หลบไปพักกายแต่ใจไม่ยอมพัก

"คุณพูดว่ายังไงนะ? อีกครั้งซิ... ผมอยากได้ยินชัดๆ ว่าคนที่กำลังจะฆ่าผมเมื่อกี้ คือคนที่ยื่นข้อเสนอให้ผมหนีไปพักผ่อนที่เกาะส่วนตัวในคืนนี้" รินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของยาสูบจางๆ และความกดดันที่พุ่งสูงขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก ดวงตาเรียวสวยของเขาสั่นไหวด้วยความขบขันที่แฝงไปด้วยความระแวง ขณะที่คิรากรยืนกอดอกพิงขอบหน้าต่างบานสูง สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นยังคงจับจ้องที่ใบหน้าของเด็กหนุ่มไม่วางตา "อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลยริน" เสียงทุ้มต่ำของคิรากรเอ่ยเรียบๆ ทว่าแฝงความนัยที่คนฟังรับรู้ได้ถึง 'ความคลั่ง' ที่พยายามสะกดไว้ "ไอ้คำขู่เมื่อกี้มันเป็นแค่เครื่องเตือนใจว่าอย่าโง่เอาตัวไปเสี่ยงกับพวกเหลือบไรพวกนั้นอีก ส่วนเรื่องเกาะ... นั่นเป็นคำสั่ง ไม่ใช่คำเชิญ" "คำสั่ง?" รินเลิกคิ้วกวนประสาท "มาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ว่างงานขนาดต้องมาคอยบงการชีวิตคนอื่นให้ไปตากอากาศหรือไงครับ คุณคิรากร หรือจริงๆ แล้วคุณแค่กลัว... กลัวว่าถ้าผมตายไป ใครจะมาคอยกวนประสาทคุณในตอนเช้า" คิรากรผละออกจากหน้าต่าง ก้าวฉับเข้ามาประชิดตัวรินในระยะที่ลมหายใจอุ่นๆ รดรินใบหน้า ร่างสูงใหญ่กดดันจนรินต้องถอยหลังไปชิดโต๊ะทำงานไม้โอ๊คหนาหนัก มือแกร่งของชายหนุ่มเอื้อมไปเชยคางมนขึ้น สัมผัสนั้นแผ่ซ่านความเย็นเยียบที่ขัดแย้งกับแววตาที่ร้อนแรงดั่งไฟเผา "ฉันกลัวว่าถ้าไม่มีใครคอยกวนประสาท... โลกของฉันมันจะเงียบจนน่าเบื่อเกินไปต่างหาก" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความวาบหวามอย่างกะทันหัน รินเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาถูกคิรากรต้อนจนมุม แต่มันเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่า 'กำแพง' ที่เขาสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเองกำลังร้าวฉาน สองชั่วโมงต่อมา... เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวของตระกูลวรโชติเมธีแลนดิ้งลงบนพื้นทรายขาวสะอาดของเกาะส่วนตัวที่ไร้ผู้คน ความเงียบสงบของท้องทะเลในยามค่ำคืนไม่ได้ทำให้ความฟุ้งซ่านในใจของรินลดลงเลยแม้แต่น้อย "ลงมาได้แล้ว" คิรากรที่เปลี่ยนชุดเป็นเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมบนสามเม็ดเดินเข้ามาเปิดประตูให้ "หรือจะรอให้ฉันอุ้มลงไป?" "ปากคอเราะร้ายแบบนี้ตลอดชีวิตเลยหรือเปล่าครับ" รินบ่นอุบขณะก้าวลงจากเครื่อง แต่สายตากลับกวาดมองคฤหาสน์หินอ่อนที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า "ที่นี่ไม่มีกล้องวงจรปิด ไม่มีบอดี้การ์ด... คุณวางแผนจะทำอะไรกันแน่?" "พักผ่อน" คิรากรตอบสั้นๆ ก่อนจะเดินนำเข้าไปด้านใน บรรยากาศภายในวิลล่าหรูหราโอ่อ่าทว่าเย็นเยือกด้วยสไตล์มินิมอลที่เน้นโทนสีขาวและเทา รินเดินตามชายหนุ่มไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงระเบียงไม้กว้างที่มองเห็นมหาสมุทรไกลสุดลูกหูลูกตา เสียงคลื่นกระทบฝั่งเป็นดนตรีเพียงอย่างเดียวที่ทำลายความเงียบ "ทำไมต้องเป็นผม?" รินตัดสินใจถามในจังหวะที่คิรากรกำลังรินไวน์ลงในแก้วคริสตัล "ทำไมต้องเป็นผมที่คุณเลือกจะดึงเข้ามาในเกมเน่าเฟะของคุณ ทั้งที่คุณรู้อยู่เต็มอกว่าผมเป็นภัยคุกคามต่อความลับของคุณมากแค่ไหน" คิรากรชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นแก้วไวน์ให้ริน นิ้วมือของเขาสัมผัสกันแผ่วเบาแต่กลับสร้างกระแสไฟจางๆ ที่วิ่งพล่านไปทั่วร่างของเด็กหนุ่ม "เพราะความลับของตระกูลฉัน... มันไม่ได้อยู่ในตู้เซฟหรือบัญชีธนาคาร" คิรากรจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของริน "มันอยู่ในสิ่งที่ฉันไม่เคยพูดออกไป และมันกำลังจะพังทลายลงในวันที่ฉันพบว่าคนตรงหน้าฉัน... คือคนเดียวที่มองเห็นตัวตนที่แท้จริงภายใต้หน้ากากพวกนี้" รินนิ่งอึ้ง เขาเห็นภาพซ้อนในนัยน์ตาของคิรากร... ไม่ใช่ความมืดมิดของมาเฟีย แต่เป็นความเหงาที่เกาะกินหัวใจมานานนับสิบปี สัญชาตญาณในตัวเขากรีดร้องว่านี่คือจุดอันตรายที่สุด แต่มันก็ดึงดูดใจจนเขาไม่อาจถอยหนี "ถ้าผมมองเห็นทุกอย่าง... คุณก็ต้องรับผิดชอบที่ปล่อยให้ผมเห็นนะ" รินกระซิบ ท้าทายด้วยความดื้อรั้นที่เป็นเอกลักษณ์ คิรากรหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนการยอมจำนนต่อสัญชาตญาณดิบ เขาโน้มตัวลงมาจนริมฝีปากอยู่ห่างกันเพียงมิลลิเมตร "ฉันเตรียมตัวรับผิดชอบด้วยชีวิตมาตั้งแต่วินาทีที่พาเธอขึ้นเฮลิคอปเตอร์มาแล้ว ริน..." บรรยากาศที่กำลังจะคลี่คลายกลายเป็นความเงียบที่กระชากอารมณ์ เมื่อจู่ๆ แสงไฟจากระเบียงชั้นบนก็ดับพรึ่บลง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ก้าวออกมาจากเงามืดด้านหลังของวิลล่า "ขอโทษที่ขัดจังหวะการฮันนีมูนนะครับคุณคิรากร..." เสียงทุ้มต่ำและแฝงไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้น คิรากรเปลี่ยนท่าทีเป็นเย็นชาทันที เขาดึงรินมาไว้ข้างหลังด้วยสัญชาตญาณปกป้องที่รวดเร็ว ราวกับสวิตช์ความคลั่งรักถูกปิดลงเพื่อแทนที่ด้วยโหมดนักฆ่า เมื่อรินชะโงกหน้ามองผ่านไหล่ของคิรากรไป เขาก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยยืนถือปืนกระบอกเล็กจ่อมาที่พวกเขา คนคนนั้นคือคนที่ควรจะตายไปตั้งแต่ตอนที่แล้ว... คนที่รู้ความลับเรื่อง 'ผู้สืบทอด' ดีที่สุด "เล่นซ่อนแอบสนุกไหมครับ? พี่ชาย" ความรู้สึกเหมือนถูกกระชากลงสู่หุบเหวแล่นปราดเข้ามาในอกของริน ทันทีที่เขาสบตากับผู้มาเยือนคนนั้น ความจริงที่โหดร้ายยิ่งกว่าเรื่องมาเฟียก็เริ่มเผยตัวออกมา... ปมที่เขาคิดว่าพังไปแล้ว กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งในคืนที่ควรจะเป็นคืนแห่งการพักผ่อน หวังว่าตอนที่ 13 นี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นจนนั่งไม่ติดนะครับ ขอบพระคุณที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอครับ ประตูมิติที่แปด