เงาจากอดีต

กลิ่นอายจางๆ ของฝนยามค่ำคืนยังคงลอยอบอวลอยู่เบื้องนอก ทว่าภายในห้องทำงานส่วนตัวของคิรากร บรรยากาศกลับร้อนระอุยิ่งกว่าเปลวเพลิง ชั่วพริบตาที่ดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้นหันกลับมามองริน ความห่วงใยที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งขรึมก็ฉายชัดขึ้นมาในความมืดจนแทบจะคว้าจับได้ รินชะงักฝีเท้า ลมหายใจสะดุดไปเสี้ยววินาทีเมื่อพบว่าระยะห่างระหว่างเขากับมาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลถูกบีบให้แคบลงจนเหลือเพียงคืบเดียว "มองอะไรเล่าคุณ" รินส่งเสียงกลบเกลื่อนความหวั่นไหว ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายตามสไตล์เด็กแสบที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แม้หัวใจในอกจะเต้นโครมครามจนแทบหลุดออกมานอกซี่โครง "กลัวผมเห็นความลับดำมืดอะไรของคุณเข้าอีกหรือไง" คิรากรไม่ตอบในทันที นิ้วเรียวยาวแกร่งดั่งเหล็กกล้าเอื้อมออกไปคว้าข้อมือบางของรินเอาไว้ รั้งเบาๆ แต่ไร้ซึ่งช่องทางให้ขัดขืน แรงดึงนั้นไม่ได้รุนแรงจนน่ากลัว ทว่ามันหนักแน่นพอที่จะทำให้รินต้องเซถลาเข้าไปประชิดแผงอกกว้าง กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยกลิ่นบุหรี่ราคาแพงและไอน้ำฝนโชยเข้าปะทะจมูก จนรินต้องเผลอกลั้นหายใจ "ปากเก่งนักนะริน" เสียงทุ้มต่ำพอดังขึ้นชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดลาดไหล่ทำให้ขนลุกชันไปทั่วร่าง "รู้ไหมว่าความอยากรู้อยากเห็นของเธอมันกำลังจะฆ่าตัวเธอเอง" "ถ้าผมตาย คุณนั่นแหละที่จะไม่มีใครให้แกล้ง" รินสวนกลับทันควัน เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว แม้ริมฝีปากจะพยายามเถียงคำไม่ตกฟาก แต่แก้วิชากลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด เคมีอันตรายระหว่างทั้งคู่พุ่งพล่านจนอากาศรอบตัวคล้ายจะเจือประจุไฟฟ้า รินสัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้น มันไม่ใช่แค่ความห่วงใยธรรมดา แต่มันคือความคลั่งรักที่ถูกกักเก็บไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งหน้าที่และอันตราย คิรากรจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงไม่หยุดด้วยแววตาที่ลึกล้ำขึ้นทุกที มือใหญ่อีกข้างเลื่อนขึ้นไล้กรอบหน้าของเด็กหนุ่มอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับภาพลักษณ์โหดเหี้ยมในโลกใต้ดินโดยสิ้นเชิง รินชะงักค้าง ปากที่กำลังจะอ้าเถียงปิดสนิทลง หัวใจเต้นรำด้วยจังหวะที่ผิดเพี้ยนไปหมด "ถ้าไม่อยากให้ฉันคลั่งตายเสียก่อน... ก็หัดอยู่เฉยๆ ซะบ้าง" คิรากรพึมพำเสียงพร่า ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้าไปใกล้จนแทบจะแนบชิดกับกลีบปากนุ่มของอีกฝ่าย รินหลับตาลงครึ่งหนึ่ง ร่างกายและจิตใจยอมจำนนต่อแรงดึงดูดอันมหาศาล บรรยากาศหวานปนอันตรายกำลังจะหลอมรวมทั้งสองเข้าหากันในความเงียบงัน *ปัง!* เสียงประตูกระแทกเปิดออกอย่างแรงราวกับพายุโหมกระหน่ำ ทำลายบรรยากาศสีชมพูและแรงดึงดูดมหาศาลนั้นให้แตกกระจายในเสี้ยววินาที คิรากรผละตัวออกอย่างรวดเร็วด้วยสัญชาตญาณนักล่า แววตาอ่อนโยนเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาและคมกริบดั่งใบมีดทันทีที่หันไปมองผู้บุกรุก รินสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองทางประตูด้วยความตกใจและหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ ทว่าเมื่อสายตาปรับโฟกัสไปยังร่างที่ยืนอยู่ตรงธรณีประตู ความโกรธเคืองเมื่อครู่ก็พลันมลายหายไป กลายเป็นความเย็นยะเยือกที่แล่นริ้วขึ้นมาจากไขสันหลัง ร่างสูงโปรดในชุดสูทสีเข้มเข้ารูปยืนพิงกรอบประตูอย่างสบายอารมณ์ ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูคมคายแต่เปี่ยมด้วยรอยยิ้มเยار์กวนประสาท ดวงตาสีเทาอ่อนคู่นั้นกวาดมองคิรากรและรินสลับกันไปมาด้วยแววตาสนุกสนานราวกับกำลังดูละครฉากโปรด "โอ๊ะ... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานของ 'คุณชายไร้เงา' เข้าสินะครับ" น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่เจือแววเย้ยหยันเอ่ยขึ้น รอยยิ้มมุมปากของแขกผู้มาเยือนไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยแม้แต่น้อย คิรากรยืนนิ่งเป็นรูปปั้น กล้ามเนื้อทุกส่วนทั่วร่างเกร็งเครียดขึ้นมาทันที แววตาสีรัตติกาลวับวามด้วยประกายอันตรายที่รินไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่ความโกรธธรรมดา แต่เป็นความหวาดระแวงผสมผสานกับความเกลียดชังที่ถูกฝังกลบไว้ใต้ก้นบึ้งของอดีต "แก..." คิรากรเค้นเสียงลอดไรฟัน ชื่อที่หลุดออกมาจากปากของมาเฟียผู้ไม่เคยเกรงกลัวใคร ทำให้รินต้องหันกลับไปมองหน้าพระเอกหนุ่มด้วยความตกใจ เพราะน้ำเสียงนั้น... เต็มไปด้วยความสั่นไหวที่พยายามควบคุมไว้อย่างสุดกำลัง บุคคลจากอดีตที่คิรากรไม่อยากพบเจอที่สุดในชีวิต... ก้าวเข้ามาในอาณาจักรของเขาแล้ว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ