กฎข้อแรก: ห้ามสบตาผม

กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมไม้กฤษณาที่ดูราคาแพงระยับลอยอบอวลอยู่ในห้องทำงานที่มืดสลัว แสงจากโคมไฟตั้งโต๊ะสีวอร์มไลท์ส่องกระทบเพียงใบหน้าซีกหนึ่งของคิรากร นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขากำลังจ้องมองผม ราวกับจะอ่านทะลุไปถึงกระดูกสันหลัง “ในบ้านหลังนี้ มีกฎอยู่ไม่กี่ข้อ” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาเย็นเยียบและทรงพลัง “แต่กฎข้อแรก... และเป็นข้อที่สำคัญที่สุด คือห้ามคุณสบตาผม” ผมแค่นหัวเราะในลำคอ พลางขยับตัวนั่งบนโซฟาหนังแท้ด้วยท่าทีที่ผ่อนคลายเกินความจำเป็น ทั้งที่ใจข้างในเต้นระรัวราวกับกลองรบ “แปลกดีนะคุณคิรากร กลัวว่าผมจะเห็นความอ่อนแอในแววตาคุณ หรือกลัวว่าผมจะเห็น ‘เงา’ ที่คุณพยายามซ่อนไว้กันแน่?” คิรากรชะงักไปชั่วครู่ มุมปากที่เคยเรียบเฉยกระตุกขึ้นเล็กน้อย—ไม่ใช่ยิ้ม แต่เป็นความรู้สึกอันตรายที่สั่นประสาท เขาขยับตัวลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดก้าวเข้ามาหาผมช้าๆ ราวกับเสือที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม “ความปากดีของคุณ... เก็บไว้ใช้ตอนที่ยังหายใจอยู่จะดีกว่านะครับริน” เขาโน้มตัวลงมา กลิ่นกายเขารุกรานพื้นที่ส่วนตัวของผมจนแทบหายใจไม่ออก ปลายนิ้วเรียวยาวเชยคางผมขึ้น บังคับให้ใบหน้าเราห่างกันเพียงคืบ “ผมไม่ได้ห้ามเพราะกลัว แต่ผมห้ามเพราะถ้าคุณมองลึกเข้ามาในดวงตาผมมากเกินไป... สิ่งที่หายไปอาจจะไม่ใช่แค่ความลับ แต่มันคือตัวตนของคุณเอง” ผมจ้องเขม็งเข้าไปในดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้น แม้คำเตือนจะฟังดูน่าขนลุก แต่มันกลับกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในตัวผมให้ลุกโชนแทนที่จะหวาดกลัว ผมไม่ได้มองหาความลับในดวงตาเขาแบบที่ทำกับคนอื่น แต่นี่คือการท้าทาย “ถ้าอย่างนั้นก็บอกมาสิ ว่านอกจาก ‘ห้ามสบตา’ แล้ว ยังมีกฎข้อไหนอีกที่ผมต้องจำให้ขึ้นใจ” ผมถามเสียงพร่า ท้าทายความอดทนของชายตรงหน้า คิรากรหรี่ตาลง แววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ความเย็นชาในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความคลั่งไคล้ที่พยายามเก็บกดไว้ เขากดนิ้วลงบนคางผมแน่นขึ้นอีกนิด ก่อนจะกระซิบชิดริมฝีปาก “กฎข้อที่สอง... อยู่ให้ห่างจากห้องใต้ดินชั้นที่สาม และกฎข้อที่สาม...” เขาทิ้งช่วง จังหวะหัวใจของผมเต้นผิดจังหวะเมื่อเขาลดระดับเสียงลงจนแทบจะเป็นเพียงลมหายใจ “อย่าทำให้ผมอยากทำลายกำแพงที่คุณสร้างขึ้น เพราะถ้าผมเริ่มลงมือแล้ว... คุณจะไม่มีวันได้กลับไปเป็นรินคนเดิมอีกต่อไป” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะระเบิดออก ผมไม่รู้ว่าเขากำลังข่มขู่หรือกำลังประกาศสงครามความสัมพันธ์ที่ไม่มีใครยอมใคร มือของเขาที่แตะคางผมเริ่มสั่นเล็กน้อย—มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความต้องการที่รุนแรงจนน่ากลัว ผมตัดสินใจรวบรวมความกล้า เอื้อมมือไปคว้าปกคอเสื้อของเขาแล้วดึงเข้าหาตัวเบาๆ จังหวะที่ลมหายใจของเราประสานกัน ผมเห็นนัยน์ตาเขาสั่นไหวอย่างรุนแรง “กฎสามข้อของคุณ ผมขอคัดค้านทั้งหมด” ผมกระซิบตอบ “เพราะในเมื่อผมต้องเข้ามาอยู่ในกรงนี้แล้ว ผมก็ไม่คิดจะเล่นตามเกมของคุณเพียงฝ่ายเดียวหรอกนะ คุณชายไร้เงา” คิรากรนิ่งไป เขาจ้องมองริมฝีปากผมสลับกับดวงตา ก่อนที่แววตาจะเปลี่ยนเป็นดุร้ายและดึงดูดใจอย่างประหลาด เขาโน้มหน้าลงมาจนจมูกของเราแตะกัน ลมหายใจอุ่นจัดรดรินอยู่บนผิวหน้า ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะประทับริมฝีปากลงมาเพื่อปิดปากผมให้สิ้นเรื่องสิ้นราว เสียงเคาะประตูห้องอย่างรุนแรงก็ดังขัดจังหวะขึ้น พร้อมกับบานประตูที่เปิดผางออกโดยไม่ได้รอคำอนุญาต “คุณคิรากรครับ! แย่แล้วครับ... สิ่งที่คุณซ่อนไว้ในห้องใต้ดิน... มันกำลังจะตื่นขึ้นมา!” เสียงลูกน้องที่ตื่นตระหนกทำให้คิรากรผละออกทันที ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเรียบตึงในพริบตา เขามองผมด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะหันหลังเดินตรงไปที่ประตูโดยไม่หันกลับมามองผมอีกเลย แต่ก่อนที่เขาจะก้าวพ้นธรณีประตู เขาก็หยุดนิ่งและทิ้งท้ายด้วยประโยคที่ทำให้ผมเย็นวาบไปถึงสันหลัง “หวังว่าคุณจะเตรียมใจรับมือกับนรกที่กำลังจะมาเยือนได้นะ... เพราะคืนนี้ ผมจะไม่อยู่ปกป้องคุณจากสิ่งที่ผมสร้างขึ้นมาเอง” เขาสับเท้าก้าวออกไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและกลิ่นหอมจางๆ ของเขาที่ยังติดค้างอยู่ในอากาศ ผมมองตามแผ่นหลังที่ดูลึกลับนั้นไป ก่อนจะก้มลงมองมือตัวเองที่ยังสั่นเทา... ผมไม่ได้แค่ถูกกักขังอยู่ในคฤหาสน์นี้ แต่ผมกำลังถูกดึงเข้าสู่ศูนย์กลางของพายุที่แม้แต่เจ้าของคฤหาสน์เองก็อาจจะคุมมันไว้ไม่อยู่เสียแล้ว ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรินและคิรากรในความมืดมิดครั้งนี้นะครับ ครั้งหน้าเรามาดูความคลั่งของเขากันต่อครับผม