รอยยิ้มของคนไม่มีตัวตน

"ถ้าคุณจะยืนยิ้มฉีกกว้างจนเห็นลิ้นไก่ขนาดนั้น ช่วยกรุณาหยิบรีโมทแอร์ให้ฉันด้วยค่ะ ไม่ใช่เอาแต่ยืนเป็นเสาไฟฟ้ากดดันคนอื่นแบบนี้!" พริมโรสสะบัดหน้าหนี แสร้งทำเป็นจัดแจงสร้อยตะกรุดที่คอเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นเทาในน้ำเสียง เธอพยายามไม่มอง 'ผู้ชาย' ร่างโปร่งที่ยืนยิ้มแป้นอยู่มุมห้องนั่น—ไม่ใช่ธันวา แต่เป็น 'แขกไม่ได้รับเชิญ' ที่หน้าตาเหมือนธันวาไม่มีผิดเพี้ยน ยกเว้นก็ตรงที่ปากของเขามันฉีกกว้างเกินมนุษย์ไปหลายนิ้ว "ผมแค่กำลังสงสัยน่ะครับ ว่าคุณกลัวผม... หรือว่าคุณแค่ไม่อยากให้ผมช่วยกันแน่" ร่างนั้นเอียงคอถาม เสียงของมันแหบพร่าเหมือนฟิล์มเก่าที่ถูกกรอซ้ำไปซ้ำมา พริมโรสกำมือแน่น หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความกลัวตายเริ่มก่อตัว แต่สัญชาตญาณความโวยวายของเธอดันทำงานเร็วกว่า "กลัวสิคะ! ใครไม่กลัวก็บ้าแล้ว ยิ้มอะไรนักหนาคะ ฟันผุเหรอ! แล้วธันวาหายไปไหนเนี่ย บอกให้ไปหยิบน้ำมนต์ดันหายจ้อย ทิ้งให้คนสวยอยู่กับตัวประหลาดรสนิยมแย่แบบนี้เนี่ยนะ!" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากระเบียงห้อง พร้อมกับร่างของธันวาที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา สภาพของเขาดูไม่ได้เลย เสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ย มือถือขวดน้ำมนต์แน่นจนนิ้วซีด "พริม! ก้มลง!" ธันวาตะโกนสุดเสียง แต่แทนที่จะก้มหลบตามคำสั่ง ยัยแม่มดสายมูของเขากลับหันไปวีนใส่เขาทันที "ก้มทำไมคะ! จะให้ฉันทำท่ากราบเหรอ! นี่! คุณน่ะเลิกยืนยิ้มเป็นตุ๊กตาไขลานสักที ฉันสั่งให้ไปหยิบรีโมทไม่ใช่ให้มายืนดูดดื่มบรรยากาศ!" ธันวาชะงักกึก มองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่บอกไม่ถูก ระหว่างพริมโรสที่กำลังชี้หน้าด่า 'ผี' ราวกับคนเถียงกับคอลเซ็นเตอร์ กับผีที่ดูเหมือนกำลังงุนงงกับตรรกะความกลัวของพริมโรสจนหุบยิ้มไม่ลง "คุณ... คุณกำลังคุยกับมัน?" ธันวาถามพลางก้าวเข้ามาขวางหน้าพริมโรสไว้อย่างเป็นธรรมชาติ แม้ขาสั่นพั่บๆ แต่แผ่นหลังกว้างของเขาก็เป็นเกราะกำบังให้เธอได้ดีเยี่ยม "ก็มันกวนประสาทค่ะธันวา! ดูสิ ยิ้มไม่หุบเลย สงสัยจะขากรรไกรค้างตอนตาย ช่วยจัดการหน่อยค่ะ เอาน้ำมนต์สาดหน้ามันเลย!" "ผมว่านะ..." ธันวาหันไปมองผีตัวนั้น ก่อนจะหันมามองพริมโรส "มันไม่ได้อยากทำร้ายเราหรอก มันแค่งงว่าทำไมเราไม่กรี๊ดแตกแบบนางเอกนิยายสยองขวัญทั่วไป" ผีตนนั้นกระพริบตาถี่ๆ ก่อนจะเริ่มบ่นพึมพำด้วยเสียงที่ฟังดูหงุดหงิด "ก็ตั้งใจจะมาหลอกให้ขวัญหนีดีฝ่อแล้วเชียว แต่เจอผู้หญิงอะไรเนี่ย... ห่วงแต่รีโมทแอร์!" พริมโรสทำตาโต "ก็มันร้อนค่ะ! แล้วนี่คือมารยาทเหรอคะ บุกเข้ามาในห้องคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต แถมยังทำหน้าตาน่าเกลียดอีก ถ้าจะหลอกก็ช่วยหลอกให้มันมีสไตล์หน่อยได้ไหมคะ เช่น ทำของตกให้ดูขลัง ไม่ใช่มายืนฉีกยิ้มสู้กล้องแบบนี้!" บรรยากาศความสยองพองขนเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความเดดแอร์ที่น่ากระอักกระอ่วนใจ ธันวาหยิบมือถือขึ้นมาเช็กหน้าจอแชตที่พริมโรสพิมพ์ค้างไว้โดยไม่ตั้งใจ *‘ไอ้คนปากแข็ง ถ้าวันนี้รอดไปได้ ฉันจะบอกว่าจริงๆ แล้วฉันน่ะ...’* ธันวาสะดุดตากับข้อความที่พริมโรสยังไม่ได้ส่ง แต่ดันกดค้างไว้จนระบบบันทึกร่างจดหมายอัตโนมัติ เขาหันไปมองหญิงสาวที่ตอนนี้กำลังยืนเท้าสะเอวใส่ผีด้วยความหมั่นไส้ แต่แววตาของเธอสั่นระริกเมื่อสบตากับเขา "มองอะไรคะคุณโปรดิวเซอร์ จะช่วยผีหรือจะจีบฉัน เลือกสักอย่าง!" พริมโรสแหวใส่ แต่แก้มใสเริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีแดงระเรื่อ "ไม่ได้จีบครับ แค่กำลังคิดว่า..." ธันวาเว้นจังหวะ เดินเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ "ถ้าผมบอกว่าผมก็ชอบคุณเหมือนกัน มันจะถือเป็นพล็อตเรื่องที่ห่วยแตกที่สุดในหนังผีไหม" ผีที่ยืนอยู่มุมห้องทำท่าจะกรีดร้อง แต่ดูเหมือนจะทนความเลี่ยนของทั้งคู่ไม่ไหว จึงตัดสินใจสลายตัวกลายเป็นไอสีดำจางๆ หายไปกับอากาศทิ้งไว้เพียงความเงียบที่ดังจนได้ยินเสียงหัวใจของคนสองคน พริมโรสอ้าปากค้าง "เมื่อกี้... คุณพูดว่าอะไรนะคะ?" ธันวายิ้มมุมปาก ยื่นมือไปคว้ามือของเธอมาเกาะแน่น "ผมบอกว่า รีโมทแอร์น่ะ... ผมถือไว้อยู่ตั้งนานแล้วครับ แต่ผมแค่อยากเห็นคุณบ่นไปเรื่อยๆ จนกว่าคุณจะรู้ตัวว่า... ผมไม่ปล่อยให้คุณอยู่คนเดียวหรอกนะ" พริมโรสหน้าร้อนผ่าวจนแทบระเบิด มือที่ถูกกุมไว้เต้นตุบๆ ตามจังหวะชีพจร เธออยากจะด่าเขาให้สมกับที่เป็นแม่มดปากกล้า แต่ดูเหมือนลำคอจะตีบตันไปหมด "ธันวา... ข้างหลังคุณ!" พริมโรสร้องเตือนเมื่อเห็นเงาประหลาดโผล่พ้นหลังธันวามาอีกร่าง ไม่ใช่ร่างเดิม แต่เป็นร่างที่ดูเหมือนจะโกรธจัดที่ถูกเมิน ธันวาไม่ได้หันไปมอง เขาแค่กระชับมือพริมโรสแน่นขึ้นแล้วลากเธอวิ่งออกไปจากห้อง "วิ่งสิครับคุณแม่มด! เรื่องหวานเอาไว้ก่อน เรื่องผีตามล้างแค้นเอาไว้ทีหลัง!" พริมโรสวิ่งไปหัวเราะไป ทั้งที่น้ำตาคลอเบ้าด้วยความกลัวผสมความเขิน "ถ้าฉันหัวใจวายตายก่อน คุณต้องรับผิดชอบด้วยการไปเป็นผีเฝ้าไข้ฉันที่หลุมศพนะ!" ธันวาหยุดชะงักที่หน้าประตูทางออก หันมามองเธอด้วยสายตาที่ดูจริงจังผิดปกติ "ผมจะไม่ให้คุณตายง่ายๆ หรอก... เพราะผมยังมีเรื่องสำคัญกว่านั้นที่ต้องทำ... เรื่องที่ผมเขียนไว้ในแชตที่ส่งไปหาคุณเมื่อกี้ไง" มือถือของพริมโรสในกระเป๋ากางเกงสั่นครืด แจ้งเตือนข้อความใหม่ที่ธันวาส่งเข้ามาในจังหวะที่วิ่งหนีกันอยู่ เธอหยิบขึ้นมาเปิดอ่านท่ามกลางความมืดของโถงทางเดิน—ข้อความสั้นๆ ที่ทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ *‘นอกจากจะเลิกหลอนผมไม่ได้แล้ว... ช่วยเลิกเป็นแค่คนแอบรักผม แล้วมาเป็นแฟนกันจริงๆ ได้ไหมครับ?’* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ความลับเริ่มจะเปิดเผย แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!