สายเปย์แบบนิ่งๆ

ปึง! แรงผลักบานประตูห้องทำงานหรูระดับเพนต์เฮาส์ไม่ได้ทำให้คิรินละสายตาจากหน้าจอแท็บเล็ตในมือได้แม้แต่น้อย ใบหน้าหล่อเหลาคมคายยังคงนิ่งสนิท ราวกับเสียงรายงานหน้าตื่นของเลขาหนุ่มเมื่อครู่เป็นเพียงเสียงลมพัดผ่านกิ่งไม้ริมหน้าต่าง "บอสครับ! IP แอดเดรสที่เจาะเข้ามามันมาจาก... จากโซนวีไอพีชั้นใต้ดินของตึกเราเองครับ!" เรนที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ฝั่งตรงข้ามถึงกับเลิกคิ้วเรียวสวยขึ้นสูง ดวงตากลมโตฉายแววสนุกสนานระคนท้าทาย เขากดปุ่มลบโค้ดโปรแกรมสีแดงฉานบนหน้าจอโน้ตบุ๊กส่วนตัวอย่างไม่รีบร้อน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับท่านประธานหนุ่มผู้เยือกเย็น "ระบบรักษาความปลอดภัยของบริษัทคุณรั่วง่ายกว่าเปลือกไข่ซะอีกนะท่านประธาน... หรือว่าจงใจเปิดประตูต้อนรับผมกันแน่?" เสียงใสติดจะเย้าแหย่หลุดออกจากริมฝีปากบาง เรนไม่ได้สะทกสะท้านกับสถานการณ์ตึงเครียดแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากลับทิ้งตัวพิงพนักโซฟาอย่างสบายอารมณ์ ราวกับแมวตัวแสบที่กำลังหยอกล้อกับเสือ คิรินวางแท็บเล็ตในมือลงบนโต๊ะทำงานกระจกใส เสียงกระทบเบาๆ แต่กลับทำให้บรรยากาศในห้องกดดันขึ้นอีกหลายเท่า เขากวาดสายตาคมกริบไล่มองคนตัวเล็กกว่าที่กล้าบุกรุกเข้ามาถึงถิ่น ก่อนจะโบกมือไล่เลขาหนุ่มให้ออกไปจากห้องด้วยหางตา "ออกไปก่อน... แล้วจัดการปิดปากพวกข้างนอกซะ อย่าให้ใครรบกวนเวลาส่วนตัวของฉัน" "ครับท่าน!" เลขารีบโค้งคำนับแล้วถอยหลังออกจากห้อง พร้อมกับปิดประตูลงอย่างเบามือ ทิ้งให้ภายในห้องเงียบสงบลงอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงลมหายใจของคนสองคนที่นั่งประจันหน้ากัน คิรินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้โซฟาที่เรนนั่งอยู่ทีละก้าว แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำให้เกมเมอร์หนุ่มต้องกระชับคีย์บอร์ดในมือแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ ถึงปากจะเก่งและไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ารัศมีความเย่อหยิ่งและดุดันของคนตรงหน้านั้นมีอิทธิพลต่อจังหวะการเต้นของหัวใจเขาแปลกๆ "เธอชอบเล่นกับไฟนะรินทร์รดา" คิรินหยุดยืนค้ำหัว ร่างสูงโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนใบหน้าอยู่ห่างกันเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับความเย็นชาที่เป็นเอกลักษณ์ลอยมาแตะจมูก "รู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่" "ก็แค่มารyอทเช็คระบบให้... ในฐานะที่เกมของคุณมันบั๊กกระจายจนแฟนคลับผมบ่นอุบอิบ" เรนเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ไม่ยอมหลบตาคมคายคู่นั้นแม้แต่น้อย "หรือว่าท่านประธานกลัวว่าความลับเรื่องเซิร์ฟเวอร์กากๆ จะถูกแฉออกไป?" คิรินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีเข้มวาววับขึ้นมาวบหนึ่งก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว เขายืดตัวตรงแล้วหันไปหยิบกล่องพัสดุขนาดใหญ่ที่วางอยู่มุมโต๊ะทำงาน กล่องกระดาษสีดำสนิทไร้รอยต่อ ปรากฏโลโก้แบรนด์อุปกรณ์เกมมิ่งระดับไฮเอนด์ที่สั่งทำพิเศษเฉพาะบุคคล ซึ่งต่อให้มีเงินก็ใช่ว่าจะหาซื้อได้ตามท้องตลาด "เลิกเล่นซนแล้วเปิดดูซะ" คิรินโยนกล่องนั้นลงบนตักของเรนเบาๆ เรนกะพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงง เขามองกล่องพัสดุบนตักสลับกับใบหน้าเรียบเฉยของอีกฝ่าย "อะไรเนี่ย? ระเบิดเวลา? หรือว่าหมายศาลข้อหาบุกรุกระบบ?" "เปิดดูเถอะน่า... พูดมากจริง" คิรินเบือนหน้าหนีเล็กน้อย ใบหูข้างที่หันเข้าหาเรนขึ้นสีแดงระเรื่อจางๆ โดยที่เจ้าตัวพยายามตีสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุด "เดี๋ยวหาว่าฉันใจร้ายที่ปล่อยให้เธอใช้คีย์บอร์ดพังๆ มาแฮกตึกฉัน" เรนใช้ปลายนิ้วเรียวแกะเทปกาวออกอย่างระมัดระวัง ฝากล่องเปิดออกเผยให้เห็นคีย์บอร์ดกลไก (Mechanical Keyboard) รุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่น ตัวบอดี้ทำจากไทเทเนียมสลักลายโลโก้เฉพาะตัว ปรับแต่งสวิตช์และเสียงกดมาเพื่อคนมือไวอย่างเขาโดยเฉพาะ พร้อมกับเมาส์เกมมิ่งรุ่นท็อปและหูฟังไร้สายที่มูลค่ารวมกันทะลุหลักแสนบาทไปไกลลิบ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ เขาเงียบไปอึดใจหนึ่งก่อนจะเงวหน้าขึ้นมองคนใจป้ำที่ยืนกอดอกทำท่าทางราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "นี่คุณ..." เรนกลืนน้ำลายลงคอ "ซื้อให้ผมทำไม? อย่าบอกนะว่าสงสารที่เห็นผมสตรีมจนดึกดื่น?" "ใครสงสารเธอ" คิรินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงห้วนจัดแต่แฝงความร้อนรนเล็กน้อยที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ "ฉันแค่รำคาญเสียงบ่นของพวกสตรีมเมอร์ในฟอรั่มที่ชอบบอกว่าเกมของบริษัทฉันบังคับคีย์บอร์ดฝั่งตรงข้ามไม่ได้เรื่อง... เธอเป็นตัวแทนท็อปแรงก์ ถ้าอุปกรณ์เธอพังแล้วแพ้ คนอื่นจะหาว่าเกมฉันไม่สมดุลต่างหาก" ข้อแก้ตัวข้างๆ คูๆ แบบนี้มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่จะเชื่อ เรนลอบยิ้มมุมปาก ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นพล่านขึ้นมากลางอกอย่างห้ามไม่อยู่ ความซึนเดระขั้นสุดของท่านประธานคนนี้ช่างน่ามันเขี้ยวเสียจริง ปากบอกว่ารำคาญ แต่กลับกว้านซื้อของหายากพวกนี้มาให้แบบเงียบๆ โดยไม่เอ่ยปากทวงบุญคุณสักคำ "ปากแข็งชะมัด..." เรนพึมพำเบาๆ แต่ตั้งใจให้อีกฝ่ายได้ยิน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้าไปประชิดตัวร่างสูงจนอกชนอก ดวงตาคู่สวยประกายระยิบระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ "ปากบอกว่ารำคาญ... แต่แอบจำรุ่นที่ผมชอบได้ด้วยเหรอครับเนี่ย?" คิรินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อถูกรุกประชิด เขาก้มมองคนตัวเล็กที่ถือวิสาสะใช้ปลายนิ้วเรียวแตะเบาๆ ที่ปกเสื้อสูทของเขา ปลายเลิฟลิ่งเล็กๆ แฝงความยั่วยวนที่ทำเอาสติที่สะสมมานานเกือบหลุดลอย "อย่าสำคัญตัว... รินทร์รดา" คิรินพยายามกดเสียงให้ต่ำที่สุดเพื่อขู่ แต่ทว่าหัวใจในอกกลับเต้นรัวผิดจังหวะ "ฉันแค่สั่งซื้อมาเผื่อพนักงานในแผนกด้วย แค่ของเธอมาส่งก่อนคนอื่นก็เท่านั้น" "อ๋อ... สั่งเผื่อพนักงานเหรอครับ?" เรนยิ้มหวานหยาดเยิ้ม ขยับเข้าไปกระซิบชิดริมฝีปากหยักได้รูปของอีกฝ่าย จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ "งั้นของพนักงานคนอื่น คงไม่ได้สลักชื่อย่อ 'KR' ไว้ที่มุมคีย์บอร์ดหรอกมั้งครับ ท่านประธานคนซึน..." ร่างสูงนิ่งค้างไปในทันที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อถูกจับไต๋ได้คาหนังคาเขา ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศรอบตัวชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจของเขาสองคนที่เต้นสอดประสานกันท่ามกลางความตึงเครียดที่แปรเปลี่ยนเป็นความหวานล้ำ คิรินขบกรามแน่น มือหนาเอื้อมออกไปคว้าเอวบางของคนตัวเล็กเข้าหาตัวโดยอัตโนมัติ หมายจะลงโทษคนปากเก่งให้เข็ดหลาบ แต่ทว่าก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะได้สัมผัสกัน— ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ พร้อมกับเสียงเปิดประตูที่ถูกผลักเข้ามาโดยไม่รอคำอนุญาตอีกครั้ง! "บอสครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... มีคนปล่อยคลิปแฮกข้อมูลเซิร์ฟเวอร์ออกสู่สาธารณะแล้วครับ!" คิรินและเรนผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับไฟช็อต ดวงตาคมกริบของท่านประธานตวัดมองไปยังเลขาหนุ่มที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่หน้าประตูด้วยความโกรธเกรี้ยว ขณะที่เรนก้มลงมองหน้าจอโน้ตบุ๊กของตนเองที่จู่ๆ ก็ปรากฏหน้าต่างป๊อปอัปสีดำสนิท พร้อมกับข้อความทักทายจากบุคคลที่สามที่ไม่มีใครคาดคิด! *โปรดติดตามตอนต่อไป* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปย์ใจและคอมเมนต์ให้กำลังใจ "ไฟเยอร์บลัด" คนนี้นะครับ!