พื้นที่ส่วนตัวที่ถูกรุกราน

"คนที่คุณไม่อยากเจอที่สุด... และเป็นคนเดียวกับที่ถือลิขสิทธิ์โปรเจกต์นี้ทั้งหมดครับ" ประโยคของกวินทร์ทิ้งน้ำหนักลงบนพื้นห้องทำงานราวกับลูกตุ้มเหล็ก ศรุตชะงักมือที่กำลังจะหยิบแก้วกาแฟ สันกรามคมสันขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาหรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด ความเงียบโรยตัวเข้าปกคลุมบรรยากาศทันที จนกระทั่งเสียงฝีเท้าก้าวฉับๆ พร้อมกับเสียงเปิดประตูห้องทำงานส่วนตัวดังขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเคาะขออนุญาต เสียงถอนหายใจยาวเหยียดพร้อมแฟ้มเอกสารที่ถูกกระแทกลงบนโต๊ะทำงานไม้เนื้อดีดัง "ปัง" เป็นสัญญาณเตือนภัยที่ชัดเจนว่า เจ้าของร่างระหงในชุดสูทกางเกงสีเอิร์ธโทนไม่ได้มาดี "คุณศรุตคะ เรื่องแบบแปลนรีโนเวทห้องสมุดเซ็ตสาม ฉันขอคัดค้านการรื้อโครงสร้างฝั่งทิศตะวันออก..." พิมพ์มาดาหยุดพูดกะทันหันเมื่อกวาดสายตามาเจอแขกผู้มาเยือนอย่างกวินทร์ยืนอยู่ก่อนแล้ว บรรยากาศรอบตัวเธอเปลี่ยนจากโหมดสถาปนิกผู้ดุดันเป็นความสงสัยในเสี้ยววินาที แต่ความดื้อรั้นในแววตานั้นยังคงฉายชัดไม่มีผิดเพี้ยน ศรุตวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะด้วยความแรงที่พอเหมาะให้เกิดเสียงกระทบเบาๆ แต่สัมผัสได้ถึงความหงุดหงิดที่อัดแน่นอยู่ภายใน เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง กอดอกมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตานิ่งเรียบที่เคลือบด้วยความเย็นชา "ผมคิดว่าเราตกลงกันเป็นลายลักษณ์อักษรแล้วนะ คุณพิมพ์มาดา ว่าพื้นที่ส่วนตัวในโซนห้องสมุดเก่า ไม่จำเป็นต้องปรับเปลี่ยนฟังก์ชันการใช้งานตามใจชอบของสถาปนิกที่มองแต่ความสวยงามบนกระดาษ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความเรียบเฉย แต่เฉียบคมจนคนฟังต้องสะดุ้ง "แต่มันเป็นความปลอดภัยทางโครงสร้างค่ะ!" พิมพ์มาดาเถียงกลับทันควัน ดวงตากลมโตจ้องมองเขาอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าคุณยังดื้อดึงจะเก็บผนังรับน้ำหนักตรงนั้นไว้ แค่แรงสั่นสะเทือนจากกองถ่ายละครที่กวินทร์กำลังจะยกกองเข้ามาสัปดาห์หน้า... ฝั่งปีกตะวันออกได้พังลงมาทับหัวคุณก่อนที่นิยายเล่มใหม่ของคุณจะตีพิมพ์เสียอีกค่ะ" กวินทร์ที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่เงียบๆ ถึงกับหลุดหัวเราะเบาๆ ออกมาอย่างนึกสนุก เขายกมือขึ้นยอมแพ้อย่างอารมณ์ดี "โอ้... ใจเย็นก่อนครับคุณพิมพ์ ดูท่าทางโปรเจกต์นี้เราคงต้องประชุมยาวกันอีกหลายยกแล้วล่ะครับ" ศรุตส่งสายตาคมกริบปราดมองกวินทร์เป็นเชิงเตือนสลายความขบขันนั้น ก่อนจะหันกลับมาสบตากับหญิงสาวที่ยืนจังก้าท้าทายอำนาจมืดของเขาอยู่ตรงหน้า เซฟโซนที่เขาอุตส่าห์สร้างขึ้นเพื่อหลีกหนีความวุ่นวาย บัดนี้ถูกผู้หญิงคนนี้รุกรานเข้ามาจนไม่เหลือเค้าโครงเดิม "ถ้าคุณคิดว่าสถาปัตยกรรมของผมมันมีปัญหามากนัก ทำไมไม่ไปออกแบบตึกอื่นล่ะครับ" ศรุตลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานฝั่งที่เธอ站อยู่ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนพิมพ์มาดาต้องเงยหน้าขึ้นมอง "เพราะฉันไม่ใช่คนประเภททิ้งงานกลางทางค่ะ" เธอก้าวเท้าเข้าประชิดกลับโดยไม่ถอยหลังหนีแม้แต่นเซนติเมตรเดียว ปลายจมูกรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างคนไม่ยอมแพ้ "และที่สำคัญ... ฉันเกลียดพวกนักเขียนบทที่เอาแต่ใจตัวเอง มองโลกในแง่ร้าย และไม่ยอมรับฟังความจริงที่สุด" บรรยากาศในห้องราวกับมีประจุไฟฟ้าสถิตแล่นพล่าน กวินทร์ที่ยืนอยู่ข้างหลังกระแอมเบาๆ เพื่อเตือนสติว่าเขายังคงยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ แต่ดูเหมือนทั้งคู่จะหลุดเข้าไปอยู่ในโลกส่วนตัวที่มีเพียงแรงปะทะทางคารมเสียแล้ว "ปากกล้าดีนี่ครับ" ศรุตโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้น จนลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นกาแฟเจือจางปะทะเข้ากับกรอบหน้าของเธอ ดวงตาคู่คมจดจ้องริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยประกายตาวาวโรจน์ที่อ่านไม่ออก "แต่ระวังตัวไว้เถอะครับ... คนที่รุกรานพื้นที่คนอื่นสุ่มสี่สุ่มห้า บางทีอาจจะหาทางกลับออกไปไม่ได้" พิมพ์มาดาหัวเราะในลำคอเบาๆ แม้หัวใจจะเต้นแรงผิดจังหวะด้วยระยะประชิดอันตรายนี้ แต่เธอกลับเลือกที่จะใช้ความท้าทายกลบเกลื่อนความหวั่นไหว เธอยื่นมือเรียวบางออกไปแตะบนปกเสื้อสูทของเขาเบาๆ แล้วปัดฝุ่นจินตนาการที่ไม่มีอยู่จริงออกช้าๆ "งั้นก็ลองดูค่ะ... ว่าระหว่างเซฟโซนของคุณ กับความตั้งใจของฉัน อย่างไหนมันจะพังก่อนกัน" ทว่า ในจังหวะที่สงครามประสาทกำลังดำเนินไปถึงจุดเดือด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งตามด้วยการเปิดผางเข้ามาของบุคคลที่สาม ซึ่งทำให้ศรุตต้องผละถอยหลังด้วยความหงุดหงิดเป็นเท่าตัว "คุณศรุตคะ! แขกคนสำคัญที่คุณรอเจอมาถึงแล้วค่ะ... คุณปกรณ์ เจ้าของลิขสิทธิ์ตัวจริงที่ถืออำนาจตัดสินใจสูงสุดในโปรเจกต์นี้!" ร่างของหญิงสาววัยกลางคนในชุดแบรนด์เนมก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้าง แต่นัยน์ตากลับกวาดมองคนทั้งสามในห้องด้วยความแปลกใจ ศรุตขบกรามแน่นเมื่อตระหนักว่าสถานการณ์กำลังจะพลิกผันไปในทิศทางที่เขาควบคุมไม่ได้ และที่แย่ยิ่งกว่าคือ... ปกรณ์ไม่ได้มาคนเดียว ข้างกายของนักลงทุนผู้ทรงอิทธิพลนั้น มีร่างสูงโปรดของใครอีกคนก้าวตามเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ส่งตรงมาให้ศรุตโดยเฉพาะ—คนที่เป็นจุดเริ่มต้นของอดีตทั้งหมดที่เขาพยายามหนีมาตลอดชีวิต! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอมเมนต์ให้กำลังใจกันเสมอมา พรุ่งนี้เรามาลุ้นระทึกไปพร้อมกันต่อนะครับ