แอลกอฮอล์กับความจริง

"ปล่อยผมนะคุณคิริน! บอกว่าให้ปล่อยไง คนกำลังจะทำคะแนน... จะมาลากคอผมกลับไปทำไม!" เรนสะบัดข้อมือออกจากการกอบกุมของฝ่ามือหนาที่ร้อนผ่าวราวกับเตาหลอม ทั้งที่เพิ่งวิ่งหนีออกมาจากงานอีเวนต์ได้ไม่ถึงสิบนาที แต่ความซวยดันพุ่งชนเมื่อมาเจอกับคิรินที่ดักรออยู่ตรงหัวมุมทางเดินมืดสลัวหลังอาคารจัดแสดง เรนในสภาพที่เพิ่งผ่านการดื่มค็อกเทลแก้เครียดมาหลายแก้วในงานเลี้ยงหลังเวที ทำให้สติสัมปชัญญะที่เคยคมกริบเริ่มพร่าเลือน ความมั่นใจแบบเด็กแสบจึงถูกอัปเลเวลขึ้นจนน่าอันตราย คิรินไม่ตอบโต้ด้วยคำพูด เขาก้าวประชิดตัวจนแผ่นหลังของคนร่างเล็กชนเข้ากับกำแพงปูนเย็นเยียบ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นจางๆ ของยาสูบจากตัวท่านประธานหนุ่มทำเอาเรนใจสั่นโดยไม่รู้ตัว "ทำคะแนน?" คิรินทวนคำ เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่ากดดันจนอีกฝ่ายต้องเงยหน้าขึ้นมอง "คะแนนอะไรของคุณเรน ในเมื่อคนที่จะเป็นคนตัดสินคะแนนให้คุณ... มีแค่ผมคนเดียว" "คุณก็เป็นซะแบบนี้!" เรนหัวเราะร่าในลำคอ แต่ดวงตากลับฉายแววตัดพ้อรุนแรง "เอาแต่สั่ง เอาแต่คุม... คุณคิดว่าคุณเป็นพระเจ้าหรือไงครับ? บงการชีวิตคนอื่นให้หมุนตามเข็มนาฬิกาของคุณเนี่ย... รู้ไหมว่ามันน่าอึดอัดแค่ไหน!" คิรินชะงัก สายตาที่เคยมั่นคงเริ่มสั่นไหวเล็กน้อย เขารู้ดีว่าความเย็นชาที่สร้างขึ้นเป็นเพียงเกราะกำบังความรู้สึกที่มันล้นอก แต่การได้เห็นเรนเมามายและพูดจาตัดพ้อแบบนี้ มันทำให้เกราะนั้นแทบจะพังทลายลง "ที่ผมทำ... เพราะผมไม่อยากให้คุณเอาตัวไปเสี่ยงกับคนประเภทนั้น" คิรินพยายามคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด "เหอะ! ห่วงเหรอ?" เรนขยับตัวเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน สัมผัสถึงลมหายใจที่อุ่นร้อนของกันและกัน "คุณห่วงผมในฐานะสตรีมเมอร์ที่มีมูลค่าทางการตลาด หรือห่วงผมในฐานะ... เรน ที่คุณชอบมาตามรังควานอยู่ได้ทุกวัน" คำว่า 'ชอบ' กระแทกเข้ากลางใจของคิรินอย่างจัง เขานิ่งค้างไปชั่วครู่ก่อนจะแค่นยิ้มที่มุมปาก "คุณคงเมามากแล้วเรน สติคุณไม่อยู่กับเนื้อกับตัว" "ผมเมา... ใช่ ผมเมา!" เรนตะโกนเบาๆ ในลำคอ มือเรียวเล็กเอื้อมไปกระชากคอเสื้อสูทของคิรินให้โน้มลงมาใกล้กว่าเดิม "แต่เพราะความเมานี่แหละที่ทำให้ผมกล้าพูด... กล้าพูดว่า ไอ้ที่ปากบอกว่าไม่ชอบไอ้นั่น ไอ้ที่ปากบอกว่าเกลียดนักหนาเนี่ย... จริงๆ แล้วผมแค่ต้องการให้คุณเลิกมองผมเป็นแค่ 'เกมเมอร์ตัวจี๊ด' แล้วมองผมเป็น 'คนธรรมดา' ที่คุณควรจะให้ความสำคัญบ้าง ไม่ใช่แค่เรื่องงาน!" เรนหอบหายใจถี่ ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ แววตาคู่สวยที่เคยหยิ่งผยองบัดนี้รื้นไปด้วยหยาดน้ำใส คิรินนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรวบเอวสอบของเรนเข้ามาแนบชิดจนไม่มีช่องว่างให้ขยับ เสียงหัวใจที่เต้นรัวของทั้งสองคนดังสะท้อนก้องในความเงียบสลัวของทางเดิน "ถ้าผมมองคุณมากกว่าแค่เกมเมอร์... แล้วมันจะเป็นยังไง" คิรินกระซิบชิดใบหู เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความนัยที่เรนแทบจะละลาย "มัน... มันก็ต้องพิสูจน์สิครับ ไม่ใช่มาทำหน้านิ่งใส่ผมแบบนี้..." คิรินไม่รอช้า เขาใช้นิ้วโป้งไล้ริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงของเรนอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นทำให้คนปากเก่งถึงกับเงียบกริบ แววตาของคิรินในตอนนี้เปลี่ยนไป มันไม่ใช่แววตาของ CEO ผู้เย็นชา แต่มันคือแววตาของนักล่าที่เจอสิ่งที่ปรารถนาที่สุด "งั้นคืนนี้ ผมจะพิสูจน์ให้ดู" คิรินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนริมฝีปากจะประทับจูบกันอยู่รอมร่อ ทว่าในจังหวะที่หัวใจของเรนเต้นโครมครามราวกับจะระเบิด เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดเข้ามาจากสุดทางเดินก็ทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงอย่างไม่ใยดี "ท่านประธานครับ! ทางทีมงานตามหาตัวอยู่ครับ มีปัญหาด่วนที่บูธกลาง... อ้าว!" คิรินผละออกจากตัวเรนอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขากลับมาเรียบเฉยไร้อารมณ์ในทันทีราวกับไม่เคยมีเหตุการณ์ก่อนหน้านี้เกิดขึ้น แต่สายตาที่เขามองไปยังเรนซึ่งยืนหน้าแดงระเรื่ออยู่นั้น... มันกลับแฝงไปด้วยความหมายที่ทิ้งปมไว้ให้เรนใจสั่นไม่หยุด "กลับไปที่งานซะ เรน" คิรินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาดังเดิมก่อนจะเดินสวนคนมาใหม่ไป ทิ้งให้เรนยืนงงอยู่กลางทางเดินกับความรู้สึกที่ยังค้างคาใจ ทว่า ในจังหวะที่คิรินเดินผ่านลูกน้องที่เข้ามาขัดจังหวะ เขากลับหยุดเดินแล้วหันกลับมามองเรนด้วยสายตาที่ลึกซึ้งกว่าเดิมอีกครั้ง พร้อมกับกระซิบด้วยเสียงที่เบาจนเรนแทบไม่ได้ยินว่า... "เรื่องของเรา... ยังไม่จบแค่นี้หรอกนะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางมาถึงบทที่ 17 นี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!