เช้าที่น่าอาย

“อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากให้ฉันเปลี่ยนใจทำอะไรที่มากกว่าการแค่ให้นอนพัก” เสียงทุ้มต่ำติดแหบพร่าดังขึ้นข้างใบหู พร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งที่พาดผ่านช่วงเอว เรนลืมตาขึ้นทันทีด้วยความตกใจ สัมผัสจากท่อนแขนแกร่งที่โอบรัดเขาไว้จากด้านหลังทำให้สติที่ยังพร่าเลือนจากการหลับใหลแตกกระเจิง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกลิ่นอายความเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์ของ ‘คิริน’ อบอวลอยู่รอบตัวจนน่าอึดอัด เรนพยายามขยับตัวหนี แต่ยิ่งขยับ วงแขนนั้นกลับกระชับแน่นขึ้นราวกับต้องการกักขังเขาไว้ในอาณาเขตของตัวเอง “ปล่อยนะคุณคิริน! นี่มันห้องคุณ... แล้วผม... ผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” เรนเค้นเสียงถาม ทั้งที่หัวใจเต้นรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก ความทรงจำเมื่อคืนขาดหายไปเป็นช่วงๆ ภาพสุดท้ายที่เขาจำได้คือการปะทะฝีปากอย่างเผ็ดร้อนในงานเลี้ยง ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบไป คิรินไม่ยอมตอบ เขาพลิกตัวเรนให้หันมาเผชิญหน้า สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องใบหน้าของเรนราวกับจะอ่านกินทุกความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความตื่นตระหนกนั้น “จำไม่ได้งั้นเหรอ?” คิรินเหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มร้ายกาจที่ทำให้เรนหน้าร้อนผ่าว “คนที่เมาจนไร้สติแล้วเผลอพูดอะไรที่น่าสนใจใส่ผม... คือคุณเองนะเรน” “ผมไม่มีทางพูดอะไรไร้สาระแบบนั้นแน่!” เรนโต้กลับทันควัน แม้จะแอบหวั่นใจกับคำว่า ‘น่าสนใจ’ ของอีกฝ่ายก็ตาม “งั้นเหรอ?” คิรินขยับตัวเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน “งั้นคงต้องทวนความจำให้หน่อยแล้วล่ะว่า เมื่อคืนคุณทำ ‘อะไร’ ลงไปบ้าง” นิ้วเรียวยาวของคิรินไล้ไปตามแนวกรอบหน้าของเรนอย่างเชื่องช้า แต่น้ำหนักมือกลับหนักแน่นและแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน เรนเม้มปากแน่น พยายามเบี่ยงหน้าหนีแต่ก็ไปไหนไม่ได้ สัมผัสที่ปลายนิ้วคิรินลากผ่านไปนั้นทำเอาเขารู้สึกเหมือนไฟฟ้าช็อตเบาๆ มันไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือความรู้สึกวูบวาบที่เขาไม่เคยสัมผัสจากใครมาก่อน “คุณมันบ้า!” เรนพ่นลมหายใจร้อนรุ่มใส่หน้าอีกฝ่าย “ผมแค่พลาดไปงานของคุณ ผมไม่ได้ตั้งใจจะมาเป็นตุ๊กตาให้คุณขังไว้ในห้องแบบนี้ ปล่อยผม เดี๋ยวนี้!” “ปากเก่งไม่เปลี่ยนเลยนะ” คิรินหัวเราะในลำคอ แต่แววตากลับจริงจังขึ้น “ที่ผมขังคุณไว้... เพราะผมไม่อยากให้ใครหน้าไหนมาเห็นสภาพ ‘ไม่ยอมคน’ ของคุณในตอนที่กำลังอ่อนแอแบบนี้ไง หรือคุณชอบให้คนอื่นมาเห็นเวลาที่ตัวเองกำลังเสียศูนย์?” คำพูดนั้นทำให้เรนชะงัก สายตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงครู่หนึ่ง นี่คือคิริน... คนที่ปากร้ายจนน่าหยิก แต่ทุกคำพูดกลับแฝงไปด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ลึกๆ จนน่าหมั่นไส้ที่สุด “ผมไม่เคยเสียศูนย์” เรนเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะ “และผมก็ไม่ต้องการให้ใครมาดูแล โดยเฉพาะคนที่ชอบบังคับคนอื่นอย่างคุณ” “งั้นก็พิสูจน์สิ” คิรินผละออกเล็กน้อย ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเรน “พิสูจน์ให้ผมเห็นว่าคุณไม่ได้ต้องการผม... หรืออย่างน้อยที่สุด ก็ลองบอกผมมาตรงๆ ว่า ‘เกลียด’ ที่ต้องตื่นมาบนเตียงของผม” บรรยากาศในห้องเงียบสนิทลงฉับพลัน เรนอ้าปากค้าง ไร้คำพูดโต้ตอบ ความเงียบนั้นหนาแน่นจนเกือบจะหายใจไม่ออก เพราะเขารู้ดีว่าหากพูดคำว่า ‘เกลียด’ ออกไป มันคงเป็นคำโกหกที่เขาเองยังหลอกตัวเองไม่ลง ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรัวเร็วและไร้มารยาท ก่อนที่ประตูบานหรูจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต “บอสครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... ข่าวลือเรื่องโปรเจกต์ใหม่หลุดออกไปแล้ว และตอนนี้พวกนักข่าวล้อมหน้าล้อมหลังบริษัทเราอยู่ครับ!” คิรินหันไปมองลูกน้องด้วยสายตาเย็นชาที่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อเชิ้ตที่ยับย่นให้เข้าที่ ก่อนจะหันกลับมามองเรนที่ยังนั่งนิ่งอยู่บนเตียง “ดูเหมือนเช้าที่น่าอายของคุณจะยังไม่จบแค่นี้หรอกนะเรน” คิรินแสยะยิ้มที่ทำให้เรนเสียวสันหลัง “เพราะตอนนี้... โลกภายนอกกำลังจะรู้แล้วว่าอัจฉริยะอย่างคุณมาโผล่อยู่ในห้องนอนของ ‘ศัตรู’ อย่างผมในจังหวะที่บริษัทกำลังวิกฤตพอดี” เรนเบิกตากว้าง นี่มันคือการใส่ร้ายป้ายสีครั้งใหญ่ที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมา! และคนที่จะซวยที่สุด ไม่ใช่คิริน... แต่คือเขาคนเดียวที่กำลังจะกลายเป็นแพะรับบาปในข่าวพาดหัวหน้าหนึ่งของวงการเกมในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า! ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้นะครับ ไฟเยอร์บลัดจะพาทุกท่านไปพบกับจุดพลิกผันที่คาดไม่ถึงในตอนหน้าครับ