ความสำเร็จที่แลกด้วยหยาดเหงื่อ

"ตัวเลขกระโดดขึ้นอีกสามแสนในเวลาไม่ถึงสี่สิบแปดวินาที... บ้าไปแล้ว คิริน คุณเอาปีศาจตนไหนมาเขียนโค้ดระบบเซิร์ฟเวอร์กันแน่!" เสียงอุทานปนเสียงหอบหายใจของเรนดังลั่นห้องควบคุมหลัก ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นกรองแสงจ้องเขม็งไปยังหน้าจอมอนิเตอร์ขนาดมหึมาที่แสดงผลกราฟพุ่งทยานขึ้นราวกับจรวด ย้อนกลับไปเมื่อสองวันก่อน จากสถานการณ์ที่เกือบจะกลายเป็นวิกฤตครั้งใหญ่จากคำเตือนและประกายตาอันเฉียบขาดของคิรินในวินาทีเป็นตาย ทั้งทีมร่วมกันดีดโค้ดแก้เกมจนเลือดตาแทบกระเด็น ไม่มีใครได้หลับได้นอน แต่ในเวลานี้ หยาดเหงื่อทุกหยดที่รินไหลและความกดดันทั้งหมดกำลังถูกชดเชยด้วยตัวเลขสถิติที่ทำลายสถิติประวัติศาสตร์หน้าใหม่ของวงการเกมออนไลน์อย่างราบคาบ เรนในชุดฮู้ดตัวโคร่งทิ้งตัวลงพิงพนักเก้าอี้เกมมิ่งอย่างหมดแรง ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มขึ้นอย่างผู้ชนะ ความเหนื่อยล้าพลายตัวลงเหลือเพียงความภาคภูมิใจที่อัดแน่นจนเต็มอก "ไม่ใช่เพราะโค้ดของผมหรอกครับ... แต่เป็นเพราะนิ้วมือซน ๆ ของคุณต่างหากที่หาช่องโหว่แล้วจี้มันได้ถูกจุดจนไวรัลไปทั่วโซเชียล" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังขึ้นจากทางด้านหลัง คิรินในชุดสูทเข้ารูปที่ยับย่นเล็กน้อยจากการทำงานหามรุ่งหามค่ำ ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ใกล้เก้าอี้ของเขา นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นไม่ได้มองไปที่หน้าจอมอนิเตอร์ซึ่งมียอดดาวน์โหลดทะลุเป้าหมายที่ตั้งไว้สิบเท่าแม้แต่น้อย แต่ทว่ามันกำลังจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าเนียนใสของคนตัวเล็กกว่าอย่างไม่วางตา เรนหันขวับกลับมาปะทะสายตา รอยยิ้มท้าทายผุดขึ้นที่มุมปากตามนิสัย "อ้าว ท่านประธาน... ชมผมออกนอกหน้าแบบนี้ ระวังผมจะเรียกโบนัสเพิ่มเป็นสองเท่าในฐานะพาร์ทเนอร์คนสำคัญนะคร้าบ" "ปากเก่งไม่เปลี่ยน..." คิรินแค่นหัวเราะในลำคอ ทว่าแววตาที่ทอดมองกลับฉายความอ่อนโยนที่มักจะมีให้เห็นแค่ยามที่อยู่กันตามลำพัง "ยอดดาวน์โหลดทะลุสองล้านภายในหนึ่งชั่วโมง... คุณทำได้ตามสัญญาที่ให้ไว้กับผมแล้ว รินทร์รดา" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกลดอุณหภูมิลงจนเงียบสงบ เสียงรัวคีย์บอร์ดของทีมงานคนอื่น ๆ รอบห้องควบคุมเลือนหายไปในโสตประสาท เหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่ขยับเข้าใกล้กันทีละนิด คิรินโน้มตัวลงใช้มือข้างหนึ่งท้าวพนักเก้าอี้ของเรนไว้ เป็นการกักตัวคนตรงหน้าให้อยู่ในอาณาเขตของตนโดยปริยาย เรนชะงักไปเล็กน้อย หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบอย่างไม่ยอมเชื่อฟัง ปรกติแล้วเขาเป็นคนฝีปากกล้า ทันคน และไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครหน้าไหน แต่ยามที่ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองลึกเข้ามาในดวงตาของเขา พร้อมกับระยะห่างที่ใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ บนปกเสื้อของอีกฝ่าย มันกลับทำให้คำพูดจาถางถางทั้งหมดติดอยู่แค่ลำคอ "ถอยไปหน่อยน่า... คนมองอยู่เต็มห้องนะคิริน" เรนเอ่ยเตือนเสียงเบา พยายามซ่อนความประหม่าด้วยการเบือนหน้าหนีไปมองจอคอมพิวเตอร์แทน "ปล่อยให้มองไป... ในเมื่อผมบอกแล้วว่า..." คิรินจงใจโน้มใบเข้าไปกระซิบชิดริมใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าสั่นประสาท "รินทร์รดา... อยู่ใกล้ผมไว้อย่างปล่อยมือเด็ดขาด" ประโยคเดิมจากเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อสองวันก่อนถูกหยิบยกขึ้นมาพูดซ้ำ แต่วินาทีนี้ บริบทมันกลับเปลี่ยนจากความตึงเครียดกลายเป็นความหวานล้ำที่ทำเอาเรนรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหู มือเรียวเอื้อมไปดันไหล่กว้างของอีกฝ่ายเบา ๆ "ประธานคิริน... นี่มันเวลาทำงานนะ เลิกหยอดผมสักทีเถอะ" "ผมไม่ได้หยอด... ผมพูดจริง" คิรินยอมถอยตัวออกห่างเล็กน้อยตามแรงผลัก แต่นัยน์ตายังคงพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ภาพลักษณ์ผู้บริหารผู้เย็นชา "ความสำเร็จที่แลกมาด้วยหยาดเหงื่อ... มันสมควรได้รับการเฉลิมฉลองไม่ใช่หรือไงครับ" "อื้อ... จะเลี้ยงบุฟเฟต์หมูกระทะทีมงานสินะ จัดมาเลย ผมเป็นคนเลือกพิกัดเอง!" เรนรีบเปลี่ยนเรื่องทันควันเพื่อกลบเกลื่อนรอยแดงบนแก้ม "ไม่ใช่หมูกระทะ..." คิรินส่ายหน้าช้า ๆ มุมปากยกยิ้มร้ายกาจขึ้นเล็กน้อย "แต่เป็นดินเนอร์ส่วนตัว... แค่เราสองคน" ก่อนที่เรนจะได้ทันอ้าปากแย้งอะไร เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากระบบหลังบ้านก็ดัง "ติ๊ด!" แหลมสูงขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน เรนขมวดคิ้วหันกลับไปมองหน้าจอหลักทันที ตัวเลขยอดดาวน์โหลดที่พุ่งกระฉูดเมื่อครู่หยุดชะงักกะทันหัน กราฟเส้นสีเขียวดิ่งพสุธากลับลงมาอย่างน่าตกใจ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางจอภาพ *Warning: Unauthorized IP Login Detected from Internal Server.* คิรินหุบยิ้มทันที แววตาเปลี่ยนกลับมาคมกริบดุจใบมีดโกนในเสี้ยววินาที ความเยือกเย็นแผ่ซ่านออกจากตัวเขาจนบรรยากาศในห้องเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ ทว่า ในจังหวะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงกับระบบที่กำลังรวน ประตูห้องควบคุมหลักก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก สายตาทุกคู่ในห้องหันขวับไปมองผู้มาเยือนใหม่เป็นตาเดียว "ยินดีด้วยนะท่านประธาน... แต่ดูเหมือนความสำเร็จนี้ จะอยู่ให้คุณชื่นชมได้ไม่นานหรอกนะครับ" ... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งแรงใจให้เรนกับคิรินมาถึงตอนนี้ เตรียมพบกับความระทึกในตอนต่อไปได้เลยนะครับ!