ภาพหลอนในกล้องถ่ายทำ

"พริม! หยุดมือเดี๋ยวนี้! อย่าเพิ่งแตะปุ่มบันทึกเสียง!" เสียงคำรามของธันวาทำเอาคนตัวเล็กสะดุ้งโหยง จนเกือบทำแก้วกาแฟเย็นในมือหกเลอะคีย์บอร์ดราคาแพง พริมโรสขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าสวยหวานที่ปกติจะสดใสกลายเป็นความหงุดหงิด เธอวางแก้วลงบนโต๊ะเสียงดังปังก่อนจะหันมาแผดเสียงสู้ "ก็คุณบอกว่าไฟล์มันเสียหาย! ฉันแค่อยากลองใช้แอปฯ สวดมนต์ไล่ผีในเครื่องช่วยดู ไม่ได้เหรอคะ? แถวนี้พลังงานลบมันหนาแน่นเกินไปแล้วนะธันวา!" "มันคือซอฟต์แวร์ตัดต่อระดับมืออาชีพ ไม่ใช่พระเครื่องที่คุณจะเอาแอปฯ สวดมนต์มาสวดใส่เพื่อให้มันทำงานได้!" ธันวาสบถพลางใช้นิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะรัวๆ ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงค่า Error ตลอดเวลา บนหน้าจอโปรแกรมตัดต่อ ไฟล์วิดีโอจากกองถ่ายทำเมื่อคืนนี้แสดงผลเป็นเส้นกราฟสีแดงเถือกที่พุ่งทะลุขีดจำกัด ทุกครั้งที่ธันวาพยายามกด Render เพื่อดูตัวอย่างภาพ เสียงรบกวนคล้ายคลื่นวิทยุแทรกจะดังสนั่นออกมาจากลำโพง จนหูแทบแตก *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความเด้งขึ้นมาบนหน้าจอมือถือของธันวาที่วางทิ้งไว้ข้างตัว พริมโรสขยับเข้าไปใกล้โดยสัญชาตญาณ ก่อนที่ดวงตากลมโตจะเบิกกว้างเมื่อเห็นข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอ *[ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉินจากเบอร์ไม่ทราบชื่อ]:* *"หันกลับไปมองข้างหลังสิคะคุณธันวา... ตอนนี้เขากำลังยืนซ้อนทับร่างของคุณอยู่แล้วนะ"* พริมโรสรีบกวาดสายตามองไปที่หลังเก้าอี้ของธันวาอย่างรวดเร็ว ความเย็นวาบแล่นปราดขึ้นมาถึงสันหลัง เธอรีบคว้าเครื่องรางในคอขึ้นมาแน่นจนนิ้วซีดขาว แต่สิ่งที่เห็นกลับมีเพียงความว่างเปล่าและแสงไฟสลัวจากหลอดนีออนที่กะพริบถี่ๆ "มี... มีอะไรหรือเปล่าคะ?" ธันวาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้เป็นปกติ แม้เหงื่อเย็นจะซึมออกมาตามไรผม "เปล่าค่ะ... แค่... ฝุ่นเข้าตาน่ะ" พริมโรสโกหกคำโต เธอกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะตัดสินใจเอื้อมมือไปคว้าเมาส์จากมือธันวา "หลบไปเลยค่ะ คนสายวิทย์แบบคุณน่ะไม่เข้าใจหรอกว่าบางทีสิ่งที่เครื่องมันอ่านไม่ได้ มันไม่ได้พัง แต่มัน 'มีบางอย่าง' ไม่ยอมให้คุณเห็นต่างหาก" ธันวายอมถอยออกมาให้เธอนั่งแทนที่ แต่สายตายังคงไม่ละไปจากหน้าจอ พริมโรสเริ่มต้นกดแป้นพิมพ์อย่างคล่องแคล่ว เธอไม่ได้แตะที่ไฟล์หลัก แต่เธอเลือกเปิดโหมด "Frame by Frame" เพื่อไล่ดูไฟล์ภาพทีละเฟรม ผ่านไปเพียงไม่กี่นาที บรรยากาศในห้องตัดต่อก็เปลี่ยนไป ความเงียบงันเริ่มกัดกินความรู้สึก พริมโรสชะงักมือที่กดเลื่อนเฟรม หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก "ธันวา... ดูนี่" ธันวาโน้มตัวลงมามองที่หน้าจอใกล้ๆ ลมหายใจของเขารดต้นคอของพริมโรสจนเจ้าตัวใจสั่น แต่ในวินาทีนี้ ไม่มีใครสนใจเรื่องความเขินอาย บนหน้าจอที่เคยว่างเปล่า กลับปรากฏร่างเงาสีดำทมิฬที่เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ มันไม่ใช่เงาของทีมงาน หรือเงาของอุปกรณ์จัดแสง แต่มันคือรูปร่างของมนุษย์ที่ดูบิดเบี้ยว แขนขาที่ยาวเกินจริงกำลังโอบล้อมรอบคอของธันวาจากในวิดีโอ "มัน... มันยืนอยู่ตรงนั้นจริงๆ ด้วย" เสียงของพริมโรสสั่นเครือ "ในวันที่เราถ่ายฉากนั้น ไม่มีใครยืนอยู่หลังคุณเลยสักคน" ธันวากัดฟันแน่น "ซอฟต์แวร์นี่มันพยายามจะถอดรหัสอัลกอริทึมของภาพนี้อยู่... พริม หลบไป" "ไม่! ฉันจะไม่ทิ้งคุณไว้กับไฟล์บ้าๆ นี่คนเดียว" "ผมบอกให้ถอยออกไป!" ธันวาตวาดด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะพุ่งเข้าไปกระชากเก้าอี้พริมโรสออกมาจนเธอเซไปปะทะอกเขาโดยไม่ตั้งใจ ในวินาทีที่เขาสัมผัสตัวเธอ หน้าจอคอมพิวเตอร์ก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น ภาพในวิดีโอนั้นไม่ได้นิ่งอีกต่อไป แต่มันเริ่ม 'ขยับ' และ 'หันหน้า' มาทางกล้อง ดวงตาสีขาวขุ่นในไฟล์วิดีโอจ้องทะลุจอออกมาเหมือนกับจะสื่อสารอะไรบางอย่าง ก่อนที่ลำโพงจะส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนจนกระจกหน้าต่างห้องตัดต่อสั่นสะเทือน "พริม! ก้มลง!" ธันวากดหัวพริมโรสลงกับอกของเขาแน่นพร้อมกับคว้าแจ็กเก็ตมาคลุมตัวเธอไว้ ในขณะที่ตัวเขาเองหยิบเหรียญโปรยทานที่พริมโรสเคยให้ไว้ในกระเป๋ากางเกงออกมา แล้วขว้างใส่หน้าจออย่างแม่นยำ *เพล้ง!* เสียงกระจกหน้าจอคอมพิวเตอร์แตกกระจาย แต่สิ่งที่น่าสยดสยองกว่านั้นคือ เสียงกรีดร้องนั้นไม่ได้มาจากคอมพิวเตอร์อีกต่อไป แต่มันดังมาจาก 'หลังประตูล็อคห้อง' ที่พวกเขาเพิ่งปิดตายไปเมื่อกี้ พริมโรสที่ซุกหน้าอยู่ในอกของธันวาเงยหน้าขึ้นมาแวบหนึ่ง เธอเห็นเงาสีดำทมิฬนั้นไม่ได้อยู่ในหน้าจออีกแล้ว แต่มันกำลังค่อยๆ แทรกตัวผ่านรอยแยกของบานประตูเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ "ธันวา..." พริมโรสกระซิบเสียงแผ่ว พลางหยิบมือถือขึ้นมาตั้งใจจะส่งแชตบอกเพื่อนให้มาช่วย แต่แสงหน้าจอมือถือกลับสว่างวาบขึ้นมาเองพร้อมข้อความตอบกลับจากเบอร์แปลกหน้าที่ส่งข้อความมาก่อนหน้านี้ *[เบอร์ไม่ทราบชื่อ]:* *"ขอบคุณนะคะที่เปิดทางให้... ตอนนี้ฉันขยับเข้าไปใกล้คุณมากกว่าเดิมแล้วนะ"* ยังไม่ทันที่พริมโรสจะกดปิดหน้าจอ ข้อความถัดมาก็เด้งขึ้นมาทันทีราวกับคนพิมพ์กำลังนั่งมองพวกเขาอยู่ข้างๆ *[เบอร์ไม่ทราบชื่อ]:* *"หันไปดูคนที่กอดคุณอยู่สิคะ... นั่นน่ะ เขายังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?"* พริมโรสตัวแข็งทื่อ ร่างกายที่เคยโอบกอดเธอไว้อย่างอบอุ่นและมั่นคง เมื่อครู่กลับกลายเป็นความเย็นเยียบจนน่าขนลุก... เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของธันวาที่ก้มลงมามองเธอด้วยสายตาที่ดูไร้แววตาและว่างเปล่าจนน่าสะพรึงกลัว "พริม... เธอเชื่อเรื่องที่ฉันเคยบอกไหม" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดูแข็งทื่อราวกับหุ่นยนต์ "ว่าบางที... สิ่งที่อยู่ใกล้ที่สุด อาจจะเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุด" มือที่เคยกอดเธอไว้แน่น เริ่มบีบไหล่เธอแรงขึ้นจนพริมโรสแทบกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นระทึกไปกับความสัมพันธ์สุดปั่นและบรรยากาศขนหัวลุกในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!