คนขี้หึงคือคนขี้แพ้

ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอไม่ได้ทำให้รินถอยหนีแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เด็กหนุ่มกลับเอียงคอเล็กน้อย ดวงตากลมโตที่สะท้อนแสงไฟสลัวจากโคมไฟระย้าไหวระริกด้วยความท้าทาย รอยยิ้มมุมปากที่กวนประสาทเป็นเอกลักษณ์ถูกยกขึ้นอย่างจงใจ "วิธีของคุณเหรอครับ?" รินทวนคำ น้ำเสียงเจือความเย้าแหย่ที่เดาทางยาก "ฟังดูน่ากลัวจัง... แต่เกรงว่าคุณคิรากรคงไม่มีสิทธิ์เลือกวิธีนั้นหรอกนะครับ" คิรากรชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีรัตติกาลที่มักจะนิ่งสนิทดั่งผิวน้ำในคืนไร้จันทร์ฉายแวววูบไหวขึ้นชั่วขณะ ประโยคขู่ขวัญที่เตรียมมาพังทลายลงในพริบตาเมื่อเผชิญหน้ากับความดื้อรั้นที่ไร้ขีดจำกัดของเด็กหนุ่มในอ้อมแขน แทนที่จะหวาดกลัว รินกลับใช้ปลายนิ้วเรียวเย็นเฉียบแตะลงบนปกเสื้อสูทเนื้อดีของเขา ไล้แผ่วเบาตั้งแต่กระดุมเม็ดบนลงมาจนถึงแผงอกที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจ ความเงียบงวดและบรรยากาศอันตรายที่มาเฟียหนุ่มสร้างขึ้นถูกทำลายลงอย่างราบคาบด้วยท่าทีสบายๆ ของคนอายุน้อยกว่า "เธอชักจะปากเก่งเกินไปแล้วนะ ริน" คิรากรเค้นเสียงลอดไรฟัน ความอดทนที่สั่งสมมานานใกล้ถึงขีดจำกัด แต่ทว่าหัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นผิดจังหวะให้กับสัมผัสแผ่วเบานั้นอย่างน่าหงุดหงิด "ก็คุณเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอครับว่าให้พูดความจริงออกมา" รินลอยหน้าลอยตาตอบ เสียงใสเอ่ยต่อด้วยน้ำพักน้ำแรงที่เหนือกว่า "ผมก็แค่ทำตามคำสั่ง... หรือว่าความจริงที่ผมรู้ มันไปสะกิดต่อมอะไรของคุณเข้าเหรอครับคุณชายไร้เงา" คำว่า 'คุณชายไร้เงา' ถูกเน้นเสียงด้วยความจงใจ รินรู้ดีว่าจุดไหนคือจุดอ่อนที่อีกฝ่ายมักจะเก็บซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเยือกเย็น และเขาก็ไม่ลังเลเลยที่จะใช้มันเป็นอาวุธในการพลิกเกม คิรากรขบกรามแน่น สันจมูกโด่งคมเข้าหาใบหน้าเนียนใสที่อยู่ใกล้แค่คืบ กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ วนเวียนอยู่รอบตัวจนแทบคลั่ง เขาอยากจะกักขังเด็กคนนี้ไว้ด้วยริมฝีปากของตัวเองเสียให้รู้แล้วรู้รอด จะได้ไม่ต้องมานั่งต่อปากต่อคำให้ปวดหัวใจเล่น แต่ติดตรงที่ว่า... เขากลัวจะเป็นฝ่ายแพ้ทางเด็กนี่เสียเอง "ปากดีแบบนี้... อยากลองโดนวิธีของฉันจริงๆ สินะ" คิรากรขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนริมฝีปากแทบจะแนบชิดกับใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าเลือนเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตรายที่พร้อมจะกลืนกินรินเข้าไปทั้งตัว ทว่า รินกลับไม่สะท้าน รอยยิ้มพรายบนใบหน้าหวานยิ่งทวีความกวนประสาท ดวงตาคู่นั้นมองตรงมาที่เขาอย่างไม่มีความเกรงกลัว "ถ้าแน่จริงก็ลองดูสิครับ" รินท้าทาย "แต่ระวังนะ... คนที่บอกว่าตัวเองคุมเกมได้ทั้งหมด สุดท้ายอาจจะตกหลุมพรางที่ตัวเองขุดไว้ซะเอง" วาจาเชือดเฉือนทำเอาคิรากรถึงกับไปไม่เป็น ชายหนุ่มนิ่งอึ้งไปชั่ววินาที ความรู้สึกร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาที่กกหู ไม่ใช่เพราะความโกรธ... แต่เป็นเพราะความรู้สึกพ่ายแพ้ต่อความเจ้าเล่ห์ของคนตรงหน้าต่างหาก รินเป็นเหมือนพายุลูกเล็กๆ ที่เข้ามาปั่นป่วนโลกอันเงียบงันและมืดมนของเขาให้พังทลายลงโดยไม่เหลือชิ้นดี และที่แย่ไปกว่านั้นคือ... เขากลับรู้สึก ‘ชอบ’ ความวุ่นวายนี้เหลือเกิน คิรากรสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ มือหนาที่ตรึงข้อมือของรินไว้ค่อยๆ คลายน้ำหนักลง รอยยิ้มมุมปากที่หายไปนานถูกจุดขึ้นมาแทนที่ เป็นรอยยิ้มที่อันตรายและเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ไม่แพ้กัน "งั้นก็จำคำพูดนี้ไว้ให้ดี, ริน" คิรากรกระซิบชิดริมฝีปาก นัยน์ตาสีรัตติกาลลẫกลึกราวกับหลุมดำที่พร้อมจะดูดกลืนทุกสิ่ง "เพราะถ้าฉันเริ่มเกมเมื่อไหร่... เธอจะไม่ใช่คนกำหนดกติกาอีกต่อไป" บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนอบอวลไปด้วยเคมีอันตรายที่ร้อนแรงจนแทบหลอมละลาย ความใกล้ชิดที่ไร้ระยะห่างทำให้เสียงหัวใจของคนทั้งคู่เต้นประสานกันจนแทบเป็นจังหวะเดียว ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันราวกับถูกจังหวะทำลายบรรยากาศสีชมพูอมเลือดนั้นลงอย่างไม่ไว้หน้า ทันทีทันใด ร่างของบุคคลที่สามก็ผลักประตูเข้ามาโดยไม่รอให้อนุญาต "คุณคิรากรครับ เกิดเรื่อง..." เสียงรายงานที่กำลังจะเอ่ยต่อกลืนหายไปในลำคอ เมื่อสายตาของลูกน้องคนสนิทกวาดมาเห็นเจ้านายผู้ทรงอิทธิพลกำลังกักขังเด็กหนุ่มหน้าหวานไว้ในอ้อมแขนด้วยท่าทางที่ล่อแหลมเกินกว่าจะบรรยาย คิรากรผละออกจากรินอย่างรวดเร็ว ใบหน้าคมกลับมาเรียบตึงไร้ความรู้สึกราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผิดกับรินที่ยืนอมยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ มองหน้ามาเฟียหนุ่มที่กำลังพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติด้วยความขบขัน "มีอะไร" คิรากรเอ่ยเสียงเย็นเยียบ กลบเกลื่อนความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ ลูกน้องคนสนิทกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หลบสายตาวาวโรจน์ของเจ้านายแทบไม่ทัน ก่อนจะรีบพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน "สะ...สายรายงานมาว่า คนที่เราตามหา ปรากฏตัวแล้วครับ... และที่สำคัญที่สุด มันกำลังมุ่งหน้ามาที่คฤหาสน์หลังนี้!" คิรากรหรี่ตาลงทันที บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความอบอุ่นกลายเป็นความเย็นยะเยือกในเสี้ยววินาที รินที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ หุบยิ้มทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานแปลกประหลาดที่พุ่งตรงเข้ามาทางนี้ ดวงตาสีรัตติกาลของคิรากรหันกลับมามองริน ชั่วพริบตานั้น ความห่วง ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในโลกใต้ดินนี้ด้วยกันนะครับ