แชตหลุดจากคนตาย

"บอกแล้วไงคะว่าไอ้ธูปหอมเกรดตลาดนัดสามกำร้อยเนี่ย มันเรียกได้แค่สัมภเวсиหิวโซ ไม่ใช่พระเอกขี่ม้าขาวที่ไหน!" เสียงแหลมปรี๊ดของพริมโรสดังทะลุความเงียบสงัดของห้องพักโปรดิวเซอร์หนุ่ม ยิ่งกว่าเสียงสัญญาณเตือนภัยโรงงานนิวเคลียร์ มือเรียวบางสั่นเทาจนกำกำยานในมือแทบหักเป็นสองท่อน ดวงตากลมโตภายใต้ขนตาปลอมที่ติดมาตั้งแต่รายการสดเมื่อวาน เบิกกว้างจนแทบจะหลุดออกมานอกเบ้า เมื่อเงาตะคุ่มบนผนังห้องไม่ได้ขยับตามทิศทางที่เธอปักธูปเลยแม้แต่น้อย แต่มันกลับยกมือขึ้นมา... เกาหัว ตามจังหวะที่เธอขยับปากบ่น "ถ้าคุณยังสวดมนต์ผิดๆ ถูกๆ แล้วโบกควันใส่หน้าผมอีกทีเดียว ผมจะเอาธูปพวกนี้ไปต้มยำทำแกงให้คุณกินแทนข้าวเย็นจริงๆ ด้วยนะพริมโรส" ธันวาถอนหายใจยาวเหยียด พ่นลมหายใจพรืดออกมาด้วยความหงุดหงิดระคนระอา เขาไม่ได้สะทกสะทรานกับเงาประหลาดบนผนังเลยสักนิด สิ่งเดียวที่ดึงดูดสายตาของโปรดิวเซอร์หนุ่มจอมตรรกะในตอนนี้ คือสภาพของอินฟลูเอนเซอร์สาวสายมู ที่กำลังกอดอกตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำ แต่ปากยังคงร่ายคาถาไล่ผีภาษาบาลีสันสกฤตมั่วซั่วแบบไม่มียั้ง "นี่คุณ! อย่ามาปากดีใส่สิ่งศักดิ์สิทธิ์นะยะ! มองไม่เห็นหรือไงว่าข้างหลังคุณน่ะ... โอ๊ย! อีตาสบช่อง ฉันบอกให้ก้มหัวลงต่ำๆ ไงคะ!" พริมโรสกรี๊ดลั่น พุ่งพรวดเข้าไปคว้าแขนเสื้อสูทของชายหนุ่มแล้วกระชากสุดแรงเกิด จนธันวาเซถลาเข้ามาปะทะแผงอกอุ่นโดยไม่ทันตั้งตัว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ ปะปนกับกลิ่นธูปสมุนไพรลอยเข้าจมูกคนตัวสูงในระยะประชิด หัวใจของธันวาที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอแบบคนไร้หัวใจ กลับกระตุกวูบอย่างแรงจนเขาต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงเรื่อ ให้ตายเถอะ ผู้หญิงคนนี้นี่มัน... หาเรื่องให้หัวใจวายตายก่อนจะโดนผีหลอกซะอีก "ปล่อยก่อนพริมโรส ผมหายใจไม่ออก... แล้วก็เลิกเอาหน้ามาซุกอกผมสักที ผมเป็นโปรดิวเซอร์ ไม่ใช่หมอนข้างกันชนผี" ธันวาเอ็ดเสียงเข้ม พยายามแกะมือเหนียวหนเหมือนปลาหมึกของเธอออกเบาๆ ถึงปากจะพูดจาถางถาง แต่แขนอีกข้างกลับยกขึ้นโอบไหล่บางที่กำลังสั่นเทาเอาไว้โดยสัญชาตญาณ ป้องกันไม่ให้เธอร่วงลงไปกองกับพื้น "ก็มันกลัวนี่คะ! ฮือ... ทำไมห้องคุณมันถึงได้วังเวงพิกล ทำไมไฟมันกะพริบแบบนั้นล่ะธันวา มันไม่ได้จ่ายค่าไฟเหรอ หรือยังไง!" พริมโรสโวยวายอู้อี้อยู่ตรงอกเสื้อของเขา น้ำตาซึมคลอเบ้าด้วยความหวาดกลัวจริงๆ ไม่ใช่แค่การแสดงเรียกยอดไลก์เหมือนตอนไลฟ์สด ธันวาเงยหน้าขึ้นมองหลอดไฟนีออนบนเพดานที่กะพริบติดๆ ดับๆ ตามคำพูดของเธอ บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนอุณหภูมิในห้องเย็นยะเยือกราวกับเปิดแอร์ติดลบสิบองศา กลิ่นอับชื้นแปลกปลอมโชยปะทะนาสิก—ไม่ใช่กลิ่นธูป ไม่ใช่กลิ่นฝุ่น แต่มันคือกลิ่นของดินปะปนกับซากไม้ผุพัง ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนแอปพลิเคชันทั่วไป แต่มันเป็นเสียงริงโทนคลาสสิกยุคโบราณที่ธันวาไม่เคยตั้งค่าไว้ในเครื่อง พริมโรสชะงักกึก เธอเงยหน้าขึ้นจากอกของธันวา ช้าๆ ดวงตาคู่สวยมองไปยังหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่คว่ำอยู่บนโต๊ะ ซึ่งตอนนี้หน้าจอสีดำสนิทกลับสว่างวาบขึ้นมาเองโดยไม่มีใครแตะต้อง "ธันวา..." เสียงของพริมโรสแหบพร่า มือที่กำเสื้อเขาอยู่เปลี่ยนมาจิกท่อนแขนแกร่งแทนแน่นยิ่งกว่าคีมเหล็ก "มือถือคุณ... ใครส่งอะไรมาดึกดื่นป่านนี้คะเนี่ย หรือว่า..." "เงียบก่อน" ธันวาขมวดคิ้วมุ่น ความรู้สึกเย็นสันหลังวาบแล่นปราดขึ้นมาถึงท้ายทอยเป็นครั้งแรก เขาก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน ชะโงกหน้ามองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างจ้า ไม่มีชื่อผู้ส่ง ปรากฏเพียงตัวเลขเบอร์แปลกประหลาดเจ็ดหลักที่ถูกส่งเข้ามาผ่านระบบข้อความสั้น (SMS) แบบพื้นฐาน และข้อความสั้นๆ ที่พิมพ์ด้วยตัวอักษรภาษาไทยไร้หัว อ่านยากเย็น แต่มันกลับสะกดสายตาของเขาให้ตรึงอยู่กับที่ *['มึงกอดมันแน่นเกินไปแล้วนะ... เดี๋ยวคืนนี้กูไปนอนกอดด้วยคนดีไหม ธันวา']* บรรยากาศในห้องราวกับถูกแช่แข็งในชั่วพริบตา พริมโรสที่ยืนอยู่ข้างหลังสูดหายใจเข้าลึกจนตัวโยน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่ออ่านข้อความนั้นทัน ทว่า... ก่อนที่ธันวาจะทันได้เอ่ยปากพูดอะไร หน้าจอมือถือเครื่องนั้นก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับสายเรียกเข้าปริศนาที่แสดงชื่อบนหน้าจอ—ชื่อที่ทำให้เลือดในกายของโปรดิวเซอร์หนุ่มเย็นเฉียบลงจนแทบหยุดไหล เพราะชื่อที่โชว์หราอยู่บนหน้าจอเวลานี้ คือชื่อของ **"รุ่นพี่โปรดิวเซอร์สาว"** คนสนิท... ผู้ซึ่งเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์บนทางด่วนไปเมื่อสามวันก่อนอย่างกะทันหัน! --- *ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาหลอนและเขินไปด้วยกันในตอนนี้นะคะ!* — **เสียงกระซิบยามดึก**