ความลับหลังม่านไอดอล

กลิ่นอายของกระดาษชำระเปียกและน้ำยาถูพื้นราคาถูกตีขึ้นจมูกจนกันต์ต้องแสร้งทำเป็นยกมือขึ้นขยี้ตาเพื่อซ่อนรอยยิ้มหยันที่มุมปาก ในห้องแต่งตัวศิลปินฝึกหัดโซน C ภายใต้แสงไฟนีออนกระพริบถี่จนน่าหงุดหงิด ภาพลักษณ์ของ "เด็กหนุ่มผู้แสนดี เรียบร้อย และพร้อมช่วยเหลือทุกคน" ถูกสวมทับลงบนร่างผอมเพรียวของเขาอย่างแนบเนียนราวกับตัดเย็บด้วยช่างฝีมือชั้นครู มือข้างหนึ่งของกันต์กำลังถือถังน้ำพลาสติกสีฟ้าใส อีกข้างถือไม้ถูพื้นด้ามยาว ขณะที่ดวงตาคู่คมกริบใต้กรอบแว่นใสกำลังกวาดมองสำรวจไปทั่วโต๊ะกระจกแต่งหน้าของ "ธวิน" สมาชิกวงรุกกี้ร่วมค่ายผู้กำลังตกเป็นเป้าหมายในคดีเครื่องรางมรณะ "ขยันจังเลยนะกันต์ ช่วงนี้ซ้อมเต้นก็หนักแล้ว ยังจะมาอาสาทำความสะอาดห้องแต่งตัวให้อีก" เสียงหวานเจือความประชดประชันดังขึ้นจากมุมห้อง "มิน" เด็กสาวเทรนีร่วมรุ่นที่กำลังนั่งทาลิปสติกสีส้มสด เธอปรายตามองเขาผ่านกระจกเงาด้วยแววตาสงสัยแกơระแวง กันต์หยุดมือที่กำลังลากไม้ถูพื้น เขายิ้มรับด้วยรอยยิ้มละมุนที่บรรดาแฟนคลับในรายการเซอร์ไววัลต่างเทคะแนนความเอ็นดูให้ทุกสัปดาห์ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความจริงใจไร้พิษภัย ซึ่งเป็นอาวุธชั้นดีในการลดกำแพงป้องกันตัวของมนุษย์ "ก็ห้องมันรกและมีกลิ่นอัปชื้นนี่ครับพี่มิน ถ้าพวกเราซ้อมกันแล้วหายใจเอาอากาศไม่บริสุทธิ์เข้าไป เดี๋ยวจะส่งผลต่อเสียงเอื้อนตอนบันทึกเสียงเอานะครับ" กันต์ตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เป็นมิตร และสุภาพเรียบร้อยตามแบบฉบับเด็กดีที่ผู้ใหญ่วางใจ มินแค่น ั้มเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะเก็บเครื่องสำอางใส่กระเป๋าแล้วเดินสะบัดก้นออกไปจากห้อง ทิ้งให้กันต์อยู่ตามลำพังกับความเงียบงันที่เริ่มก่อตัวขึ้น ทันทีที่ประตูปิดสนิท รอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้าของกันต์ก็เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงแววตานิ่งสงบและเย็นเยียบ บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปฉับพลัน อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอจางๆ อักษรยันต์สีทองจางๆ ปรากฏขึ้นกลางอากาศรอบตัวเขาก่อนจะสลายตัวไปอย่างรวดเร็ว นั่นคือสัญญาณเตือนจากระบบแฟนตาซีไอดอลที่เชื่อมต่อกับจิตวิญญาณของเขา—*พลังงานลี้ลับความถี่ต่ำกำลังหนาแน่นขึ้น* กันต์ไม่รอช้า เขาทิ้งไม้ถูพื้นลงกับพื้นทันทีแล้วสาวเท้าเข้าไปที่โต๊ะแต่งหน้าของธวิน ซึ่งถูกล็อกกุญแจไว้อย่างแน่นหนา เด็กหนุ่มหลับตาลงตั้งสoติ ดึงพลังจากไพ่ญาณทิพย์ที่อาจารย์ศศิธรเคยถ่ายทอดให้เข้ามาหล่อเลี้ยงปลายนิ้ว ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก่อนลอยเข้ามาในหัว คำเตือนของอาจารย์สาวผู้สุขุมและลึกลับดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาท *(ไพ่เดอะเดวิลกลับหัวไม่ได้แปลว่าหลุดพ้นจากพันธะเสมอไป... กันต์ค่ะ มันหมายถึงโซ่ตรวนที่ถูกซ่อนไว้ใต้พรมต่างหาก ระวังตัวด้วย)* กันต์ลืมตาขึ้น นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปแตะที่แม่กุญแจลิ้นชัก พลังงานออร่าสีดำทมิฬแผ่ซ่านออกมาจนปลายนิ้วของเขารู้สึกชาแปลบ เขาไม่ได้ใช้กุญแจสำรองหรือลวดเหล็กงัดแงะ แต่เขาใช้กระแสจิตเชื่อมโยงกับคลื่นความถี่ของวัตถุกรรมสิทธิ์ บิดเบือนโครงสร้างโมเลกุลเหล็กชั่วขณะด้วยทักษะพิเศษจากระบบ *คลิก* เสียงกลไกภายในดีดตัวเปิดออกอย่างแผ่วเบา ลิ้นชักไม้เลื่อนเผยอออกเล็กน้อย กลิ่นอายความตายและคาวเลือดจางๆ พวยพุ่งออกมาทันทีจนกันต์ต้องนิ่วหน้า ภายในลิ้นชักนั้นไม่ได้มีแค่ตั๋วคอนเสิร์ตหรือจดหมายจากแฟนคลับอย่างที่ควรจะเป็น แต่มี "หุ่นพยนต์" ตัวจิ๋วที่สานด้วยฟางข้าวแห้งกรัง ผูกมัดด้วยเส้นด้ายสีแดงชุ่มคราบสีน้ำตาลเข้มที่แห้งกรัง ดวงตาของหุ่นทำจากกระดุมสีดำสนิท สลักอักขระโบราณขยุกขยิกที่ส่งกระแสจิตอาฆาตพยาบาทออกมาอย่างรุนแรง จนกระจกเงาบนโต๊ะสั่นสะเทือนเบาๆ กันต์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ มือขาวสะอาดเอื้อมไปหยิบวัตถุอาถรรพ์นั้นขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ทันใดนั้น ภาพนิมิตก็กระชากวิญญาณของเขาให้หลุดเข้าไปในห้วงความคิดของผู้อื่น— ภาพของธวินที่กำลังยืนก้มกราบแทบเท้าของหมอผีเฒ่าคนหนึ่งในห้องมืดอับชื้น เสียงกระซิบพร่าพรายด้วยความโลภและอยากเด่นอยากดังเหนือใคร *(อยากดังกว่านี้ไหมล่ะไอ้หนู? แค่เอาวิญญาณของคู่แข่งในวงมาสังเวยให้หุ่นนี่ แล้วแสงสปอตไลท์จะส่องมาที่แกคนเดียว...)* กันต์ลืมตาโพรงขึ้นมาในโลกความเป็นจริง เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้า หัวใจเต้นโครมครามด้วยความตื่นตระหนก ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อภูตผีปีศาจ แต่เพราะความจริงที่ว่า... ไสยเวทมนตร์ดำนี้กำลังถูกใช้เป็นเครื่องมือไต่อันดับในวงการบันเทิงอย่างเป็นระบบ และธวินไม่ใช่เหยื่อ... แต่เป็นผู้ล่า ฉับพลัน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องแต่งตัว เสียงกุญแจกำลังเสียบไขเข้ามาในรูกุญแจด้านนอก! กันต์สะดุ้งสุดตัว เวลาหมดลงแล้ว ใครบางกำลังจะเปิดประตูเข้ามาเห็นเขากำลังถือหุ่นพยนต์อาถรรพ์คาหนังคาเขา! เด็กหนุ่มหมุนตัวกลับด้วยความรวดเร็ว ซ่อนหุ่นพยนต์ไว้ในกระเป๋าเสื้อฮู้ดอย่างแนบเนียน พร้อมกับคว้าไม้ถูพื้นขึ้นมาทำท่าถูพื้นต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ประตูห้องค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นร่างสูงโปรดของธวินที่ยืนจ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นเยียบราวกับงูพิษ มุมปากของไอดอลหนุ่มยกยิ้มเหี้ยมเกรียมผิดลุคเด็กหนุ่มผู้แสนสดใสในจอโทรทัศน์ "ทำอะไรอยู่นะ... กันต์?" ธวินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงต่ำพร่า ลากเสียงยาวอย่างคุกคาม ขณะที่มือข้างหนึ่งแอบเอื้อมไปหยิบวัตถุบางอย่างในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต กันต์เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย รอยยิ้มพิมพ์ใจแบบฉบับเด็กดียังคงประดับอยู่บนใบหน้าอย่างสมบูรณ์แบบ แม้ว่าในใจจะประเมินสถานการณ์และเตรียมรับมือกับภัยร้ายตรงหน้าแล้วก็ตาม "ก็ทำความสะอาดห้องให้พี่ไงครับ... พอดีผมเห็นลิ้นชักของพี่มันปิดไม่สนิท เกรงว่าเอกสารสำคัญจะร่วงหล่นเสียหาย ผมเลยช่วยจัดให้เรียบร้อยดีแล้วครับ" กันต์ตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ธวินหรี่ตาลงแคบ รังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมาจากร่างจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของกันต์ก็สั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างรุนแรง หน้าจอปรากฏข้อความแจ้งเตือนจากระบบที่สว่างวาบเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในหัว [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบเจตంటาสังหารระดับ SSS จากเป้าหมาย!] [เงื่อนไขภารกิจลับถูกกระตุ้น: เผชิญหน้ากับผู้ใช้คุณไสยตัวจริง และค้นหา "รายชื่อเหยื่อรายต่อไป" ภายใน 3 นาที ก่อนที่อาถรรพ์จะสมบูรณ์แบบ!] [คำเตือนจากอาจารย์ศศิธร: ถอยออกมาเดี๋ยวนี้ กันต์... มันไม่ได้อยู่คนเดียว!] กันต์ชะงักค้าง รอยยิ้มบนใบหน้าเกือบหลุดร่วง เมื่อเงาสูดดำทะมึนหลายร่างค่อยๆ ก้าวออกมาจากมุมมืดหลังตู้เสื้อผ้า พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของเขาก่อนที่สติจะหลุดลอย... แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ! — ขวัญเนตรทายใจ