กลิ่นอายปริศนาในห้องใต้ดิน

เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของคิรากรค่อยๆ เลือนหายไปในความเงียบของโถงทางเดิน แต่กลิ่นน้ำหอมไม้กฤษณาผสมกลิ่นสนิมจางๆ ยังคงอบอวลอยู่ในอากาศราวกับจะเยาะเย้ยความกระหายใคร่รู้ของผม ผมถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับตัวออกจากมุมมืด ความตื่นเต้นที่แล่นพล่านอยู่ในกระแสเลือดไม่ใช่เพราะความกลัว แต่มันคือความท้าทายที่ผมไม่อาจหักห้ามใจได้ "คฤหาสน์หลังนี้มีสมบัติ... หรือมีสุสานกันแน่" ผมพึมพำกับตัวเอง ผมอาศัยจังหวะที่ยามลาดตระเวนเพิ่งผ่านไป ก้าวเท้าเบาๆ ไปยังชั้นหนังสือขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงสุดทางเดิน ตามรอยจำที่เห็นคิรากรหายตัวไปเมื่อครู่ ปลายนิ้วสัมผัสผิวไม้แกะสลักอย่างแผ่วเบา ก่อนจะพบความผิดปกติที่มุมหนังสือเล่มหนึ่ง มันถูกวางเหลื่อมออกมาเล็กน้อย ผิดธรรมชาติไปจากเล่มอื่นที่จัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ เมื่อผลักกลไกซ่อนเร้น ผนังไม้ที่ดูแข็งแรงก็เคลื่อนตัวออกอย่างเงียบเชียบ เผยให้เห็นบันไดหินที่ทอดยาวลงสู่เบื้องล่าง ความเย็นยะเยือกพุ่งปะทะผิวหน้าทันที กลิ่นอับชื้นผสมกับกลิ่นไอของบางสิ่งที่ผมอธิบายไม่ได้ลอยขึ้นมาแตะจมูก ผมกัดฟันแน่น ก้าวลงไปตามขั้นบันไดที่ชื้นแฉะ แสงไฟจากมือถือเพียงเล่มเดียวสั่นไหวไปตามจังหวะการเดินของผม ห้องใต้ดินแห่งนี้ไม่ใช่คลังสมบัติอย่างที่คิด ผนังหินถูกปิดทับด้วยแผ่นโลหะสลักอักขระแปลกประหลาดที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน ตรงกลางห้องมีโลงแก้วตั้งตระหง่านอยู่เพียงสิ่งเดียว "นี่มันอะไรกัน..." ผมก้าวเข้าไปใกล้ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ภายในโลงแก้วนั้นไม่ใช่ศพ หากแต่เป็นรอยร้าวของมิติที่บิดเบี้ยว ราวกับว่าพื้นที่ตรงนั้นถูกดึงออกจากความเป็นจริง ผมมองเห็นเศษเสี้ยวของภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นซ้ำไปซ้ำมา—ภาพของคิรากรในชุดเครื่องแบบโบราณ เขากำลังถือมีดสั้นอาบเลือดกรีดลงบนฝ่ามือเพื่อทำพันธสัญญากับบางอย่างที่รูปร่างคล้ายเงาดำมืด ดวงตาสีรัตติกาลของคิรากรในภาพจำลองนั้นดูว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความรันทด ในขณะที่ผมกำลังจะยื่นมือออกไปสัมผัสพื้นผิวโลงแก้ว แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งชั้นใต้ดิน ฝุ่นละอองร่วงหล่นลงมาจากเพดาน อักขระบนผนังเริ่มเปล่งแสงสีแดงฉาน *โครม!* กระจกโลงแก้วเริ่มมีรอยร้าวจากการบีบอัดของพลังงานที่ผมไม่เข้าใจ สัญชาตญาณเตือนภัยในหัวผมกรีดร้องให้รีบหนี แต่ร่างกายกลับถูกตรึงไว้ด้วยมนตราหรือพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็น สายตาของผมเหลือบไปเห็นเงาดำที่ก่อตัวขึ้นข้างหลังในเงาสะท้อนของกระจก มันค่อยๆ ขยับปาก เอ่ยชื่อผมออกมาโดยไม่มีเสียง... แต่ผมกลับได้ยินมันชัดเจนในหัว "ริน... เจ้าไม่ควรมาที่นี่" ความหนาวเหน็บแล่นปราดเข้าสู่หัวใจ ผมพยายามจะหันกลับไป แต่แล้วแขนที่แข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้าก็ตวัดเข้าโอบรัดเอวผมจากด้านหลัง กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยประทับลงที่ต้นคอ พร้อมกับเสียงกระซิบที่ต่ำลึกจนผมขนลุกชัน "บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าหาเรื่องใส่ตัว... คุณหนูริน" ผมเกร็งร่างขึ้นทันที ความใกล้ชิดที่อันตรายนี้ทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ "คุณ... คุณคิรากร?" เขาไม่ได้ตอบทันที แต่กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นจนผมรู้สึกถึงแผงอกร้อนระอุที่แนบชิดอยู่ข้างหลัง ก่อนที่เขาจะหมุนตัวผมให้เผชิญหน้า ความมืดมิดในดวงตาของเขาวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกพายุซัดกระหน่ำ มือหนาเชยคางผมขึ้น บีบเค้นเบาๆ ทว่าหนักแน่น แววตานั้นเปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความเย็นชาอย่างที่เคยเป็น แต่มันคือความหิวกระหาย... ที่เหมือนจะแผดเผาผมให้มอดไหม้ไปพร้อมกับความลับตรงหน้า เขาก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกเราแตะกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนริมฝีปากของผม "ถ้าอยากเห็นความจริงนัก... ก็ต้องเตรียมใจรับผลที่จะตามมาให้ดี" เขากดจูบลงมาเพียงแผ่วเบาที่มุมปาก ก่อนจะชะงักกึกเมื่อเสียงปืนลั่นสนั่นมาจากทางเข้าห้องใต้ดิน ฝุ่นควันตลบอบอวลพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของคนกลุ่มหนึ่งที่กรูเข้ามา คิรากรผละตัวออกอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเขากลับมาคมกริบดั่งใบมีด เขาคว้ามือผมไว้แน่นก่อนจะกระชากร่างให้หลบหลังแท่นหินที่แกะสลักอักขระประหลาด "อย่าส่งเสียง" เขาข่มขู่เสียงต่ำ ก่อนจะดึงมีดสั้นเล่มหนึ่งออกมาจากที่ซ่อนข้างกาย แสงสะท้อนจากคมมีดวาบผ่านตาผมไป—ไม่ใช่มีดธรรมดา แต่มันมีไอหมอกสีดำทมิฬล้อมรอบอยู่ "พวกมันมาไวกว่าที่คิด... และดูเหมือนความลับของตระกูลฉัน จะไม่มีแค่ฉันคนเดียวที่รู้เสียแล้ว" ประตูห้องใต้ดินถูกพังทลายลงด้วยแรงระเบิด และบุคคลที่ก้าวเข้ามากลับเป็นคนเดียวที่ผมไม่คิดว่าจะเห็นในสถานที่แห่งนี้... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสำรวจความลับไปกับผมในตอนนี้นะครับ