อีเวนต์ใหญ่ของปี

เสียงแฟลชจากสื่อมวลชนนับร้อยตัวสาดสว่างวาบจนแสบตา กลางเวทีเปิดตัวโปรเจกต์เกมฟอร์มยักษ์ประจำปี 'Chronos Online' ณ ฮอลล์จัดแสดงคอนเสิร์ตใจกลางเมืองถูกเนรมิตให้กลายเป็นโลกไซเบอร์พังก์อันล้ำยุค ทว่าบรรยากาศบนเวทีฝั่งผู้บริหารและทีมที่ปรึกษาพิเศษกลับอึมครึมจนแทบจะจุดไฟติด เรนหันขวับกลับมามองหน้าคิรินทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ขณะที่ใบหน้าหล่อเหลาของซีอีโอหนุ่มที่เคยพยายามสงบสติอารมณ์เมื่อครู่ กลับมืดมนลงจนน่ากลัว นัยน์ตาคมกริบฉายประกายอันตรายวับวาดอย่างที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน คำถามเมื่อครู่จากนักข่าวสำนักใหญ่ยังก้องอยู่ในโสตประสาท *“จริงหรือเปล่าครับที่โปรเจกต์นี้ คุณคิรินทุ่มงบมหาศาลเพื่อซื้อใจสตรีมเมอร์คู่ขวัญอย่างคุณเรน จนมีข่าวลือว่าทั้งคู่ไม่ได้ร่วมงานกันแค่ในฐานะพาร์ทเนอร์เกม แต่มีสัญญาใจส่วนตัวเบื้องหลัง?”* มันคือคำถามพาดพิงที่จงใจขุดคุ้ยความสัมพันธ์เชิงชู้สาวกลางงานแถลงข่าวระดับประเทศ สปอตไลท์ดวงโตสาดส่องลงมาที่พวกเขาทั้งคู่ราวกับจะพิพากษา "เงียบทำไมล่ะครับคุณซีอีโอ หรือว่าข่าวลือเรื่องที่คุณตามจีบสตรีมเมอร์ปากจัดคนนี้จะเป็นเรื่องจริง?" เรนแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าสวยเฉี่ยวเชิดขึ้นเล็กน้อยเพื่อซ่อนความประหม่าที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู ร่างเพรียวภายใต้สูทสั่งตัดเข้ารูปขยับถอยหลังครึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง แต่ทว่า... ไวกว่าความคิด ฝ่าหนาของคนข้างๆ กลับเอื้อมมาคว้าข้อมือของเขาไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันเด็ดขาดและหนักแน่นจนสลัดไม่หลุด คิรินไม่ยอมปล่อยให้เรนได้ขยับหนีไปไหน สายตาคมกวาดมองกลุ่มนักข่าวเบื้องล่างด้วยรังสีคุกคามที่ทรงพลังพอกลบเสียงฮือฮาทั้งฮอลล์ให้เงียบกริบลงได้ในพริบตา "ข่าวลือก็คือข่าวลือ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบสนิทแต่น่าเกรงขามดังผ่านไมโครโฟนติดปกเสื้อ "แต่ถ้าถามว่าผมสนใจคุณเรนในฐานะพาร์ทเนอร์ธุรกิจไหม... คำตอบคือใช่ และถ้าถามว่าผมให้ความสำคัญกับเขามากกว่าคนอื่นในบริษัทไหม... คำตอบก็ยังคงเป็น *ใช่*" ฮือ! เสียงสูดปากด้วยความตกใจดังระงมไปทั่วฮอลล์ บรรณาธิการข่าวหลายคนถึงกับอ้าปากค้างเมื่อได้ยินซีอีโอผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นและไร้หัวใจประกาศกร้าวกลางงานอีเวนต์ใหญ่ของปีแบบไม่ไว้หน้าใคร เรนหันขวับไปมองหน้าคนพูดทันที หัวใจดวงน้อยกระหน่ำรัวราวกองศึก ร้อนผ่าวไปทั่วทั้งพวงแก้ม นัยน์ตากลมโตไหวระริกด้วยความคาดไม่ถึง ไอ้บ้านี่... บ้าไปแล้วหรือไง! นี่มันงานเปิดตัวเกมนะเว้ย ไม่ใช่เวทีสารภาพรักสาธารณะ! "คุณคิริน..." เรนพึมพอดุๆ เสียงลอดไรฟัน ขณะพยายามบิดข้อมือออกจากการกุมมืออันร้อนผ่าวนั้น "คุณพูดอะไรออกไป รู้ตัวไหมเนี่ย" "ผมมีสติครบถ้วนดีครับ รินทร์รดา" คิรินหันมามองเขา ดวงตาสีเข้มคู่นั้นอ่อนแสงลงชั่วขณะเมื่อสบตากับคนตัวเล็ก แต่มันกลับเต็มไปด้วยความดื้อรั้นและดุดันในเวลาเดียวกัน "ในเมื่อพวกมันอยากรู้ความจริงนัก เราก็ควรให้ความกระจ่างแก่สังคมไม่ใช่เหรอครับ?" "กระจ่างกับผีนะสิ! แบบนี้เขาเรียกพาฉันมาประจานกลางดงเสือต่างหากเล่า!" เรนสวนกลับเสียงเบาหูแทบไหม้ มืออีกข้างที่ว่างอยู่หยิกหมับเข้าที่ต้นแขนของอีกฝ่ายอย่างหมั่นไส้ แต่คนตัวโตกว่ากลับไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด ซ้ำร้ายยังกระชับฝ่ามือที่กุมข้อมือเขาให้แน่นขึ้นไปอีก จนอุณหภูมิร่างกายของทั้งคู่แทบจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ พิธีกรบนเวทีเริ่มมีสีหน้าเหงื่อตก รีบก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างสองหนุ่มเพื่อเปลี่ยนประเด็นคำถาม "อ่า... ครับ! เรียกว่าเป็นวิสัยทัศน์ที่เฉียบคมและจริงใจต่อพาร์ทเนอร์มากเลยนะครับท่านประธานของเรา งั้นเรามาต่อกันที่คำถามเกี่ยวกับระบบเกมเพลย์ตัวใหม่กันดีกว่า..." บรรยากาศตึงเครียดค่อยๆคลี่คลายลงเมื่อสไลด์พรีเซนต์เตชั่นบนจอภาพขนาดยักษ์เริ่มรันภาพกราฟิกสุดอลังการของตัวเกม 'Chronos Online' เรียกเสียงฮือฮาจากเหล่าเกมเมอร์และอินฟลูเอนเซอร์ที่นั่งอยู่แถวหน้าได้ทันที เรนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก ทว่าความระอุที่ฝ่ามือยังคงหลงเหลืออยู่ เขาเหลือบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนที่ยืนตีคู่กันมาตลอดงาน คิรินในชุดสูทสקินนี่สีดำสนิท เส้นผมเซ็ตเปิดหน้าผากเผยให้เห็นสันจاوโด่งเป็นคมและกรามได้รูป ชายหนุ่มคนนี้มีความสมบูรณ์แบบที่ต่อให้มองนานแค่ไหนก็ไม่น่าเบื่อ และที่สำคัญ... ปากคอเราะร้ายแบบนั้น กลับซ่อนความคลั่งรักเอาไว้จนน่ากลัว *‘ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้อันตรายต่อหัวใจชะมัด’* เรนคิดในใจ พร้อมกับเบือนหน้าหนีไปมองจอภาพเพื่อซ่อนรอยยิ้มบางๆ ที่เผลอหลุดออกมา ช่วงเวลาการแถลงข่าวดำเนินไปอย่างราบรื่นจนกระทั่งเข้าสู่ช่วงท้าย ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ทุกคนรอคอย—การเปิดให้ทดลองเล่นเกมรอบ เดบิวต์ (Global Playtest) เป็นครั้งแรกในโลกบนเวที โดยมีคิรินและเรนเป็นผู้เล่นคู่แรกที่ต้องลงสนามจำลองในฐานะหัวหน้ากิลด์ฝั่งตรงข้าม แสงไฟในฮอลล์หรี่ลงเหลือเพียงแสงนีออนสีฟ้าครามจากบูธเกมมิ่งเกียร์ไฮเอนด์ที่ถูกยกขึ้นมาตั้งตระหง่านกลางเวที คิรินสวมเฮดเซ็ตสีดำสนิทเข้ากับรูปหน้า ขณะที่เรนสวมเฮดเซ็ตสีขาวลายกราฟิกอันเป็นเอกลักษณ์ประจำตัว "เตรียมตัวแพ้ราบคาบได้เลยครับท่านประธาน" เสียงใสของเรนดังผ่านไมค์สื่อสารภายในทีม มุมปากหยักยกยิ้มท้าทายขณะนิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดกลไกสเปดพิเศษที่เขาเป็นคนออกแบบร่วมกับทางบริษัท "ปากเก่งแบบนี้ ระวังจะไม่ได้เดินลงจากเวทีนะครับคุณสตรีมเมอร์" เสียงทุ้มต่ำตอบกลับมาในช่องสัญญาณเดียวกัน น้ำเสียงเจือความเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาเรนรู้สึกขนลุกซู่ 3... 2... 1... เริ่มเกม! หน้าจอขนาดยักษ์แสดงผลตัวละครสายแอสซาซินของเรนพุ่งทะยานเข้าสู่ใจกลางแมพด้วยความเร็วสูง ขณะที่ตัวละครสายแทงค์และเวทมนตร์ของคิรินตั้งรับอย่างเหนียวแน่น การปะทะกันในเกมดุเดือดไม่แพ้สงครามจริง เรนใช้วิชาพลิกแพลงและช่องโหว่ของระบบที่เขาใช้เวลาศึกษามาเป็นแรมเดือนในการเจาะแนวป้องกันของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว "เสร็จฉันล่ะ!" เรนกดคอมโบสกิลชุดใหญ่ใส่ตัวละครของคิรินจนเลือดลดฮวบ แต่ทว่า... ในวินาทีที่เรนกำลังจะกดปิดฉาก คิรินกลับไวกว่า ตัวละครของซีเอหนุ่มพลิกกลับมาจับล็อกตัวละครของเรนไว้ในมุมอับของแผนที่อย่างไร้ทางหนี "เกมนี้... ผมเป็นคนสร้างนะครับ คุณคิดเหรอว่าจะมีช่องโหว่ที่ผมมองไม่เห็น?" เสียงทุ้มกระซิบผ่านไมค์ด้วยน้ำเสียงพราวระยับ เรนกัดริมฝีปากล่างอย่างเจ็บใจ ดวงตากลมโตตวัดมองไปที่จอของอีกฝ่ายผ่านฉากกั้น ก่อนจะพบว่าคิรินไม่ได้มองหน้าจอเกมเลยสักนิด... แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกำลังจ้องมองตรงมาที่ตัวเขาผ่านแสงไฟสลัวของเวทีต่างหาก! ในจังหวะที่ทั่วทั้งฮอลล์กำลังจดจ่ออยู่กับการถ่ายทอดสดหน้าจอเกม คิรินก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ถอดเฮดเซ็ตออกช้าๆ แล้วก้าวเท้าข้ามพื้นที่จำกัดตรงเข้ามาหาเรนที่ยังนั่งอยู่บนเก้าอี้เกมมิ่ง เรนผะหนีด้วยความตกใจ "เฮ้ย! คุณจะทำอะไร นี่มันกลางเวทีนะ คนดูเป็นพัน!" คิรินไม่ตอบ ชายหนุ่มโน้มตัวลงมาใช้มือทั้งสองข้างยันท้าวพนักพิงเก้าอี้ของเรนไว้ กักขังร่างเพรียวให้อยู่ในอ้อมกอดกลายๆ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับความกดดันอันร้อนรุ่มทำให้เรนสมองตื้อตันไปหมด "ผมไม่สนใจคนอื่นหรอกครับ..." คิรินกระซิบชิดริมหูด้านซ้าย น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนคนฟังสะท้านไปทั้งแผ่นหลัง "เพราะต่อจากนี้ไป... ผมจะประกาศให้โลกรู้อย่างเป็นทางการว่า คีย์บอร์ดพิฆาตของคุณน่ะ มันสยบอยู่ใต้บัญชาของใครคนเดียวเท่านั้น" เรนเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก คำพูดอวดดีที่แฝงความคลั่งรักแบบไม่เผื่อทางถอยทำเอาเขาพูดไม่ออก ได้แต่จ้องมองนัยน์ตาสีเข้มที่สะท้อนเงาของตนเองอยู่ภายในนั้น ทว่า... ก่อนที่เรนจะได้ทันสวนคำพูดแสบๆ กลับไปเพื่อกู้ฟอร์ม *พรึ่บ!* ไฟทั้งฮอลล์ก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สัญญาณเตือน ท่ามกลางเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของผู้ชม เสียงฝีเท้าฝูงชนจำนวนมากเริ่มวิ่งกรูขึ้นมาบนเวทีจากทุกทิศทุกทาง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบฉุกเฉินที่ดังลั่นไปทั่วตึกระฟ้า "เกิดอะไรขึ้นวะ!" เรนอุทานเสียงหลง มือเรียวรีบคว้าข้อมือของคิรินไว้ตามสัญชาตญาณ คิรินรวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วเพื่อปกป้อง ใบหน้าคมคายตึงเครียดขึ้นทันทีเมื่อสายตาปะทะเข้ากับเงาร่างของชายชุดดำกลุ่มใหญ่ที่กำลังพังประตูทางเข้าฮอลล์เข้ามา พร้อมกับแสงเลเซอร์สีแดงนับสิบจุดที่พุ่งตรงมายังตำแหน่งที่พวกเขายืนอยู่! "รินทร์รดา... อยู่ใกล้ผมไว้อย่าปล่อยมือเด็ดขาด" คิรินกระซิบด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดที่ไร้ซึ่งความกลัวแม้แต่น้อย นัยน์ตาสีเข้มลุกโชนด้วยประกายสังหารที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิม ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ! — ไฟเยอร์บลัด