ศัตรูหัวใจคนแรก

ปลายนิ้วเรียวยาวของคิรินที่ยื่นค้างอยู่กลางอากาศ ไม่ได้ทำให้เรนรู้สึกว่ามันคือความช่วยเหลือ แต่มันคือกับดัก... กับดักที่ถ้าหากเขาเอื้อมมือไปคว้าไว้ ก็เท่ากับยอมจำนนต่ออำนาจเบ็ดเสร็จของท่านประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งคนนี้ "ผมจัดการเองได้ครับท่านประธาน... ไม่รบกวนมือทองคำของคุณหรอก" เรนแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววพยศดื้อรั้นอย่างไม่ยอมลดละ แม้ว่าโค้ดเกมเบื้องหน้าจะกำลังรันระบบความปลอดภัยขั้นวิกฤตจนหน้าจอคอมพิวเตอร์สั่นกระพริบเป็นสีแดงฉานก็ตาม คิรินชักมือกลับช้าๆ นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาหรี่ลงเล็กน้อย รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา แต่ริมฝีปากหยักกลับยกยดขึ้นเป็นรอยยิ้มเยียบเย็นที่ทรงพลังพอกระชากวิญญาณคนมอง "ปากดี... หวังว่าตอนที่ระบบล่มจนสตรีมเมอร์ชื่อดังอย่างคุณกลายเป็นตัวตลกออกอากาศสด ทางคุณจะยังมีอารมณ์มาเถียงผมแบบนี้นะครับ, รินทร์รดา" เสียงทุ้มต่ำที่จงใจเน้นชื่อจริงของเขาทำเอาเรนสะท้านเฮือก ชายหนุ่มกัดฟันกรอด นิ้วมือรัวคีย์บอร์ดเร็วยิ่งกว่าติดสปีด บรรทัดโค้ดนับร้อยถูกตรวจสอบและแก้ไขด้วยสัญชาตญาณอัจฉริยะที่สั่งสมมานับทศวรรษ เรารู้ดีว่าความลับที่ซ่อนอยู่ในโค้ดชุดนี้ไม่ใช่แค่บั๊กธรรมดา แต่มันคือร่องรอยการเจาะระบบจากบุคคลภายนอกที่มีเจตนาทำลายล้างบริษัท *Phoenix Interactive* ให้ย่อยยับ และเขากำลังยืนอยู่ตรงกลางระหว่างเพลิงสงครามนั้น *Enter!* เสียงกดแป้นพิมพ์ครั้งสุดท้ายดังลั่นท่ามกลางความเงียบ หน้าจอสีแดงฉานแปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกตอย่างราบคาบ ระบบรักษาความปลอดภัยกลับคืนสู่ภาวะปกติสมบูรณ์แบบ เรนพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ออกมาด้วยความโล่งอก ก่อนจะหันไปสบตากับคนตัวสูงกว่าที่ยืนกอดอกมองอยู่ด้วยแววตาอ่านยาก "เรียบร้อยครับ... หมดปัญหาเรื่องระบบ แล้วก็หมดธุระของคุณในห้องนี้ด้วยเชิญครับท่านประธาน" เรนผายมือไล่อย่างไม่เกรงกลัวศักดิ์ศรีผู้บริหาร คิรินไม่ขยับเขยื้อน เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวเรนทีละก้าวอย่างคุกคาม กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูผสานกับกลิ่นบุคลิกอันเย่อหยิ่งทำให้เรนต้องถอยหลังจนสะโพกติดขอบโต๊ะทำงาน ดวงตาคมก้มลงมองสตรีมเมอร์ตัวแสบที่ตอนนี้ทำได้แค่อั้นลมหายใจ "เก่งมาก... แต่ระวังตัวหน่อยนะครับคุณเรน เกมมันเพิ่งเริ่มต้นขึ้นจริงๆ เท่านั้นเอง" กระซิบแผ่วเบาราวกับเสียงมัจจุราชก่อนที่คิรินจะหมุนตัวเดินออกไปจากห้องสตูดิโอ ทิ้งให้เรนยืนใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ มือบางยกขึ้นกุมหน้าอกด้านซ้ายที่กำลังเต้นโครมครามด้วยความหงุดหงิดผสมความปั่นป่วนแปลกประหลาด "บ้าเอ๊ย... ผู้ชายอะไรอันตรายชะมัด" ผ่านไปเพียงสามสิบนาทีหลังจากเหตุการณ์ระทึกขวัญ เรนที่กำลังนั่งเคลียร์คอมเมนต์ในสตรีมมิ่งต้องขมวดคิ้วมุ่น เมื่อประตูห้องรับรองวีไอพีถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท โดยไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างสูงโปรดของชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดพิเศษสีเทาอ่อนก้าวเข้ามาด้วยท่าทางมั่นอกมั่นใจ เรือนผมสีน้ำตาลประกายทองถูกเซ็ตไว้อย่างเนี้ยบ ใบหน้าหล่อเหลาแบบลูกครึ่งส่งยิ้มพราวเสน่ห์มาให้ทันทีที่สบตา "ว้าว... ไม่คิดว่าจะได้เจอสตรีมเมอร์มือหนึ่งของยุคอย่างคุณเรนใกล้ๆ แบบนี้ น่ารักกว่าในจอตั้งเยอะนะครับเนี่ย" เรนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตากวาดมองผู้มาเยือนหัวจรดเท้า ความรู้สึกไม่คุ้นเคยและสัญชาตญาณการป้องกันตัวร้องเตือนภัยทันที "คุณเป็นใคร และเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของผมได้ยังไง" "ขอโทษทีครับที่เสียมารยาท แนะนำตัวอย่างเป็นทางการ ผม 'ธีภัทร' ครับ... CEO ของ *Nexus Gaming* คู่แข่งทางการค้าคนสำคัญของบริษัทที่คุณเพิ่งร่วมงานด้วยเมื่อกี้ไงล่ะครับ" คำว่า 'คู่แข่ง' กระแทกเข้าโสตประสาทของเรนอย่างจัง ธีภัทรย่างสามขุมเข้ามาใกล้พร้อมกับช่อดอกไม้กุหลาบสีขาวบริสุทธิ์ในมือ รอยยิ้มของอีกฝ่ายเคลือบด้วยความเจ้าเล่ห์ที่ปิดไม่มิด "ผมดูการสตรีมของคุณมาตลอดนะเรน สนใจมาร่วมงานกับทาง *Nexus* ไหมครับ? รับรองว่าข้อเสนอที่เราให้... จะทำให้คุณลืมเงื่อนไขงี่เง่าของบริษัทเก่าไปเลย" ธีภัทรยื่นช่อดอกไม้มาตรงหน้า พร้อมกับเอื้อมมืออีกข้างหมายจะแตะปลายคางของเรนด้วยความถือวิสาสะ เรนปัดมือนั้นออกอย่างไม่ไว้หน้า นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยความถือดี "เก็บข้อเสนอแล้วก็ดอกไม้ของคุณกลับไปเถอะครับ ผมไม่ชอบของใช้มือสอง และที่สำคัญ... ผมไม่มีวันทรยศคนที่ผมร่วมงานด้วยเด็ดขาด" ธีภัทรหัวเราะในลำคออย่างไม่ถือสา สายตาโลภมากกวาดมองเรือนร่างเพรียวบางด้วยความพึงพอใจยิ่งกว่าเดิม "ปากเก่งสมคำร่ำลือจริงๆ ผมยิ่งชอบ... รู้ไหมว่าคิรินมันเป็นพวกไร้หัวใจ เย็นชา และมองคนเป็นแค่เครื่องมือ คุณคิดเหรอว่าคนแบบนั้นจะเห็นค่าสตรีมเมอร์ตัวเล็กๆ อย่างคุณ?" "อย่างน้อยเขาก็ดีกว่าคุณ ที่เข้ามาในพื้นที่คนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตและไร้มารยาทสิ้นดี!" เสียงหวานตอกกลับเสียงดังลั่น "หึๆ ปากดีแบบนี้สิถึงน่าสนุก..." ทันทีที่ธีภัทรโน้มตัวเข้าหาด้วยท่าทางคุกคาม เรนยังไม่ทันได้ถอยหนี ประตูห้องที่ปิดสนิทก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาล รังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างสูงโปรดที่ยืนอยู่ตรงกรอบประตูทำให้บรรยากาศในห้องอุณหภูมิดิ่งฮวบทันที คิรินยืนจ้องภาพตรงหน้าด้วยดวงตาดำมืดที่เต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความโทสะ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเล็กน้อยจากการสะกดกลั้นอารมณ์ "ธีภัทร... แกกล้าดี ยังไงถึงเสนอหน้าเข้ามาในเขตหวงห้ามของบริษัทฉัน แถมยังกล้าแตะต้องคนของฉันด้วย!" น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้น พร้อมกับขายาวที่สาวเท้าก้าวเข้าประชิดตัวทั้งสองคนด้วยความเร็วสูง เรนเบิกตากว้างเมื่อเห็นแววตาคลุ้มคลั่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบของท่านประธานหนุ่ม ขณะที่ธีภัทรกลับยกยิ้มมุมปากท้าทาย "คนของนายงั้นเหรอคิริน? แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ได้คิดแบบนั้นนะ..." ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ!