จูบที่ไม่มีคำอธิบาย

กลิ่นไอมัสก์ผสมกับกลิ่นเลือดจางๆ ลอยอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่ปิดทึบ แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบใบหน้าของผม ปล่อยให้เงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่ด้านหลังทอดตัวยาวราวกับสัตว์ประหลาดที่กำลังรอจังหวะตะครุบเหยื่อ แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าเงาในกระจก กลับยืนอยู่ตรงหน้าผมในระยะประชิด... คนที่ควรจะนอนสงบนิ่งอยู่ใต้ดินมานานกว่าสิบปี "แปลกใจมากสินะ เจ้าหนู" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูแต่ห่างหายไปจากความทรงจำดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ถอดแบบมาจากผมราวกับพิมพ์เดียวกัน ดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่เต็มไปด้วยความลับและอำนาจมืด ผมแค่นั้นเสียงหัวเราะในลำคอ พยายามกดความสั่นเทาของปลายนิ้วที่กำหมัดแน่นซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต ปากที่มักจะไวเกินความคิดสวนกลับทันที "ถ้าผีออกหากินกลางดึกแบบนี้ ช่วยแต่งตัวให้มันดูเป็นผีหน่อยเถอะครับ... ไม่ใช่ใส่สูทสั่งตัดราคาแพงแล้วมาทำเป็นทวงบัลลังก์พ่อผู้ล่วงลับ" "ปากคอเราะร้ายเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน" ชายผู้สวมรอยเป็นคนตายก้าวเข้ามาอีกก้าวหนึ่ง เงาร่างทาบทับผมจนมิด "สิบปีที่ผ่านมา แกเติบโตขึ้นเยอะนะริน... กล้าหาญจนถึงขั้นไปพัวพันกับตระกูลคิรากรเชียวรึ" ประโยคพูดถึง 'คิรากร' ทำให้บรรยากาศในห้องดิ่งลึกลงไปอีกระดับ ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง ร่างสูงใหญ่ของมาเฟียเจ้าของคฤหาสน์ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ทว่านัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้นกลับวาวโรจน์ด้วยประกายอันตรายที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างเป็นจุล คิรากรหยุดยืนอยู่เบื้องหลังผม ระยะห่างระหว่างเราแคบเสียจนผมได้กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับความเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์ของเขา มือหนาเอื้อมมาแตะที่ไหล่ผมเบาๆ เป็นสัมผัสที่ดูเผินๆ คล้ายการแสดงความเป็นเจ้าand แต่ทว่าหนักหน่วงและเด็ดขาดพอจะบอกให้รู้ว่า — *ไม่มีใครแตะต้องคนของเขาได้* "แขกยามวิกาลที่ไม่ได้รับเชิญ... ดูเหมือนจะล้ำเส้นเกินไปหน่อยนะครับ" คิรากรเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่ากดดันเสียจนอากาศในห้องแทบจะกลายเป็นของแข็ง ผู้ชายที่อ้างว่าเป็นพ่อของผมหัวเราะในลำคออย่างไม่ยี่ห้อ "เจ้าบ้านตระกูลคิรากรต้อนรับแขกด้วยปืนที่ซ่อนไว้ใต้สูทแบบนี้หรอ... น่าผิดหวังจริ๊ง ลูกชายคนโตของตระกูลที่ฉลาดเป็นกรด" ผมหันไปมองคิรากรเล็กน้อย สบตากับนัยน์ตาสีรัตติกาลที่ก้มลงมองผมพอดี ในสถานการณ์ที่บีบคั้นและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความตายและความลับที่ถูกขุดคุ้ย เคมีอันตรายระหว่างผมกับมาเฟียหนุ่มกลับพุ่งพล่านขึ้นอย่างไร้เหตุผล มือของคิรากรเลื่อนจากไหล่ลงมาโอบเอวผมไว้หลวมๆ เป็นการกระทำที่ท้าทายสายตาของผู้ชายตรงหน้าอย่างชัดเจน "เขาไม่ใช่สมบัติที่คุณจะเอามาอ้างสิทธิ์ได้อีก" คิรากรเอ่ยเสียงเย็น เยียบเย็นจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "สิบปีที่แล้วคุณเลือกที่จะหายตัวไป... และคืนนี้ คุณก็แค่ผู้บุกรุกที่ต้องถูกกำจัด" "แกคิดว่าความลับเรื่องเลือดในตัวรินมันจะจบลงแค่นี้งั้นเหรอ?" พ่อของผมหรี่ตาลง รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นอีกครั้ง "แกรู้ไหมว่าดวงตาคู่นั้นของมันมองเห็นอะไรบ้าง... และตระกูลคิรากรซ่อนศพไว้กี่ศพในสุสานใต้ดินแห่งนี้!" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศรอบตัวก็เงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงลมหายใจของพวกเราสามคน รินรู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นรัวระรัว ไม่ใช่เพราะความกลัวต่ออดีตที่กลับมาหลอกหลอน แต่เป็นเพราะแรงบีบที่เอวจากมือของคิรากรที่กระชับแน่นขึ้น พร้อมกับร่างสูงที่โน้มใบหน้าลงมาใกล้ข้างหูผม จนริมฝีปากหยักลึกเกือบจะแนบชิดกับใบหูที่ร้อนผ่าว "เชื่อฉัน..." เสียงกระซิบของคิรากรร้อนผ่าวและพร่ามัว ท่ามกลางความตึงเครียดระดับวิกฤต "มองแค่ฉันคนเดียว... ริน" ก่อนที่ผมจะได้ตอบโต้อะไร ประตูบานใหญ่ด้านหลังห้องก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าของบอดี้การ์ดนับสิบคนที่กรูกันเข้ามาล้อมรอบ แต่ภาพที่สะท้อนอยู่ในนัยน์ตาสีรัตติกาลของคิรากรเวลานี้ กลับไม่ใช่กองกำลังติดอาวุธเหล่านั้น... มันคือจังหวะที่สายตาของคนทั้งคู่ประสานกันอย่างลึกซึ้ง ท่ามกลางเพลิงสงครามที่กำลังจะแผดเผาทุกอย่าง และในวินาทีที่ทุกอย่างหยุดนิ่ง คิรากรก็โน้มใบหน้าลงมาประกบเรียวปากลงบนริมฝีปากของผมอย่างไร้การลังเล เป็นจูบที่ไม่มีคำอธิบายใดๆ นอกจากการประกาศความเป็นเจ้าของท่ามกลางความตายและความลับที่กำลังจะเปิดเผย จังหวะนั้นเอง... เสียงกระสุนปืนนัดแรกก็ดังสนั่นขึ้นจากมุมมืดของเพดาน พร้อมกับร่างของบุคคลที่สามที่ร่วงลงมาขวางกั้นระหว่างเรา... คนที่ถือแฟ้มลับสุดยอดของตระกูลคิรากรไว้ในมือ และมันคือเอกสารที่มีชื่อของ "แม่ผม" อยู่ในหน้าแรกสุด --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในความมืดนี้ด้วยกันนะครับ