ปากกล้าคืออาวุธ

ร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ใต้แสงไฟสลัวของห้องประชุมใหญ่ ไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก "กวิน" ผู้กำกับหนุ่มไฟแรงที่ขึ้นชื่อเรื่องรอยยิ้มกระชากใจและสายตาเจ้าเล่ห์ที่มักจะมองพิมพ์มาดาด้วยความเอ็นดูเกินเบอร์ ความเงียบงันชั่วขณะเข้าปกคลุมพื้นที่ทันที ศรุตหรี่ตามองผู้มาใหม่ด้วยแววตาที่คมกริบราวกับใบมีดโกน สันกรามของนักเขียนหนุ่มขยับเกร็งโดยอัตโนมัติเมื่อเห็นว่ากวินถือวิสาสะวางมือลงบนไหล่บางของพิมพ์มาดาอย่างสนิทสนม "ดึกป่านนี้แล้ว ยังไม่เลิกสุมหัวกันอีกเหรอครับคุณสถาปนิก... แล้วก็นะ คุณนักเขียนบทหน้าดุ ทำไมถึงทำหน้าเหมือนอยากจะกินหัวคนอื่นแบบนั้นล่ะครับ" กวินเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงความกวนประสาทไว้เต็มเปี่ยม พิมพ์มาดาถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่างอย่างเป็นธรรมชาติ แต่ท่าทางนั้นกลับไม่รอดพ้นสายตาของศรุต ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะกระชากเสียงตอบกลับทันควัน "ถ้าคุณผู้กำกับมีเวลาว่างมาเดินตรวจงานดึกดื่นแบบนี้ สู้เอาเวลาไปทบทวนบทละครในส่วนที่ตัวเองยังกำกับออกมาได้ไม่เข้าท่าจะดีกว่าไหมครับ" ศรุตสวนกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าทุกถ้อยคำเชือดเฉือนจนคนฟังต้องสะดุ้ง "โอho แรงมากนะครับศรุต... แต่ก็นั่นแหละ ผมชอบคนตรงไปตรงมาแบบคุณดี" กวินไหวไหล่เบาๆ ไม่สะทกสะท้านกับคำพูดจิกกัดนั้น ก่อนจะหันไปสบตาพิมพ์มาดา "ผมแค่แวะเอาเอกสารการจัดวางมุมกล้องมาให้พิมพ์ดูครับ เผื่อว่าแบบแปลนฉากที่เธอกำลังแก้ใหม่อยู่ มันจะได้สอดคล้องกับวิชวลที่ผมอยากได้ไงครับ" คำพูดนั้นทำให้พิมพ์มาดาชะงัก เธอกวาดตามองร่างสูงของสถาปนิกหนุ่มคู่ปรับที่ยืนกอดอกนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลานั้นบึ้งตึงจนแทบจะเป็นก้อนหินอยู่แล้ว "ไม่ต้องห่วงเรื่องวิชวลของคุณหรอกค่ะคุณกวิน เพราะแบบแปลนที่ฉันกำลังแก้... ฉันกำลังคำนึงถึงความสมจริงของพื้นที่ มากกว่าจะเอาแต่สนองนี้ดภาพสวยๆ ของผู้กำกับบางคนที่เอาแต่ใจตัวเอง" พิมพ์มาดาหันไปยิ้มหวานหยดให้กวิน แต่ประโยคหลังเธอกลับจงใจเหลือบมองศรุตเต็มตา ศรุตขยับตัวเข้าประชิดโต๊ะทำงานทันที แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุดันขึ้นอีกระดับเมื่อโดนพาดพิง "คุณหมายความว่ายังไงพิมพ์มาดา? ที่ผมคอมเมนต์แบบแปลนของคุณไปเมื่อกี้ มันคือความสมเหตุสมผลตามโครงสร้างเรื่อง ไม่ใช่การเอาแต่ใจ!" "สมเหตุสมผลเหรอคะ?" พิมพ์มาดาย้อนถาม เสียงใสเริ่มสูงขึ้นด้วยความหงุดหงิด เธอตบมือลงบนโต๊ะเบาๆ เพื่อเน้นย้ำความตั้งใจ "คุณจะให้ประตูห้องนอนเปิดออกไปเจอระเบียงริมหน้าผาในยุคสมัยที่สถาปัตยกรรมเขายังเน้นการป้องกันข้าศึกเนี่ยนะ? คุณใช้สมองส่วนไหนคิดคะคุณนักเขียนบท!" "ผมใช้สมองส่วนที่ทำให้งานชิ้นนี้มันขายได้และมีมิติทางอารมณ์ครับ! ไม่ใช่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาคำนวณองศาอิฐปูนจนลืมไปว่าคนดูเขาไม่ได้อยากมานั่งเรียนวิชาสถาปัตยกรรมศาสตร์!" ศรุตเถียงกลับทันควัน เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าวด้วยความเหลืออด ความอดทนที่สะสมมาตั้งแต่ต้นเรื่องพังทลายลงในพริบตา บรรยากาศในห้องประชุมใหญ่เดือดระอุขึ้นมาทันที พนักงานที่ยังอยู่เคลียร์งานรอบดึกต่างสะดุ้งสุดตัวและหันมามองต้นเสียงเป็นตาเดียว ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรงเมื่อเห็นนักเขียนบทมือหนึ่งกับสถาปนิกสาวสุดแซ่บกำลังเปิดศึกปะทะคารมกันชนิดที่ไม่มีใครยอมใคร กวินยืนมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มมุมปาก เขายกมือขึ้นกอดอกและทำท่าเหมือนกำลังชมภาพยนตร์ระทึกขวัญชั้นดี "โอ้โฮ... ดุเดือดกันขนาดนี้ ไม่ต้องเปิดแอร์แล้วมั้งครับเนี่ย ร้อนระอุยิ่งกว่าเตาอบขนมปังซะอีก" "คุณเงียบไปเลยนะกวิน!" พิมพ์มาดาและศรุตหันไปประสานเสียงใส่ผู้กำกับหนุ่มพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย เล่นเอาอีกฝ่ายถึงกับยกมือยอมแพ้แล้วถอยหลังไปสองก้าว ศรุตหันกลับมาจ้องหน้าหญิงสาวอีกครั้ง ดวงตาสีเข้มคมกริบราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง พิมพ์มาดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอยังคงเชิดหน้าขึ้นสู้โดยไม่ยอมหลบตา แม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะเริ่มเต้นรัวผิดจังหวะด้วยความใกล้ชิดที่อันตรายนี้ "ถ้าคุณเก่งนักและไม่ชอบใจโครงสร้างที่ผมวางไว้ ทำไมคุณไม่เขียนบทเองซะเลยล่ะครับพิมพ์มาดา จะได้ไม่ต้องมานั่งเถียงกับคนไร้รสนิยมอย่างผมให้เสียเวลา!" ศรุตกระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำพร่า ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดเข้าที่ข้างแก้มเนียนของหญิงสาวจนเธอรู้สึกวูบวาบไปทั้งร่าง "ฉ...ฉันก็ไม่ได้อยากเถียงกับคุณนักหรอกนะศรุต!" พิมพ์มาดาเผลอหลบสายตาไปเสี้ยววินาทีเมื่อความใกล้ชิดนี้มันเริ่มเกินขอบเขตที่เธอจะตั้งรับไหว น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวเริ่มสั่นพร่าโดยไม่รู้ตัว "แต่เพราะงานนี้มันคือความรับผิดชอบของฉันต่างหาก ฉันเกลียดงานลวกๆ และฉันก็เกลียดคนที่ไม่ยอมรับฟังเหตุผลของคนอื่นที่สุด!" "ผมเนี่ยนะไม่ยอมรับฟังเหตุผล?" ศรุตแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าของเขาเคลื่อนเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาที่ดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นประกายบางอย่างที่ร้อนแรงและลุ่มลึกจนน่ากลัว "ถ้าผมไม่รับฟังคุณ ผมคงสั่งรื้อแบบแปลนของคุณตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นแล้ว... แต่ที่ผมยืนเถียงกับคุณอยู่จนถึงตอนนี้ เพราะผมอยากรู้ว่าคุณจะดื้อกับผมได้สักกี่น้ำกันเชียว!" คำพูดนั้นทำเอาพิมพ์มาดาพูดไม่ออก เธอนิ่งค้างไปชั่วขณะ สมองตื้อตันจนประมวลผลไม่ทันกับความใกล้ชิดและน้ำเสียงที่เจือความคลั่งรักแบบไม่รู้ตัวของชายหนุ่มตรงหน้า ในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นรัวระส่ำและบรรยากาศรอบตัวราวกับถูกจุดชนวนด้วยเพลิงอารมณ์ กวินที่ยืนเงียบมานานก็กระแอมเบาๆ ขัดจังหวะขึ้นมา "เอ่อ... ขอโทษที่ต้องขัดจังหวะช่วงเวลาสวีทหวานปนสงครามประสาทนี้นะครับ..." กวินยิ้มกริ่ม พรางชูสมาร์ทโฟนในมือขึ้นมาหน้าตาเฉย "แต่พอดีว่าท่านประธานเพิ่งส่งข้อความมาหาผม... บอกว่าให้พวกคุณสองคนหยุดทะเลาะกันแล้วรีบลงไปที่ชั้นล่างด่วนที่สุด เพราะตอนนี้... มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญคนสำคัญมารอพบพวกคุณอยู่ที่ล็อบบี้แล้วครับ" ศรุตชะงัก พิมพ์มาดาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างเสียดายเล็กน้อย ศรุตหันไปมองหน้ากวินด้วยแววตาไม่สบอารมณ์ "ใคร?" ศรุตถามสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงห้วนจัด กวินเก็บมือถือลงในกระเป๋ากางเกง รอยยิ้มบนใบหน้าจางหายไปแทนที่ด้วยความจริงจังที่หาได้ยาก "คนที่คุณไม่อยากเจอที่สุด... และเป็นคนเดียวกับที่ถือลิขสิทธิ์โปรเจกต์นี้ทั้งหมดครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความเดือดระอุและเคมีที่ชวนใจเต้นแรงไปด้วยกันนะครับ!