เมื่อเกมเมอร์ต้องออกงานสังคม

"คุณจะให้ผมใส่ชุดที่เหมือนหลุดมาจากงานศพหรืองานแต่งงานกันแน่ครับ ท่านประธานคิริน?" เสียงทุ้มติดจะกวนประสาทดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบภายในห้องแต่งตัววีไอพี เรนยืนกอดอกพิงบานกระจกเงาบานยักษ์ สายตาคมกริบกวาดมองร่างสะท้อนของตัวเองในชุดสูททักซิโด้สีดำสนิทเข้ารูป ตัดเย็บด้วยผ้าเนื้อดีจากอิตาลีที่ทิ้งน้ำหนักแนบไปกับสรีระสมส่วน ปกเสื้อประดับด้วยเข็มกลัดเพชรน้ำงามรูปคีย์บอร์ดกลไก—เอกลักษณ์เฉพาะตัวที่ตอกย้ำว่าเขาไม่ใช่แค่ 'คู่ควงจำเป็น' ในค่ำคืนนี้ แต่คือเกมเมอร์อัจฉริยะที่พร้อมจะแฮกทุกสายตาในงานกาล่าการกุศลประจำปีของวงการไอที คิรินที่ยืนอยู่เบื้องหลังในชุดสูทสีกรมท่าเข้ม ขยับเนคไทไหมพรมสีเงินช้าๆ สายตาคมปลาบดุดันดั่งพญาเหยี่ยวตวัดมองสำรวจร่างบางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ความเงียบงันของอีกฝ่ายไม่ได้แปลว่าไม่พอใจ แต่เป็นความตึงเครียดชนิดที่ทำให้คนที่หัวใจไม่แข็งแรงพออาจจะเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น "ใส่แล้วดูปากดีน้อยลงกว่าปกตินิดหน่อย... ถือว่าสอบผ่าน" คิรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เย็นชาตามสไตล์ซีอีโอหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวใคร ทว่าประกายในดวงตากลับไหววูบไปชั่วขณะเมื่อสะดุดเข้ากับรอยแยกระหว่างกระดุมเม็ดบนที่เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียด เรนหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าฉับไวเข้ามาประชิดตัวร่างสูงกว่าจนแผ่นอกเกือบแนบชิดกับอกแกร่ง ปลายจมูกรั้นเชิดขึ้นท้าทายตามประสาคนไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร "ปากดีน้อยลงเหรอครับ? งั้นแปลว่าบนเตียง... เอ้ย บนเวทีงานแถลงข่าวเมื่ออาทิตย์ก่อน คุณยังจำรสชาติความปากดีของผมได้ดีสินะครับ ถึงได้ลากผมมาเป็นเครื่องประดับราคาแพงในงานคืนนี้" นิ้วเรียวยาวแกล้งแตะลงบนปกเสื้อของอีกฝ่าย ปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงออกเบาๆ ท่าทีอวดดีและดวงตากลมโตที่พราวระยับด้วยความท้าทาย ทำเอาคิรินต้องขบกรามแน่น สัญชาตญาณความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของพุ่งพล่านจนอยากจะควاมาเอวบางนี้เข้ามาบดขยี้ให้จมอกเสียตรงนั้น "อย่าลืมสถานะของนาย เรน... นายมาในฐานะ 'คนสนิท' ของฉัน ไม่ใช่สตรีมเมอร์ข้างถนนที่ว่างงานจนต้องหาเรื่องปะทะฝีปากกับประธานบริษัทอย่างฉัน" คิรินเอื้อมมือหนาไปคว้าข้อมือเล็กที่กำลังซุกซนเอาไว้ บีบกระชับแน่นพอประมาณเพื่อตีกรอบความสัมพันธ์ ทว่าสัมผัสไอร้อนจากฝ่ามือของอีกฝ่ายกลับทำให้หัวใจของคนทั้งคู่เต้นผิดจังหวะอย่างห้ามไม่อยู่ "คนสนิทเหรอครับ? หึ... ผมนึกว่าผมเป็น 'ตัวประกัน' เสียอีก" เรนกระตุกยิ้มมุมปาก ดวงตาสื่อความหมายลึกซึ้งจนคนมองรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ "แต่ก็นะ... ถ้าแลกกับการได้เห็นท่านประธานหน้าเสียตอนที่ผมเดินควงแขนเข้างาน ผมว่ามันก็คุ้มค่าความเหนื่อยดีเหมือนกัน" คิรินไม่ตอบโต้ด้วยวาจา เขาเพียงแต่ดึงข้อมือนั้นเข้าหาตัว ออกแรงกระตุกเบาๆ จนเรนเซถลาเข้าไปอยู่ในอ้อมกอด กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์ผสมความเย็นสดชื่นจากตัวของซีอีโอหนุ่มโชยเข้าจมูก ปลุกเร้าสัญชาตญาณบางอย่างให้ตื่นตัว "ถ้าคิดจะเล่นเกมนี้ ก็เตรียมตัวรับความเสียหายให้ดี..." คิรินโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนเรนขนลุกซู่ "เพราะฉันไม่ใช่พวกเล่นตามกติกา... และไม่มีวันยอมให้ใครชนะฉันได้ง่ายๆ" บรรยากาศในห้องแต่งตัวร้อนระอุขึ้นมาทันตาเห็น เคมีที่ปะทะกันราวกับกระแสไฟฟ้าแรงสูงทำให้พื้นที่แคบๆ เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย ทว่าก่อนที่บทสนทนารสแซ่บจะลุกลามไปไกลกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็จดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งตามด้วยเสียงทุ้มของเลขาคนสนิท "ท่านประธานครับ ถึงเวลาต้องเดินทางแล้วครับ รถพร้อมแล้วด้านล่าง" คิรินผละออกจากร่างบางอย่างเสียดาย แม้ใบหน้าจะยังคงความเรียบเฉยไร้อารมณ์ แต่แววตาที่ทอดมองเรนกลับเต็มไปด้วยความคลั่งรักที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้หน้ากากความเยือกเย็น เรนจัดสูทของตัวเองให้เข้าที่ ยิ้มเยาะใส่คนตัวโตกว่าหนึ่งทิเบตก่อนจะเดินนำลิ่วไปเปิดประตูห้อง ทิ้งให้คิรินส่ายหัวเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ระคนเอ็นดู—*ให้ตายเถอะ เด็กนี่มันเกิดมาเพื่อกวนประสาทเขาโดยเฉพาะจริงๆ* รถยนต์ลีมูซีนหรูหราพุ่งทะยานผ่านแสงสีของมหานครยามค่ำคืน มุ่งหน้าสู่โรงแรมระดับห้าดาวที่เป็นสถานที่จัดงานกาล่าการกุศล แสงไฟนีออนสะท้อนผ่านกระจกรถสาดส่องลงบนใบหน้าของเรนที่กำลังนั่งไขว่ห้าง มองวิวข้างทางด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับไม่ได้กำลังจะไปเผชิญหน้ากับเหล่าไฮโซและสื่อมวลชนนับร้อยชีวิต เมื่อรถจอดสนิทที่หน้าพรมแดง แฟลชจากกล้องนักข่าวก็สาดกระหน่ำเข้ามาทันทีราวกับพายุฝน คิรินก้าวลงจากรถก่อนจะอ้อมมาเปิดประตูฝั่งของเรน มือหนายื่นออกไปรอรับด้วยสัญชาตญาณการเป็นสุภาพบุรุษ เรนเหลือบมองมือนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะวางมือลงบนฝ่ามืออุ่นของคิรินอย่างถือดี ร่างบางก้าวลงมาเคียงข้าง พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยเสน่ห์เหลือร้าย ทันทีที่ก้าวเข้าสู่แสงแฟลช เสียงฮือฮาจากบรรดานักข่าวก็ดังขึ้นเซ็งแซ่เมื่อเห็นว่าซีอีโอหนุ่มผู้รักสันโดษและไม่เคยควงใครออกงาน กลับควงสตรีมเมอร์หนุ่มฝีปากกล้าดีกรีความฮอตอันดับต้นๆ มาเปิดตัวอย่างเป็นทางการ ทว่า ท่ามกลางเสียงชัตเตอร์ที่รัวกระหน่ำและเสียงซุบซิบของผู้คนในงาน เรนกลับรู้สึกได้ถึงแรงบีบกระชับที่เอวคอดจากมือของคิรินที่โอบประคองเขาไว้อย่างแสดงความเป็นเจ้าของ "ยิ้มสวยๆ หน่อยสิคนสนิท... มองกล้องตัวซ้ายนั่น" คิรินกระซิบชิดริมหูขณะเดินก้าวผ่านซุ้มดอกไม้ประดับอลังการ เรนหันไปสบตาคมกริบของอีกฝ่าย รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากอย่างท้าทาย "ถ้าผมทำเรตติ้งงานนี้พัง... คุณห้ามโทษผมนะคร้าบ ท่านประธาน" คิรินแค่นหัวเราะในลำคอ "ต่อให้นายพังงานนี้ทั้งงาน... ฉันก็มีปัญญาซื้อคืนให้ทั้งโรงแรม" คำพูดโอ้อวดแต่น้ำเสียงจริงจังทำเอาเรนใจกระตุกวูบ ความรู้สึกแปลกประหลาดตีรวนขึ้นมาในอกจนเผลอหลุดยิ้มกว้างออกมาอย่างจริงใจเป็นครั้งแรก ทว่าในวินาทีที่ทั้งคู่กำลังจะก้าวเข้าสู่ห้องโถงจัดงานหลัก เสียงทุ้มคุ้นหูอันน่ารำคาญใจก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง "โอ๊ะ... ไม่นึกเลยว่าจะได้เห็นท่านประธานคิรินควง 'เด็กเล่นเกม' มาเดินงานกาล่าไฮโซกับเขาด้วย นึกว่ารสนิยมจะสูงกว่านี้เสียอีกนะเนี่ย" คิรินชะงักฝีเท้าทันที รังสีความเย็นยะเยือกแผ่พุ่งออกมาจากร่างสูงจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบ เรนหันขวับไปมองตามต้นเสียง ดวงตาคมวาวโรจน์ขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของ 'ศัตรูเก่า' ที่เคยมีประเด็นกันในวงการธุรกิจเกมก้าวเข้ามาขวางทาง และในวินาทีที่เรนกำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยคำพูดเจ็บแสบตามสไตล์คนไม่ยอมคนนั้นเอง... มือหนาของคิรินก็ดึงเอวบางให้เข้ามาชิดแนบลำตัวมากกว่าเดิม พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าข้างหูที่ทำให้เรนต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "เงียบไว้... แล้วดูวิธีที่ฉันจัดการกับคนปากเสีย" ************************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมพลังใจให้ไฟเยอร์บลัดตอนนี้นะครับ!