หนีออกจากคฤหาสน์

เสียงปิดประตูห้องทำงานชั้นบนดังขึ้นเบาหวิว แต่ก้องกังวานในโสตประสาทของผมราวกับเสียงระฆังเตือนภัย *เกมยังไม่จบหรอกครับ... คุณคิรากร* คำประกาศกร้าวที่ผมทิ้งไว้เมื่อคืนยังคงลอยวนอยู่ในอากาศ ทว่าในความเป็นจริง มีเพียงตัวผมเองเท่านั้นที่รู้ดีว่า... หากเกมนี้ยังดำเนินต่อไป คนที่จะแหลกสลายจนไม่เหลือชิ้นดีไม่ใช่ตระกูลคีรีวง្សานต์ผู้ทรงอิทธิพล แต่จะเป็นผู้ชายคนนั้นต่างหาก คิรากรกำลังเอาชีวิตและอนาคตทั้งหมดของเขามาเดิมพันบนกระดานที่มีผมเป็นตัวหมากเปราะบาง และผมไม่มีวันยอมให้ความโลภของพวกมันพรากทุกอย่างไปจากเขาเด็ดขาด รินขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงกว้างอย่างเงียบเชียบที่สุด ปลายนิ้วเรียวรีบคว้าเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำสวมทับเสื้อยืดตัวบาง แผ่นหลังยังคงรู้สึกได้ถึงร่องรอยความระอุจากอุณหภูมิร่างกายของเจ้าของห้องที่เพิ่งผละออกไปไม่นาน กลิ่นอายเฉพาะตัวของคิรากร—กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมผสานกับความเย็นเยียบของป่าสน—ยังคงติดตรึงอยู่บนหมอนหนุน แต่นี่ไม่ใช่เวลามานั่งซึมซับความอบอุ่นปลอมๆ นี้ กุญแจรถสปอร์ตและเอกสารลับโอนกรรมสิทธิ์ที่ผมแอบขโมยมาจากตู้เซฟนิรภัยเมื่อตอนตีสามนอนนิ่งอยู่ในกระเป๋าเสื้อ มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่พวกมันต้องการเพื่อฮุบอาณาจักรทั้งหมดของคิรากร ถ้าผมเดินออกไปพร้อมกับของสิ่งนี้ และยอมตกเป็นเหยื่อที่พวกมันตามหาแต่แรก คิรากรก็จะปลอดภัย... เขาจะรอดพ้นจากข้อกล่าวหาและการลอบสังหารที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า "คิดจะหนีไปไหนครับ, เด็กดื้อ" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดของห้องโถงทางเดิน ขัดจังหวะการก้าวเท้าของผมให้หยุดชะงักลงทันที หัวใจกระตุกวูบตกลงไปถึงตาตุ่ม รินสูดลมหายใจเข้าลึก คิรากรยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทีสบายๆ สวมเพียงกางเกงสแล็คสีเข้มและเสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมออกสามเม็ดเผยให้เห็นแผงอกแกร่งและรอยแผลเป็นจางๆ ดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้นไม่ได้ฉายแววโกรธเกรี้ยวเลยแม้แต่น้อย ทว่ามันกลับลึกล้ำและสั่นไหวจนน่ากลัว... สายตาแบบที่ทำให้ผมรู้สึกราวกับตัวเองเป็นแค่ผีเสื้อตัวน้อยที่บินวนอยู่รอบกองไฟ "ถอยไปครับ คิรากร" ผมพยายามปรับเสียงให้แข็งกร้าวที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ปลายนิ้วที่กำกระเป๋าเสื้อจะสั่นเทา "ผมไม่มีเวลามาเล่นเกมกับคุณแล้ว เอกสารนี่อยู่ในมือผม ปล่อยผมไปซะ" "เอกสารงั้นเหรอ..." คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวผมทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคงราวกับเสือชีตาร์ที่กำลังต้อนเหยื่อจนมุม "เธอคิดจริงๆ หรือริน ว่าฉันจะเก็บของสำคัญไว้ในตู้เซฟห่วยๆ ที่เด็กแสบอย่างเธอเปิดได้ภายในหนาทีกว่าๆ?" ผมชะงัก "คุณหมายความว่า..." "ของในมือเธอนั่นน่ะ... เป็นแค่สำเนาที่ฉันสั่งให้ลูกน้องปริ้นท์ทิ้งไว้แก้เบื่อต่างหากครับ" คิรากรหยุดยืนห่างจากผมไม่ถึงคืบ ความกดดันจากไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเขารuร่านจนผมแทบหายใจไม่ออก ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกของเราเกือบจะแตะกัน ดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในนัยน์ตาของผมราวกับจะอ่านทะลุไปถึงความคิดทุกอย่างข้างใน "ส่วนตัวจริง... อยู่ในที่ที่ปลอดภัย ที่ซึ่งต่อให้พลิกแผ่นดินหา ก็ไม่มีวันเจอ" "คุณโกหก!" ผมกัดฟันกรอด พยายามจะถอยหลังหนี แต่เอวบางกลับถูกมือหนาคว้าเข้าไว้แล้วรวบเข้าไปประชิดแนบแน่น แรงมหาศาลจากอ้อมแขนนั้นทำให้ผมขยับเขยื้อnไม่ได้แม้แต่น้อย "ปล่อยผมนะ! ถ้าผมไม่ไป... พวกมันจะฆ่าคุณ! คุณไม่เห็นหรือไงว่ากำลังเล่นอยู่กับใคร!" บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่น่าอึดอัด คิรากรไม่ได้พูดอะไรในทันที เขาก้มมองผมด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา นัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้นไหววูบคล้ายผิวน้ำยามพายุโหมกระหน่ำ ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและความคลั่งรักที่ถูกเก็บกดไว้จนระเบิดออกมา "แล้วทำไมฉันต้องสนใจว่าใครจะฆ่าฉันด้วยล่ะครับ..." คิรากรกระซิบชิดริมใบหูของผม เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย "ในเมื่อโลกทั้งใบของฉัน... มันถูกขโมยไปหมดแล้ว ตั้งแต่วันที่เด็กปากจัดคนนี้ก้าวเข้ามาในชีวิต" คำพูดนั้นทำเอาสมองของผมขาวโพลน หัวใจเต้นรำระส่ำระสายจนแทบทะลุออกมานอกอก เคมีอันตรายระหว่างเราพุ่งสูงจนอากาศรอบตัวร้อนผ่าว รินเม้มปากแน่น พยายามจะดึงสติกลับมาท่ามกลางความหวามไหวที่กำลังกัดกินหัวใจ "คุณมันบ้า... คิรากร คุณกำลังเอาชีวิตมาทิ้งเพราะเด็กคนนี้เนี่ยนะ!" "ใช่... ฉันมันบ้า" คิรากรยอมรับหน้าตาเฉย มือหนาเลื่อนขึ้นมาสัมผัสแก้มของผมแผ่วเบา ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้กรอบหน้าของผมด้วยความทะนุถนอมที่ขัดกับลุคมาเฟียไร้หัวใจโดยสิ้นเชิง "และต่อให้เธอพยายามหนีไปสุดขอบโลก ริน... เธอก็ไม่มีวันหลุดพ้นไปจากเงาของฉันได้หรอก" ผมเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา เม้มริมฝีปากด้วยความรู้สึกที่ตีรวนกันจนแยกไม่ออกระหว่างความโกรธ ความกลัว และความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะควบคุม ไดอะล็อกเชือดเฉือนระหว่างเราเงียบลง เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันท่ามกลางแสงสลัวของรุ่งอรุณที่กำลังจะมาเยือน ทว่า ในวินาทีที่ผมกำลังจะอ้าปากเถียงกลับนั้นเอง... *ปัง!* เสียงกระจกหน้าต่างบานใหญ่ที่ห้องโถงด้านล่างแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบที่พุ่งทะยานเข้ามาในคฤหาสน์อย่างรวดเร็ว กลิ่นควันปืนและไอสังหารแผ่ซ่านขึ้นมาถึงชั้นบนจนสัมผัสได้ คิรากรหรี่ตาลงทันที แววตาอ่อนโยนเมื่อครู่แปลเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมในเสี้ยววินาที "มาเร็วกว่าที่คิดนี่..." คิรากรพึมพำเบาๆ ก่อนจะหันมามองผม ดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้นลึกล้ำราวกับหุบเหวไร้ก้นบึ้ง "อยู่แต่ในห้องนี้... ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด จนกว่าฉันจะกลับมา" พูดจบ เขาก็สะบัดตัวหันหลังเตรียมจะเดินออกไปเผชิญหน้ากับอันตรายเบื้องล่าง แต่ด้วยความตื่นตระหนกและกลัวว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้เห็นหน้าเขา รินจึงพุ่งเข้าไปคว้าชายเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นด้วยสองมือ "คิรากร! เดี๋ยว—" คิรากรชะงักฝีเท้า เขาหันกลับมามองมือของผมที่กำเสื้อเขาไว้แน่น ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมาสบตากับผมที่กำลังเบิกกว้างด้วยความหวาดหวั่น ทันใดนั้นเอง มือหนาก็คว้าข้อมือของผมกระชากเข้าไปหาตัว ร่างสูงใหญ่โน้มลงมาประกบปิดริมฝีปากของผมอย่างไร้การลังเล รสชาติร้อนรุ่มและสัมผัสอันดุดันแต่แฝงไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ทำให้ผมสติหลุดลอยไปชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะผละออกอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงรอยสัมผัสอุ่นวาบและคำพูดประโยคสุดท้ายที่กระซิบข้างริมฝีปากของผม "ถ้าฉันรอดกลับมา... เรามีเรื่องต้องเคลียร์กันยาวแน่ครับ เด็กดื้อ" ร่างสูงก้าวเดินหายลับไปในความมืดของทางเดินชั้นบน ทิ้งให้ผมยืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางเสียงปืนที่เริ่มดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นเรื่อยๆ ทว่า ก่อนที่ผมจะทันได้ตัดสินใจทำอะไรต่อ ประตูห้องนอนที่ควรจะล็อกสนิทจากด้านใน กลับค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกด้วยมือปริศนา พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาในห้องโดยไร้ซึ่งซุ่มเสียง... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ