พิธีชำระล้างคราบไสยเวท

"ถือไพ่ใบนี้ไว้แน่นๆ กันต์ อย่าให้กระแสพลังงานสีดำจากหุ่นพยนต์ตัวนั้นไหลย้อนเข้าสู่ตัวเธอได้เด็ดขาด!" เสียงสั่งการของอาจารย์ศศิธรเฉียบขาดและเยือกเย็น ท่ามกลางห้องซ้อมเต้นที่บัดนี้กลับกลายเป็นสมรภูมิไสยเวทขนาดย่อม กลิ่นธูปกำยานผสมกับกลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าลอยอบอวลไปทั่ว รณกรเหงื่อเม็ดโตผุดพรายขึ้นตามไรผม มือของเขาสั่นระริกขณะกุมไพ่ทาโรต์รูป 'The Hermit' ที่กำลังเปล่งแสงสีทองสลัวๆ ต้านทานแรงกดดันจากเงาดำที่ก่อตัวเป็นรูปร่างมนุษย์บิดเบี้ยวอยู่กลางห้อง "ผม...ผมพยายามอยู่ครับอาจารย์! แต่มันหนักเหลือเกิน เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นพยายามดึงวิญญาณผมออกไป!" กันต์เค้นเสียงตอบ ลมหายใจของเขาหอบถี่ พลังงานของเขาที่สะสมมาจากการฝึกฝนวินัยไอดอลอย่างหนักหน่วงถูกรีดออกมาใช้เป็นเกราะป้องกันชีวิต ศศิธรไม่รอช้า เธอขยับกายดุจนาฏศิลป์ที่งดงามและแม่นยำ ปลายนิ้วเรียวยาววาดผ่านอากาศเป็นวงกลม เธอไม่ใช่แค่พยากรณ์ แต่เธอคือผู้คุมกฎแห่งพลังงาน "คนเรามักมองหาความสำเร็จจนลืมไปว่า เงาที่ทอดทับย่อมเกิดจากตัวเราเอง การจะชำระล้างไสยเวทนี้ไม่ใช่การทำลาย แต่มันคือการ 'ตระหนักรู้'... กันต์ ปล่อยใจให้ว่าง ดึงสมาธิกลับมาที่จังหวะหัวใจของเธอ เหมือนตอนที่เธอซ้อมเต้นท่าที่ยากที่สุดสิ!" กันต์หลับตาลง ท่ามกลางความวุ่นวายของพลังงานที่ปะทะกัน เขานึกถึงจังหวะดนตรีที่คุ้นเคย จังหวะที่เป็นดั่งลมหายใจของเขา เขาเริ่มปรับลมหายใจให้สอดประสานกับแรงสั่นสะเทือนของไพ่ในมือ แทนที่จะต้านทานแรงดึงดูดจากเงาดำ เขากลับเลือกที่จะ 'โอบรับ' และ 'ปรับเปลี่ยน' มันด้วยพลังแห่งจิตที่บริสุทธิ์ *วิ้ง...* แสงสีทองจากไพ่ The Hermit ขยายตัวออกเป็นวงกว้าง กระแทกเข้ากับเงามืดจนเกิดเสียงหวีดหวิวคล้ายคนร้องไห้ด้วยความโหยหา ก่อนที่ความมืดจะค่อยๆ สลายกลายเป็นละอองสีเทาและจางหายไปในอากาศ เหลือไว้เพียงความเงียบสงัดที่เข้าปกคลุมห้องซ้อมอีกครั้ง รณกรทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง ศศิธรเดินเข้ามาใกล้ มือที่เย็นเฉียบของเธอแตะลงบนไหล่เขาเบาๆ "ทำได้ดีมาก" เธอกล่าว น้ำเสียงอ่อนโยนลงกว่าตอนแรก "คดีไสยเวทในตึกฝึกซ้อมแห่งนี้จบลงแล้ว ความอิจฉาที่ถูกอาคมหล่อเลี้ยงไว้ถูกทำลายด้วยความมุ่งมั่นที่แท้จริงของเธอ ต่อไปนี้ไม่มีใครจะมากระทบกระเทือนพลังงานของเธอได้ง่ายๆ อีก" กันต์เงยหน้าขึ้นมองอาจารย์สาว รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนใบหน้า "ผมแค่นึกถึงความฝันที่อยากจะเป็นไอดอลที่เก่งกาจครับอาจารย์ ถ้าผมมัวแต่กลัวเงาพวกนี้ ผมก็คงไม่มีวันไปถึงจุดสูงสุดได้... ขอบคุณนะครับที่เชื่อในตัวผม" ศศิธรยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่หาได้ยาก "พรสวรรค์ของเธอก็คือความไม่ประมาท แต่จงจำไว้ว่าการเป็นคนดีไม่ใช่เกราะป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุดหากปราศจากความเข้าใจในโลกมืดมิดที่ซ่อนอยู่" ทันใดนั้นเอง บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานกลับดังขึ้นในโสตประสาทของกันต์อย่างรุนแรง **[แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจ 'ชำระล้างคราบไสยเวท' สำเร็จ!]** **[ได้รับรางวัล: ทักษะ 'ตาทิพย์หยั่งรากลึก' (ระดับ SSS)]** **[คำเตือนระบบ: ตรวจพบพลังงานแปลกปลอมระดับสูง... กำลังเคลื่อนที่เข้าใกล้ตำแหน่งปัจจุบันของคุณ... ความอันตรายระดับ: หายนะ]** ศศิธรชะงักไป ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เธอมองไปที่ประตูห้องซ้อมที่ปิดสนิท ก่อนจะหันมามองกันต์ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "ดูเหมือนว่า... สิ่งที่เราเพิ่งจัดการไป จะเป็นเพียงแค่ 'เหยื่อล่อ' เท่านั้นนะกันต์" เสียงฝีเท้าหนักๆ เริ่มดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก มันไม่ใช่ฝีเท้าของมนุษย์ปกติ แต่มันฟังดูเหมือนมีบางอย่างที่หนักอึ้งและเต็มไปด้วยอาคมกำลังลากร่างเข้ามาหาพวกเขา และก่อนที่กันต์จะทันได้ตั้งตัว ประตูห้องซ้อมก็ค่อยๆ แง้มออกเองช้าๆ เผยให้เห็นเงามืดขนาดมหึมาที่ขยายตัวปกคลุมไปทั่วทางเดิน พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบแห้งที่ฟังดูเหมือนเข็มพันเล่มที่กำลังกรีดลงบนแผ่นเหล็ก... หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้รีดเดอร์ทุกท่านลุ้นระทึกไปกับรณกรและอาจารย์ศศิธรนะคะ! — ขวัญเนตรทายใจ