คำชมที่ดูเหมือนด่า

"ยินดีต้อนรับสู่เกมโอเวอร์ของจริงครับ... ท่านประธาน" เสียงทุ้มหวานเจือความท้าทายดังคลอไปกับเสียงกดคีย์บอร์ดกลไกที่ดังรัวระรัวราวกับเสียงฝนตกกระทบหลังคากระจก ในห้องเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัวของบริษัท *Apex Interactive* แสงไฟนีออนสีไอซ์บลูจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สาดกระทบใบหน้าคมคายของคิรินให้ดูเย็นชาจนน่ากลัว ทว่าเม็ดเหงื่อกาฬที่ผุดพรายตรงขมับของชายหนุ่มกลับฟ้องชัดเจนว่า เกมนี้... เขากำลังจนมุม เรน หรือ รินทร์รดา นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้เกมมิ่งราคาแพงลิบลิ่ว ดวงตากลมโตเป็นประกายดุจแมวป่าจ้องมองโค้ดบรรทัดสุดท้ายที่ตนเองเพิ่งฝังเข้าไปในระบบคอร์หลักของเกม *Project: Ragnarok* พลางหมุนปากกาในมือเล่นอย่างสบายอารมณ์ "คุณคิดจริงๆ เหรอว่าการล็อกอินแบ็กดอร์ทางพอร์ต USB-C จะรอดพ้นจากเรดาร์ของผม?" คิรินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาสีเข้มคมกริบราวกับใบมีดหันขวับมามองร่างบางที่นั่งลอยชายอยู่ตรงข้าม "ถ้าท่านประธานฉลาดล้ำเลิศแบบที่บอร์ดบริหารอวยยศจริง ระบบไฟร์ออลคงไม่โหว่เป็นชีวดาร์กช็อกโกแลตแบบนี้หรอกครับ" เรนลอยหน้าลอยตาตอบ ยักไหล่เบาๆ อย่างไม่สะทกสะท้านกับรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ที่กำลังลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คิรินก้าวเท้าเข้าประชิดโต๊ะทำงานอย่างรวดเร็ว แรงกดดันจากความเป็นผู้บริหารระดับสูงและสัญชาตญาณของนักล่าพุ่งเข้าใส่เรนจนลมหายใจแทบสะดุด ทว่าคนตัวเล็กกว่ากลับไม่มีทีท่าจะถอยร่น กลับเงยหน้าขึ้นสู้สายตา รอยยิ้มเยาะกวนประสาทแต้มอยู่บนมุมปากอิ่มสวยที่เคลือบด้วยความมั่นใจเกินร้อย ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบเดียว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์ผสมความเย็นสดชื่นของคิรินลอยปะทะจมูกเรนจนหัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง "ปากเก่งนักนะ เรน" คิรินโน้มตัวลงต่ำ มือหนาวางทับลงบนพนักพิงเก้าอี้ของเรน กักขังอีกฝ่ายให้อยู่ในอาณัติโดยสมบูรณ์ "คิดว่าชนะผมแล้วงั้นสิ? คิดว่าการเจาะระบบเข้ามาเปลี่ยนโค้ดได้แค่ครั้งเดียว จะทำให้คุณเหนือกว่าผมได้ตลอดไป?" "ผมไม่ได้บอกว่าตัวเองเหนือกว่าครับ..." เรนกระซิบตอบ เสียงทุ้มต่ำลอดผ่านริมฝีปากที่อยู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร ดวงตาคู่สวยไหวระริกชั่วขณะก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว "ผมแค่พิสูจน์ให้เห็นว่า... บัลลังก์ที่ท่านประธานนั่งอยู่ มันไม่ได้มั่นคงอย่างที่คุยโวไว้ต่างหาก" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศของเคสคอมพิวเตอร์ที่ยังคงทำงานแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวกระหน่ำในอกของคนทั้งคู่ คิรินจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงฉอดๆ ไม่หยุดนิ่งนั้นด้วยความรู้สึกที่ตีรวนอย่างประหลาด ความโกรธเกรี้ยวที่ควรจะมี กลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ร้อนรุ่มและปั่นป่วนจนน่าหงุดหงิด ไอ้เด็กนี่... มันกล้าดีเหลือเกิน แต่ในขณะเดียวกัน... ดวงตาที่เต็มไปด้วยประกายแห่งความอัจฉริยะและความดื้อรั้นนั้น ก็สลักลึกเข้ามาในความรู้สึกของเขาอย่างถอนตัวไม่ขึ้น คิรินขบกรามแน่น ปัดกวาดความรู้สึกฟุ้งซ่านออกจากหัวสมองด้วยการแค่นหัวเราะในลำคอ "หึ... เก่งกาจไม่เบานี่" คิรินพึมพำออกมาโดยไม่ทันได้ระวังตัว สายตาคมกวาดมองหน้าจอที่แสดงผลโค้ดบรรทัดที่เรนเพิ่งเขียนขึ้น "การใช้อัลกอริทึมบีบอัดข้อมูลแบบนี้เพื่อซ่อนทราฟฟิกในเครือข่าย... เป็นวิธีที่สกปรก ชาญฉลาด และโคตรจะสิ้นคิดในเวลาเดียวกัน แต่มัน... ใช้ได้ผลดีจนน่าหงุดหงิด" เรนกะพริบตาปริบๆ ความมั่นใจเมื่อครู่สะดุดกึก ร่างบางเงยหน้าขึ้นมองคนพูดด้วยความประหลาดใจระคนไม่เชื่อหู เมื่อกี้... ตาบ้านี่ชมเขาเหรอ? "เอ๊ะ? หูผมฝาดไปหรือเปล่าครับเนี่ย เมื่อกี้ท่านประธานสุดเนี๊ยบ ยอมรับว่าผมเก่งเหรอครับ?" เรนรีบละล่ำละลักถาม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมาแทนที่ความตกใจเมื่อครู่ "โอ้โห บันทึกประวัติศาสตร์โลกไว้เลยนะเนี่ย คนปากแข็งอย่างคุณยอมชมคนอื่นเป็นด้วย" คิรินที่เพิ่งรู้ตัวว่าเผลอหลุดปากอะไรออกไป ใบหน้าคมคายก็พลันชาดิกขึ้นมาวูบหนึ่ง สีหน้าเย็นชาเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความกระอักกระอ่วนอย่างรวดเร็ว เขาเบือนหน้าหนีไปทางอื่นทันทีเพื่อซ่อนใบหูที่ขึ้นสีแดงเรื่ออย่างน่าเอ็นดู "ใครชมคุณ อย่าหลงตัวเองให้มากนัก เรน" คิรินรีบแก้ตัวเสียงแข็ง น้ำเสียงห้วนจัดกลบเกลื่อนความเขินอาย "ผมแค่บอกว่ามัน 'ใช้ได้' ไม่ได้หมายความว่ามันดีเลิศเลออะไร หางเครื่องอย่างคุณอย่าเพิ่งได้ใจไปหน่อยเลย" "ปากแข็งเป็นบ้า..." เรนพึมพำเบาๆ แต่รอยยิ้มที่ระบายอยู่บนใบหน้ากลับกว้างเสียจนปิดไม่มิด ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยความสนุกสนาน "ถ้าเมื่อกี้ไม่ใช่คำชม แล้วทำไมหน้าหูถึงแดงแจ๋ขนาดนั้นล่ะครับ ท่านประธานเขินผมเหรอ?" "ผมไม่ได้เขิน!" คิรินสวนกลับทันควัน เสียงดังขึ้นกว่าปกติเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนพิรุธ มือหนาเผลอยกขึ้นลูบใบหูตัวเองโดยไม่รู้ตัว "อากาศในห้องนี้มันร้อนต่างหาก เซิร์ฟเวอร์ทำงานหนักเกินไป!" "อ๋อ... ร้อนเหรอครับ งั้นผมช่วยเปิดแอร์ให้เย็นขึ้นอีกสักสององศาดีไหม?" เรนแกล้งทำท่าจะลุกขึ้นยืน ทว่าคิรินที่กลัวเสียฟอร์มกลับใช้มือหนาดันพนักเกีอบล็อกตัวเรนให้นั่งลงตามเดิมอย่างรวดเร็ว จังหวะนั้นเอง ระยะห่างที่ใกล้ชิดอยู่แล้ว ยิ่งทวีความแนบชิดเข้าไปอีก มือของคิรินแตะโดนมือของเรนที่วางอยู่บนพนักพิง ความอุ่นร้อนที่ส่งผ่านผิวสัมผัสทำให้ทั้งคู่ชะงักค้าง เรนเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาสีเข้มที่ก้มลงมองมาพอดี ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ใกล้กันจนรับรู้ถึงสัมผัสได้ ความเงียบโรยตัวลงมาอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัด... มันคือความเงียบที่เต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิตที่พร้อมจะจุดประกายไฟได้ทุกเมื่อ คิรินมองริมฝีปากอิ่มที่ยังคงขยับเถียงเขาเมื่อครู่ หัวใจของท่านประธานหนุ่มผู้ไม่เคยสยบให้ใคร เต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความรู้สึกคลั่งรักที่พยายามกดทับเอาไว้ภายใต้ท่าทีเย็นชา กำลังจะพังทลายลงด้วยรอยยิ้มเย้าแหย่ของคนตรงหน้า "เรน..." คิรินเอ่ยเรียกชื่อนั้นแผ่วเบา น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงจนน่าตกใจ ดวงตาคมลึกล้ำสะท้อนภาพใบหน้าของเรนไว้อย่างชัดเจน มือหนาที่วางอยู่บนพนักพิงค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ ปลายนิ้วเรียวเตรียมจะแตะเข้าที่แก้มใสเพื่อเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาบังตาให้อย่างลืมตัว เรนใจเต้นตึ้กตั้ก ลมหายใจสะดุดกึก ร่างบางเผลอหลุบตาลงมองริมฝีปากของคนตรงหน้าโดยไม่รู้ตัว บรรยากาศกำลังพาไปสู่จุดที่อันตรายและชวนใจสั่นเกินกว่าจะควบคุม *แกร็ก! ปัง!* เสียงประตูห้องเซิร์ฟเวอร์ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับร่างของ 'กรณ์' เลขาคนสนิทที่พรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกจนหน้าซีดเผือด "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ ระบบรักษาความปลอดภัยสำรองของตึกโดนเจาะจากภายนอก... เอ่อ... ขอโทษครับ ผมขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับเนี่ย!" คิรินชะงักกึก ชักมือกลับราวกับโดนไฟลวก ใบหน้าคมคายกลับมาบึ้งตึงและเย็นชาขึ้นอีกครั้งในเสี้ยววินาที ขณะที่เรนรีบดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แกล้งทำเป็นจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เพื่อกลบเกลื่อนความเคอะเขิน คิรินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ก่อนจะหันไปตวัดสายตาดุใส่เลขาหนุ่มจนกรณ์ต้องกลืนน้ำลายเอื้อม "มีเรื่องอะไร รีบรายงานมา!" กรณ์หน้าเสีย รีบยื่นแท็บเล็ตในมือให้คิรินดูทันที "ไม่ใช่แฮกเกอร์ธรรมดาครับ... คนที่เจาะเข้ามา ทิ้งข้อความท้าทายไว้ให้เราโดยเฉพาะ และ... และเขาบอกว่าเขารู้ว่าตอนนี้ท่านประธานกำลังทำอะไรอยู่" คิรินรับแท็บเล็ตมามอง ข้อความบนหน้าจอทำเอาดวงตาสีเข้มหรี่แคบลงด้วยความโกรธกริ้วทันที ทว่าเรนที่ชะโงกหน้าเข้าไปมองข้ามไหล่ กลับต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ บนหน้าจอสีดำสนิท มีตัวอักษรวิ่งขึ้นมาทีละตัวอย่างช้าๆ... *[สวัสดีครับ ท่านประธานคนเก่ง และคุณหนูเรน... เกมสนุกไหมครับ? แต่น่าเสียดายนะ ที่ความลับที่พวกคุณกำลังปิดบังเอาไว้ กำลังจะถูกเปิดเผยในอีก... 3... 2... 1...]* *ติ๊ด!* ----------- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความปากแข็งของท่านประธานและน้องเรนในตอนนี้ด้วยนะครับ!