บั๊กหัวใจที่แก้ไม่ได้

เสียงเคาะแป้นพิมพ์รัวเร็วดังสนั่นห้องสตูดิโอส่วนตัวราวกับเสียงปืนกลกวาดล้างสนามรบ ทว่าความหงุดหงิดที่อัดแน่นอยู่ในอกของเรนกลับพุ่งทะยานสูงเสียดฟ้า ยิ่งกว่าตอนเจอโปรแกรมเมอร์เขียนโค้ดบั๊กมหันต์เสียอีก "คุณช่วยเลิกเดินวนไปวนมาแล้วเลิกทำหน้าเป็นยักษ์กินตับสักทีได้ไหมครับ ท่านประธานคิริน!" เรนสะบัดหน้าขวับ ละสายตาจากจอภาพขนาดสามสิบนิ้วที่รันโค้ดสตรีมมิ่งเกมโปรเจกต์ใหม่ หันไปเผชิญหน้ากับร่างสูงสง่าของซีอีโอหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล เจ้าของโครงหน้าคมคายดั่งรูปสลักที่กำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทางคุกคาม คิรินในยามนี้ไม่ได้ดูเหมือนผู้บริหารระดับพันล้านที่ต้องประชุมเครียดกับบอร์ดบริหารแม้แต่น้อย แต่เขากลับมีสภาพไม่ต่างจากผู้คุมเรือนจำส่วนตัวที่พร้อมจะจับตาดูนักโทษหนีคดีทุกฝีก้าว "ฉันไม่ได้เดินวน ฉันแค่กำลังตรวจตราความเรียบร้อย... ในฐานะเจ้าของบริษัทที่ต้องมานั่งเฝ้าเด็กดื้อไม่ยอมหลับยอมนอน" คิรินตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาสีเข้มคมกริบกวาดมองโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยแก้วกาแฟกระป๋องและเศษขนมขบเคี้ยว ก่อนจะหยุดนิ่งที่ใบหน้าหวานที่เริ่มขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความโมโห "เด็กดื้ออะไรกันครับ! ผมอายุยี่สิบสามปีบริบูรณ์แล้วนะ ไม่ใช่เด็กอนุบาลที่จะต้องมีคนมาคอยจับเวลาเข้านอน!" เรนกระแทกเสียงใส่ พร้อมกับดันเก้าอี้หมุนถอยหลังจนเกิดเสียงเสียดสีกับพื้นห้องดังแกรด "แล้วนี่ก็ไม่ใช่พื้นที่ในบริษัทของคุณ นี่มันห้องสตรีมส่วนตัวของผม ทำไมผมจะต้องมานั่งฟังคำสั่งคุณทุกกระเบียดนิ้วด้วยวะ..." คำพูดประโยคหลังถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อร่างสูงใหญ่ของคิรินขยับตัวรวดเร็วดราวกับเสือชีตาร์ตะครุบเหยื่อ เพียงพริบตาเดียว ระยะห่างนับเมตรก็ถูกย่นย่อลงจนเหลือเพียงศูนย์ สองมือแกร่งท้าวลงกับพนักพิงเก้าอี้ทั้งสองข้าง กักขังเรนไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์แบบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับไอความร้อนจากร่างกายของอีกฝ่ายโชتปะทะเข้าจมูกจนเรนเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "เพราะเธอติดค้างฉัน... ลืมไปแล้วหรือไง" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่จนขนลุกชัน เรนใจกระตุกวูบแต่ยังคงเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาดุดันฉายแววพยศไม่ยอมแพ้ "เรื่องเกมตาเมื่อกี้ผมก็เคลียร์ให้เห็นคาตาแล้วนี่ครับ หรือว่าท่านประธานผู้ยิ่งใหญ่จะยอมรับความพ่ายแพ้ไม่ได้ ถึงได้มาใช้วิธีอันธพาลแบบนี้" "เกมนะมันเรื่องเล็ก..." คิรินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีก จนปลายจมูกแทบจะชนกัน เรนจำต้องเอนตัวหนีแต่ติดพนักพิง นัยน์ตาคมกริบของคิรินพินิจพิเคราะห์ทุกตาราง इंच บนใบหน้าของคนตัวเล็กราวกับกำลังค้นหาบางอย่างที่ซ่อนอยู่ "...แต่เรื่องที่เธอบังอาจบล็อกเบอร์ฉัน แล้วยังทำเป็นทองไม่รู้ร้อนตอนเจอกันในงานเปิดตัว... อันนี้สิเรื่องใหญ่" เรนรู้สึกได้ถึงความร้อนที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู ไม่ใช่เพราะเขินอาย แต่เป็นเพราะความเคืองที่ถูกจับจุดได้ต่างหาก นิ้วเรียวแกล้งเคาะโต๊ะแก้เก้อ พยายามซ่อนพิรุธภายใต้รอยยิ้มเยาะหยันตามสไตล์เกมเมอร์ปากกล้า "แหม... เบอร์คนใหญ่คนโตอย่างท่านประธาน ผมจะไปกล้าบล็อกได้ยังไงกันครับ มือมันอาจจะไปโดนโดนปุ่มบล็อกอัตโนมัติช่วงที่ผมกำลังหัวร้อนกับบอสในเกมต่างหาก ระบบมันรวนน่ะครับ คุณก็น่าจะเข้าใจเรื่องบั๊กพวกนี้ดีนี่นา" "บั๊กงั้นเหรอ..." คิรินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยอย่างรู้ทัน นิ้วเรียวยาวเอื้อมออกไป ปลายนิ้วอุ่นจัดสัมผัสเข้ากับเส้นผมสีอ่อนที่ปรกลงมาปรกหน้าผากของเรนอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนจนผิดคาดทำให้เรนสะดุ้งเฮือก ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ "...แต่ 'บั๊ก' ตรงหัวใจเธอนี่สิ ที่ต่อให้รีเซ็ตระบบกี่ครั้ง ก็ดูเหมือนจะแก้ไม่หายสักที" ประโยคสั้นๆ แต่ทรงพลังทำเอาห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัด เรนเบิกตากว้าง หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนดังสะท้อนก้องอยู่ในหู เสียงเคาะแป้นพิมพ์จากภายนอกหรือเสียงเครื่องปรับอากาศราวกับถูกตัดขาดหายไป เหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่ประสานกันอย่างแนบชิด เคมีที่ปะทะกันอย่างดุเดือดเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นสนามอารมณ์แห่งความลุ่มลึกและอันตราย เรนเม้มริมฝีปากแน่น สมองอัจฉริยะที่เคยคำนวณโค้ดเกมระดับยากนับร้อยบรรทัด กลับว่างเปล่าประมวลผลคำตอบโต้ไม่ออกเมื่อเจอสายตาที่เต็มไปด้วยความคลั่งรักและดื้อรั้นพอกันของอีกฝ่าย "คุณ... พูดบ้าอะไรเนี่ย..." เรนเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามผลักอกแกร่งออกห่าง แต่มือของคิรินกลับเหนצוแน่นราวกับคีมเหล็ก "ฉันไม่ได้พูดเล่น เรน" คิรินขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากหยักลึกอยู่ห่างแค่คืบ สายตาคู่นั้นจริงจังจนน่ากลัว "คืนนี้เรายังต้องคุยกันอีกยาว... และเธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ" ทว่า ก่อนที่ริมฝีปากของคิรินจะเคลื่อนเข้าประชิดเป้าหมาย เสียงกริ่งหน้าห้องสตูดิโอพร้อมกับเสียงเคาะประตูดังปึงปังก็ทำลายบรรยากาศสีชมพูอมควันพิษลงทันที! "บอสครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับระบบเซิร์ฟเวอร์หลักโดนเจาะข้อมูลจากแฮกเกอร์นิรนาม!" เสียงร้อนรนของเลขาหนุ่มดังทะลุบานประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูที่กำลังจะถูกเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดบั๊กหัวใจไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!