วราวกับเสียงฝนตกกระทบหลังคากระจก ความเร็วในการพิมพ์ระดับมืออาชีพทำให้เหล่าโปรแกรมเมอร์อ้าปากค้างด้วยความตะลึง คิรินยืนกอดอกอยู่ด้านหลัง สายตาคมกริบจับจ้องแผ่นหลังบางของเรนที่ไม่ไหวติ่ง สมาธิที่แน่วแน่และประกายความมั่นใจในยามที่คนตัวเล็กเผชิญหน้ากับวิกฤต ช่างเป็นภาพที่ทรงพลังและดึงดูดสายตาอย่างประหลาด หัวใจของประธานหนุ่มกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ เขารู้ดีว่าระบบตรงนั้นซับซ้อนแค่ไหน แต่เรนกลับกำลังรื้อถอนและสร้างไฟร์วอลล์ใหม่ขึ้นมาครอบทับด้วยเวลาเพียงไม่กี่วินาที "คิดจะเล่นเกมแมวไล่จับหนูกับผมเหรอ... ฝันไปเถอะครับ" เรนพึมพำกับตัวเอง ปลายนิ้วกดปุ่ม Enter ครั้งสุดท้ายด้วยความรุนแรง *เปรี้ยง!* หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานเปลี่ยนกลับเป็นสีฟ้าคายาไนต์อันสงบเงียบทันที ตัวเลขถอยหลังหยุดลงที่ศูนย์พอดีเป๊ะ เสียงแจ้งเตือนระบบรักษาความปลอดภัยดังขึ้นยืนยันความสำเร็จ—*System Secured.* ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ ก่อนที่เสียงปรบมือเบาๆ จะเริ่มดังขึ้นจากมุมหนึ่ง และลามไปทั่วห้องควบคุม "สุด... สุดยอด..." วิศวกรคนหนึ่งพึมพำออกมาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา "เขาแก้โค้ดระดับปรมาจารย์ในเวลาไม่ถึงสองนาทีเนี่ยนะ?!" เรนถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ร่างโปร่งผ่อนคลายหัวไหล่ลงเล็กน้อยจากการเกร็งเครียด แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้หันไปรับคำชมจากใคร แขนแกร่งของใครบางคนก็คว้าหมับเข้าที่เอวบางอย่างรวดเร็ว พร้อมกับดึงร่างของเขาให้ถอยหลังชนเข้ากับแผงอกกว้างของคนที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังอย่างแนบชิด "อ๊ะ! คุณคิริน... ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย!" เรนอุทานลั่นด้วยความตกใจ ใบหน้าหวานเห่อร้อนขึ้นมาทันทีเมื่อแผ่นหลังแนบติดกับความอบอุ่นของผู้ชายที่สูงกว่า คิรินโน้มใบหน้าลงมาใกล้ใบหูของเรน จนเส้นผมสีเข้มปรกคล้องลงระต้นคอขาวผ่อง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้อจนคนในอ้อมแขนสะấuเฮือกด้วยความจั๊กจี้และหวั่นไหว เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหูด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความหมายอันลึกซึ้ง ซึ่งมีเพียงแค่เขาสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน "เก่งมาก... รินทร์รดา" คิรินกระซิบแผ่วเบา ปลายนิ้วแกร่งไล้ผ่านเอวบางเบาๆ ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาจับคางมนให้หันกลับมาสบตากันตรงๆ "แต่เธอยังลืมเช็คไปอย่างหนึ่ง... ว่าโค้ดตัวสุดท้ายที่เธอเพิ่งแก้ไปเมื่อกี้ มันถูกฝังคำสั่งเชื่อมโยงอัตโนมัติกับบัญชีส่วนตัวของฉันเรียบร้อยแล้ว..." เรนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบก้มมองหน้าจอโฮโลแกรมที่ปรากฏหน้าต่างป๊อปอัปสีทองขึ้นมากลางจอ **[System Warning: User 'Rin_Zeed' has successfully bound security rights with CEO 'Kirin_Official' Permanently. You are now sharing the master access.]** ดวงตากลมโตหันขวับกลับมามองหน้าคนเจ้าเล่ห์ที่กำลังยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ รอยยิ้มนั้นร้ายกาจแต่กลับพรากเอาลมหายใจของเรนไปจนหมดสิ้น "คุณ... คุณมัน..." เรนพูดไม่ออก ได้แต่เม้มริมฝีปากแน่นด้วยความเจ็บใจที่โดนซ้อนแผนเข้าอย่างจัง "ยินดีต้อนรับเข้าสู่ทีมอย่างเป็นทางการนะครับ... หุ้นส่วนคนสำคัญของผม" คิรินกระซิบชิดริมฝีปากนุ่มในระยะประชิดที่อันตรายที่สุด ก่อนที่ประธานหนุ่มจะจงใจโน้มใบหน้าลงไปกระซิบประโยคสุดท้ายที่ทำเอาสติของเรนขาดผึ่งลงตรงนั้น "คืนนี้... เรามีเรื่องต้องเคลียร์กันยาวแน่... ทั้งเรื่องเกม และเรื่องที่เธอติดค้างฉันไว้" *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมพลังใจให้ไฟฟูในทุกๆ ตอนนะครับ!