ความลับในโค้ดเกม

“ถ้าจะเล่นเกมซ่อนหาด้วยโค้ดชุดนี้ ผมบอกเลยว่าคุณคิดผิดแล้ว... คุณคิริน” เสียงของเรนกร้าวและเย็นเยียบท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวของ CEO หนุ่ม นิ้วเรียวยาวของเขารัวลงบนแป้นคีย์บอร์ดกลไกเสียงดังสนั่นราวกับเสียงปืนกล เขาไม่ได้กำลังเล่นเกมเพื่อความสนุกอีกต่อไป แต่กำลังถอดรหัส ‘กระดูกสันหลัง’ ของโปรเจกต์ที่คิรินหวงแหนที่สุด หน้าจอคอมพิวเตอร์เบื้องหน้าเรนเต็มไปด้วยบรรทัดคำสั่งที่ซับซ้อนเกินกว่าโปรแกรมเมอร์ทั่วไปจะเข้าใจ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเรนเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก... สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือ ‘Backdoor’ ที่ถูกฝังไว้อย่างแนบเนียน มันไม่ใช่บั๊ก แต่มันคือประตูทางออกฉุกเฉินที่คิรินสร้างขึ้นเพื่อดึงข้อมูลทุกอย่างที่ผู้เล่นใส่เข้ามาในระบบ... รวมถึงสิ่งที่เรนเผลอแชร์ออกไปในช่วงที่เขาประมาท “คุณกำลังทำอะไร” เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจดังขึ้นจากด้านหลัง เรนสะดุ้งเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้หันไปมอง คิรินเดินเข้ามาใกล้จนเรนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายอีกฝ่าย กลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวคิรินรบกวนสมาธิเขาอย่างจัง “ผมแค่กำลังสงสัยว่า...” เรนแสยะยิ้มที่มุมปากโดยไม่หันกลับไป “ทำไมประธานบริษัทที่ปากแข็งและเย็นชาอย่างคุณ ถึงต้องยอมลงทุนเขียนโค้ดที่ผิดจรรยาบรรณขนาดนี้ไว้ในเกมที่ตัวเองบอกว่า ‘ภูมิใจนักหนา’?” คิรินชะงักไปครู่หนึ่ง มือหนาที่วางอยู่บนพนักเก้าอี้ของเรนกดลงแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นชัดเจน เขาโน้มตัวลงมาจนคางเกือบจะเกยไหล่ของเรน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ใบหูของคนตัวเล็กกว่า “ความลับที่ถูกค้นพบ บางครั้งก็มีราคาที่ต้องจ่ายแพงกว่าที่เธอคิดนะ เรน” “งั้นลองตั้งราคาดูสิครับ” เรนหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้า ระยะห่างที่ใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกันทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความโกรธแค้นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยกระแสไฟฟ้าที่แล่นปราดไปทั่วร่าง “คุณใช้เกมนี้เป็นเครื่องมือดักจับผมเหรอ? บอกมาว่าคุณต้องการอะไรกันแน่” คิรินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเรน ดวงตาคมกริบของเขามีประกายบางอย่างที่เรนอ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความปรารถนาที่ถูกกดทับเอาไว้อย่างมหาศาล เขาเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของเรนที่กำลังสั่นน้อยๆ แล้วกดลงกับโต๊ะทำงานอย่างนุ่มนวลแต่หนักแน่น “ฉันไม่ได้ดักจับเธอเพื่อทำลาย...” คิรินกระซิบ เสียงของเขาพร่าลงจนดูเหมือนคำสารภาพ “แต่ฉันดักจับเธอ... เพราะฉันไม่รู้วิธีอื่นที่จะทำให้เธอหยุดมองไปทางอื่นแล้วหันมามองแค่คนตรงหน้าอย่างฉันสักที” เรนชะงักไปครู่หนึ่ง สมองอัจฉริยะที่เคยประมวลผลโค้ดนับล้านบรรทัดกลับว่างเปล่า “คุณ... คุณพูดเรื่องอะไรของคุณ” “บั๊กในโค้ดนั่น ฉันไม่ได้เป็นคนเขียน แต่มันคือสิ่งที่เหลืออยู่จากตอนที่ฉันพยายามไล่ตามเธอในโลกเสมือน” คิรินขยับตัวเข้ามาใกล้จนเรนต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชิดกับขอบโต๊ะ “ฉันรู้ว่าเธอเก่ง เธอมองเห็นทุกอย่างที่คนอื่นไม่เห็น แต่เธอกลับมองข้ามหัวใจของคนที่ยอมให้เธอทำลายกฎทุกอย่างในบริษัทนี้เพื่อเธอคนเดียว” เรนเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองรบ “คุณจะมาอ้างความรักเพื่อปิดบังความผิดพลาดไม่ได้หรอกนะคิริน... ถ้าสิ่งที่ผมเจอคือการที่คุณแอบดูข้อมูลส่วนตัวของผมล่ะ?” “ถ้าฉันบอกว่าสิ่งที่ฉันเห็น คือความพยายามของเธอที่อยากได้รับการยอมรับมากกว่าใครล่ะ?” คิรินโน้มใบหน้าลงไปใกล้จนริมฝีปากแทบจะแตะกัน “นั่นไม่ใช่ความลับที่ฉันซ่อนไว้ แต่มันคือสิ่งที่ฉันพยายามรักษาไว้ให้เธอต่างหาก” ในจังหวะที่หัวใจของเรนกำลังสั่นคลอนและกำลังจะเอ่ยถามอะไรบางอย่าง เสียงประตูห้องทำงานก็เปิดผางออกโดยไม่มีการเคาะ “ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักกำลังถูกแฮ็กจากคนนอก และดูเหมือนเป้าหมายของมันคือไฟล์ข้อมูลที่คุณซ่อนไว้!” คิรินรีบผละออกจากเรนทันที แววตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งในพริบตา เขาหันไปมองหน้าจอที่ยังเปิดค้างไว้ ก่อนจะหันกลับมาจ้องตาเรนด้วยความหมายที่ซับซ้อนเกินกว่าจะบรรยาย “ถ้าเธออยากรู้ว่าความลับทั้งหมดนี้หมายถึงอะไร... ก็ตามฉันมา” คิรินยื่นมือออกไปเบื้องหน้าเรน ท่ามกลางสถานการณ์ที่กำลังเข้าขั้นวิกฤต เรนมองมือที่หยิบยื่นให้นั้นด้วยความสับสน ปมความลับในโค้ดเกมที่เขาค้นพบ เพิ่งจะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของหายนะที่กำลังจะมาถึง ติดตามต่อในตอนหน้าครับ ไฟเยอร์บลัด