ความคลั่งรักที่ปิดไม่มิด

"ถ้าคุณยังยืนทำหน้าถมึงทึงใส่ผมแบบนั้นอีกสามวินาที ผมจะถือว่าคุณแอบหลงเสน่ห์ผมจนสมองกลับไปแล้วนะครับ ท่านประธานคิริน" น้ำเสียงกวนประสาทที่เจือความท้าทายดังขึ้นทำลายความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก เรน (รินทร์รดา) เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองตรงไปยังร่างสูงใหญ่ของซีอีโอหนุ่มที่ยืนแผ่รังสีความเย็นชาอยู่เบื้องหน้า แม้ภายในใจจะแอบหวั่นไหวกับความมืดมนในแววตาคู่นั้น แต่ศักดิ์ศรีและสัญชาตญาณของเกมเมอร์ตัวจี๊ดไม่มีวันยอมก้มหัวให้ใครเป็นอันขาด โดยเฉพาะกับผู้ชายปากแข็งที่ชอบทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของคนนี้ คิรินขบกรามแน่นจนสันกรามคมชัดขึ้น นัยน์ตาคมกริบกวาดมองสำรวจเรือนร่างเพรียวบางที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานอย่างไม่สะท้านสะเทือน เหตุการณ์เมื่อครู่ที่เรนเกือบจะพลาดล้มลงไปกระแทกพื้นแล้วถูกคว้าตัวไว้ แนบชิดจนได้ยินเสียงหัวเต้นของกันและกัน มันยังคงวนเวียนอยู่ในโสตประสาทของเขาอย่างชัดเจน และนั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้ชายหนุ่มผู้ควบคุมทุกอย่างในอาณาจักรเกมชื่อดังต้องหงุดหงิดจนแทบคลั่ง—เขาไม่เคยควบคุมความรู้สึกตัวเองไม่ได้เลย... ยกเว้นก็แต่เวลาที่อยู่ใกล้เด็กดื้อคนนี้ "ปากเก่งนักนะรินทร์รดา" คิรินเค้นเสียงลอดไรฟัน ก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาประชิดตัวจนเรนต้องผถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับความเย็นยะเยือกที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของประธานหนุ่มโชยเข้าแตะจมูก "คิดว่าตัวเองเก่งมากหรือไงถึงได้กล้าเข้าไปเสี่ยงในดันเจี้ยนระดับ S ตัวคนเดียวแบบนั้น ถ้าเกิดพลาดขึ้นมาจริงๆ เธอคิดว่าใครจะ..." คำพูดที่เหลือกลืนหายไปในลำคอ เมื่อคิรินชะงักกึก สีหน้าเคร่งขรึมเปลี่ยนเป็นความกระอักกระอ่วนเล็กน้อยเมื่อรู้ตัวว่าเผลอแสดงความห่วงใยออกมามากเกินไป เรนหรี่ตามองอย่างจับผิด มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้ทัน "โอ๊ะ... ใครจะทำไมเหรอครับ? เป็นห่วงผมว่างั้นเถอะ?" "อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลย" คิรินรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น กลบเกลื่อนความพิรุธด้วยการจัดปกเสื้อสูทของตัวเองให้เรียบร้อย "ผมแค่ไม่อยากให้โปรเจกต์ที่บริษัทลงทุนไปมหาศาลต้องพังลงเพราะความสะשלไม่เข้าท่าของสตรีมเมอร์ฝึกหัดอย่างคุณต่างหาก ถ้าคุณเป็นอะไรไป คนที่จะเดือดร้อนไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นทีมงานทั้งหมดที่ต้องมานั่งแก้ปัญหาที่คุณก่อขึ้น" *ปากแข็งชะมัด... ทั้งที่หูแดงแจ๋ขนาดนั้นแท้ๆ* เรนแอบพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ นึกหมั่นไส้ความซึนเดระระดับล้านของคนตรงหน้าเสียจริง ทว่าลึกๆ ในอกกลับมีความอุ่นวาบซ่านแผ่ซ่านเข้ามาอย่างห้ามไม่อยู่ เขารู้ดีว่าภายใต้ท่าทางเย็นชาและคำพูดเชือดเฉือนเหล่านั้น คิรินกำลังซ่อนความใส่ใจเอาไว้มิดชิดแค่ไหน สายตาที่คอยมองตาม การจัดเตรียมอุปกรณ์สตรีมมิ่งรุ่นใหม่ล่าสุดไว้ให้ที่ห้องพักโดยไม่ยอมเอ่ยปากบอก หรือแม้กระทั่งการสั่งให้เลขาฯ คอยเช็คอาหารการกินของเขาทุกมื้อ—ทั้งหมดนี้มันไม่ใช่สิ่งที่ซีอีโอทั่วไปเขาทำกันหรอกนะครับ "อ๋อ... ที่แท้ก็กลัวงานเสีย" เรนลากเสียงยาว แกล้งทำเป็นพยักหน้ารับรู้ด้วยท่าทางกวนๆ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ร่างสูงขึ้นอีกนิด ช้อนสายตาขึ้นสบมองตรงเข้าไปในดวงตาคมกริบที่หลบเลี่ยงไม่ยอมมองหน้า "งั้นคราวหลังถ้าไม่อยากให้โปรเจกต์พัง หรือไม่อยากให้ผมต้องไปเสี่ยงอันตรายคนเดียว..." ปลายนิ้วเรียวสวยยื่นออกไปแตะเบาๆ ที่กระดุมเสื้อสูทด้านบนของคิรินอย่างถือวิสาสะ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้ร่างสูงสะท้านเฮือก เผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ นัยน์ตาคมก้มลงมองมือบางที่กำลังซุกซนบนอกเสื้อของเขาด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนจนแทบควบคุมไม่ได้ "...ท่านประธานก็ควรจะลงไปลุยในเกมเป็นบัดดี้กับผมเองสครับ" เรนกระซิบแผ่วเบาริมหู ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่กว้างจนคิรินต้องขบกรามแน่น "จริงไหมครับ? มือโปรระดับตำนานอย่างคุณ น่าจะเคลียร์บอสพวกนั้นได้ภายในสามนาทีโดยที่ผมไม่ต้องออกแรงเลยด้วยซ้ำ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานกว้างอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันเต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิตที่ประ Erupt ปะทะกันระหว่างความเร่าร้อนและความซึน คิรินก้มมองใบเนียนใสที่อยู่ห่างกันแค่คืบ ระยะห่างที่ใกล้จนได้กลิ่นหอมหวานจางๆ จากตัวของเรน มันกำลังแผดเผาความอด 2 ของเขาให้มอดไหม้ลงทีละน้อย มือหนาตัดสินใจเอื้อมมือออกไปคว้าข้อมือเรียวที่กำลังซุกซนเอาไว้แน่น บีบกระชับพอเหมาะไม่ให้เจ็บแต่ก็ไม่ยอมปล่อยให้ถอยหนี นัยน์ตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววท้าทายไม่ลดละ "เธอกล้ามากนะรินทร์รดา ที่กล้าท้าทายอำนาจของฉันแบบนี้" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟัน แววตาเปลี่ยนเป็นความเข้มข้นดุดันที่พร้อมจะกลืนกินคนตรงหน้าเข้าไปทั้งตัว "คิดว่าฉันไม่กล้าทำอะไรเธอในห้องทำงานตัวเองหรือไง?" "ถ้ากล้า... ก็ลองดูสครับ" เรนไม่มีทีท่าว่าจะหวาดกลัวเลยสักนิด กลับยิ่งแย้มยิ้มท้าทาย ปากเก่งสวนกลับทันควันราวกับลูกแมวป่าที่ไร้ความเกรงกลัวต่อเสือโคร่งหนุ่ม "แต่บอกไว้ก่อนนะว่าผมไม่ใช่พวกที่จะยอมให้รังแกฝ่ายเดียวแน่ๆ ถ้าท่านประธานเผลอใจ..." ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวในห้องทำงานหรูราวกับจงใจกลั่นแกล้ง คิรินสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบปล่อยมือจากข้อมือของเรนอย่างรวดเร็ว ปรับสีหน้าและท่าทางกลับมาเป็นท่านประธานผู้เยือกเย็นและทรงอำนาจคนเดิมภายในเสี้ยววินาที ขณะที่เรนกระโดดถอยหลังไปตั้งหลักยืนยิ้มกริ่มอยู่ที่มุมโต๊ะทำงานด้วยความขบขัน "เข้ามา" คิรินเอ่ยอนุญาตด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ประตูกระจกบานใหญ่เปิดออก พร้อมกับร่างของเลขาฯ ส่วนตัวที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนรน มือถือแท็บเล็ตในมือสั่นน้อยๆ ราวกับมีเรื่องด่วนระดับวิกฤตที่ทำให้เธอต้องเสียมารยาทเคาะประตูขัดจังหวะท่านประธาน "ท่านประธานคะ เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" เลขาฯ สาวละล่ำละลักพูดด้วยความตื่นตระหนก "ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักของเกมเวอร์ชันใหม่ล่าสุดกำลังถูกโจมตีจากแฮกเกอร์ปริศนา ตอนนี้ข้อมูลผู้เล่นทั้งหมดกำลังรั่วไหล และ... และมีข้อความส่งตรงมาถึงหน้าจอหลักของระบบเกมครับ!" คิรินขมวดคิ้วมุ่นทันที รังสีความเยือกเย็นแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงอีกครั้งในพริบตา "ข้อความอะไร?" เลขาฯ กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองสลับระหว่างคิรินและเรนด้วยแววตาหวาดหวั่น "มันบอกว่า... เป้าหมายต่อไปของการเจาะระบบ ไม่ใช่บริษัทของเรา... แต่เป็นสตรีมเมอร์ชื่อดัง 'เรน' และถ้าอยากได้ข้อมูลคืน ท่านประธานต้องเดิมพันด้วยตำแหน่งทั้งหมดที่มีครับ!" เรนหันขวับกลับมามองหน้าคิรินทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ขณะที่ใบหน้าหล่อเหลาของซีอีโอหนุ่มที่เคยพยายามสงบสติอารมณ์เมื่อครู่ กลับมืดมนลงจนน่ากลัว นัยน์ตาคมกริบฉายประกายอันตรายวับวาดอย่างที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ไฟเยอร์บลัด" มาโดยตลอดนะครับ