จดหมายที่ไม่มีที่มา

“ไอ้ธันวา! แกจะยืนเซ่อเป็นเสาไฟฟ้าให้ผีพาดคอทำไม เดินเข้ามาในห้องนี้สิยะ! อย่าให้ฉันต้องเอาพริกแห้งปาใส่หน้า!” เสียงแหลมสูงของพริมโรสแผดลั่นมาจากมุมมืดของห้องพักเก่าๆ ในกองถ่ายทำรายการสารคดีผี ธันวาถอนหายใจเฮือกใหญ่ พยายามปรับจูนสายตาที่พร่ามัวจากแสงไฟกะพริบถี่ๆ ในทางเดิน เขาไม่ได้กลัวผีหรอกนะ แต่กลัวยัยคุณหนูสายมูตรงหน้าจะทำของใส่เขามากกว่า “พูดจาเบาๆ หน่อยพริมโรส นี่มันกองถ่าย ไม่ใช่ตลาดสด... แล้วอีกอย่าง ที่ยืนอยู่ตรงนี้เขาเรียกว่า 'เชิงวิเคราะห์' ไม่ใช่ 'ยืนเซ่อ'” ธันวาก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปหาคนตัวเล็กที่กำลังถือม้วนกระดาษเก่าๆ ไว้ในมือแน่น พริมโรสเบะปากทันที “วิเคราะห์? วิเคราะห์ว่าผีตัวไหนจะมากินตับแกก่อนน่ะเหรอ? เลิกเป็นโปรดิวเซอร์สมองบวมสักวันเถอะ นายดูนี่... จดหมายนี่มันวางอยู่บนโต๊ะทำงานฉันตอนที่ฉันไปห้องน้ำแค่สามนาที!” ธันวารับแผ่นกระดาษสีเหลืองกรอบที่มีกลิ่นสาบเหมือนดินเปียกชื้นมาถือไว้ ลายมือหวัดแกมบรรจงเขียนเป็นข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาเลือดในกายเขาเย็นเฉียบ—*‘ดวงชะตาของพริมโรส ขาดพ้นคืนจันทร์ดับ’* “ใครจะส่งของแบบนี้มา? กองถ่ายนี้ปิดตายแล้วนะพริมโรส” ธันวาเค้นเสียง ถามในเชิงตรรกะแม้ในใจจะเริ่มสั่น “นั่นสิ! ถ้าเป็นคนส่ง มันก็ต้องมีคนเห็นสิยะ แต่นี่... ไม่มีใครเลย!” พริมโรสขยับเข้ามาใกล้จนธันวาได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิที่เธอชอบใช้ “แล้วไอ้คำว่า 'คืนจันทร์ดับ' มันหมายความว่าไง ธันวา... นายเป็นคนมีเหตุผลไม่ใช่เหรอ ช่วยบอกหน่อยสิว่านี่มันแค่การแกล้งกันโง่ๆ ของทีมงานน่ะ” ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววซุกซนบัดนี้สั่นระริกด้วยความกลัว ธันวามองใบหน้าหวานที่พยายามทำใจดีสู้เสือ เขาเม้มปากแน่นก่อนจะยื่นมือไปลูบหัวอีกฝ่ายอย่างลืมตัว “ไม่มีใครทำอะไรเธอได้ทั้งนั้นแหละ ยัยขี้ตกใจ” เขาแสร้งทำน้ำเสียงรำคาญ “ต่อให้ผีหรือคนจะมาไม้ไหน ฉันจะขวางไว้ให้เอง... ไม่ใช่เพราะห่วงหรอกนะ แต่ถ้าไม่มีเธอ ใครจะคอยโวยวายให้ฉันปวดหัวตอนตัดต่อกันล่ะ” พริมโรสชะงัก สายตาที่สบกันมันมีความหมายบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่า 'คู่กัด' จะอธิบายได้ เธอค่อยๆ ขยับตัวออกห่าง ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อท่ามกลางความสลัว “ปากแข็งไปเถอะ... เออ แล้วนี่อะไร?” พริมโรสชี้ไปที่มุมโต๊ะที่มีซองจดหมายอีกซองตกอยู่ ธันวาก้มลงไปหยิบขึ้นมา มันไม่ใช่กระดาษแผ่นเดิม แต่เป็นซองจดหมายสีขาวสะอาดตาที่ดูทันสมัยอย่างประหลาด ธันวาฉีกซองออกช้าๆ ภายในมีรูปถ่ายใบหนึ่ง... เป็นรูปของพริมโรสที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้เป๊ะๆ แต่ในรูปนั้น กลับมีเงาสีดำทมิฬยืนซ้อนหลังเธออยู่ พร้อมกับข้อความใต้รูปที่เขียนด้วยลายมือแบบเดียวกับแผ่นแรก—*‘คนต่อไป คือเธอ’* บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจของคนทั้งสองเต้นแข่งกัน ธันวาขยับไปยืนบังหน้าพริมโรสไว้โดยสัญชาตญาณ เสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้นกะทันหันในจังหวะที่หัวใจกำลังจะวาย *ไลน์แจ้งเตือนเด้งขึ้นมา* **พริมโรส:** [นาย... รูปในมือถือฉันตอนนี้ มันเปลี่ยนไปแล้วอะ] ธันวาก้มมองมือถือของตัวเองก่อนจะเงยหน้ามองพริมโรสที่ถือโทรศัพท์สั่นระริก พริมโรสโชว์หน้าจอให้เขาดู ในรูปถ่ายเซลฟี่ที่เธอเพิ่งถ่ายเมื่อกี้ เงาสีดำนั้นขยับเข้ามาใกล้คอของเธอมากขึ้น และดูเหมือนว่า... ในเงาสีดำนั้น จะมีดวงตาสีแดงคู่หนึ่งกำลังจ้องมองพวกเขาจากในจอ “ธันวา... มันไม่ใช่คน มันไม่ใช่ผีธรรมดา...” พริมโรสเสียงสั่น ทันใดนั้น ไฟในห้องก็ดับพรึบลงพร้อมกัน ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลังเหมือนมีใครบางคนมาเป่าลมข้างหู ธันวาคว้ามือพริมโรสไว้แน่น แต่สิ่งที่เขาจับได้กลับไม่ใช่ผิวหนังที่อบอุ่นเหมือนเมื่อครู่ แต่มันเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง “พริมโรส?” ธันวาเรียกชื่อเธอในความมืด ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูของเขาว่า... *‘ปล่อยมือจากเธอเสีย แล้วเจ้าจะรอด’* ธันวาสะดุ้งสุดตัว สติสัมปชัญญะบอกให้เขาปล่อย แต่หัวใจกลับสั่งให้กำมือเธอแน่นขึ้นไปอีก เขาเอื้อมมืออีกข้างไปคว้าไฟฉายจากกระเป๋ากางเกงแล้วกดเปิดทันที แสงสีขาวสว่างวาบไปทั่วห้อง ตรงหน้าเขา... ไม่ใช่พริมโรสที่ยืนอยู่ แต่เป็นเงาร่างสูงโปร่งในชุดโบราณที่ยืนทับร่างของหญิงสาวที่สลบไสลอยู่ในอ้อมแขนของมัน! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาลุ้นระทึกไปพร้อมกับพวกเขาในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!