ข้อตกลงที่มาพร้อมกลิ่นธูป

“ถ้าคุณเรียกผมมาเพื่อให้นั่งมองหน้าหล่อๆ ของคุณเฉยๆ ผมว่าคุณควรเอาเงินไปทำบุญให้สมองดีกว่าครับ เพราะนอกจากจะเสียเวลาแล้ว มันยังเสียสายตาผมด้วย” รินวางแก้วชาที่ยังไม่ได้จิบลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเสียงดัง *กริ๊ก* สบตาคมกริบของบุรุษตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับไปทั่วโถงกลางของคฤหาสน์ตระกูลอัครเดโชชัย กลิ่นกำยานราคาแพงลอยอบอวลปนกับกลิ่นอายจางๆ ของสิ่งที่รินสัมผัสได้ดี... กลิ่นอายของความตายที่พยายามซ่อนตัวอยู่ใต้พรมหรูหรา คิรากรไม่ได้ตอบโต้ในทันที เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนพนักพิงเป็นจังหวะเนิบนาบชวนประสาทเสีย ดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของริน ราวกับจะค้นหาความลับบางอย่างที่เด็กหนุ่มพยายามปิดซ่อนไว้ “ปากเก่งเหมือนที่เขาเล่าลือจริงๆ” คิรากรเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลัง “แต่จำไว้ว่า ในคฤหาสน์หลังนี้ คำพูดที่ไม่มีน้ำหนักพอจะทำให้คนเราหายไปจากโลกนี้ได้ภายในชั่วข้ามคืน” “งั้นคนแรกที่ควรหายไปก็น่าจะเป็นคุณนะครับ เพราะถ้าคุณตาย ความลับเรื่องเงาที่คุณพยายามปกปิดอยู่... มันจะเปิดโปงตัวคุณเองออกมาจนหมดสิ้น” รินแสยะยิ้มที่มุมปาก ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเทาขุ่นมัวชั่วขณะ เขามองเห็นมัน—เงาสีดำที่ยืดหดอยู่ใต้ฝ่าเท้าของคิรากร ไม่ใช่เงาปกติ แต่มันคือสิ่งมีชีวิตที่กระหายเลือด บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที อุณหภูมิลดฮวบจนลมหายใจกลายเป็นไอ คิรากรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาหารินเพียงไม่กี่ก้าว ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่นิ้ว จนรินได้กลิ่นน้ำหอมไม้กฤษณาจางๆ ผสมกับกลิ่นเลือดสดๆ ที่คละคลุ้งออกมาจากตัวชายหนุ่ม “นายเห็นมัน” คิรากรกระซิบ เสียงของเขาพร่าต่ำและสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่ไม่สามารถระบุได้ “นายเห็นสิ่งที่ไม่มีใครในโลกนี้มองเห็น... นั่นแหละคือเหตุผลที่ฉันต้องจ้างนายมา” “จ้างมาเพื่ออะไรครับ? ให้เป็นพยานในความพินาศของคุณ หรือให้เป็นเครื่องเซ่นสังเวย?” รินเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นที่อันตรายพอๆ กับความตาย แต่เขาก็ไม่คิดจะถอยแม้แต่ก้าวเดียว “บอกเงื่อนไขมาเสียที ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจหันหลังเดินออกจากนรกขุมนี้ไป” คิรากรเลื่อนมือขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของรินเบาๆ สัมผัสที่เย็นเยียบทำให้รินต้องกลั้นหายใจ สายตาของมาเฟียหนุ่มไม่ได้แสดงถึงความโกรธ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความคลั่งรักที่บิดเบี้ยวและซับซ้อนอย่างน่าขนลุก “ฉันต้องการให้ดวงตาของนาย ‘ทำความสะอาด’ สิ่งที่มันตามกัดกินฉันมาตลอดสามปี” คิรากรก้มลงมากระซิบที่ข้างหู “และถ้าหากงานนี้สำเร็จ... นายอยากจะได้อะไรเป็นค่าตอบแทน? เงินทอง อำนาจ หรือชีวิตของใครสักคนที่นายเกลียดชัง? ขอมาเถอะ... ฉันให้ได้ทุกอย่าง แม้แต่ชีวิตของฉันเอง” รินหัวเราะในลำคอ “ข้อเสนอคุ้มค่าน่าสนใจครับ แต่มีเงื่อนไขเดียวที่ผมจะรับงานนี้” “ว่ามา” “ห้ามตายก่อนผม...” รินจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาสีรัตติกาล “เพราะถ้าคุณตายโดยที่ยังไม่ได้ชำระหนี้ให้ผม คุณจะไม่มีวันได้ไปผุดไปเกิดแน่” คิรากรยิ้ม เป็นยิ้มแรกที่ดูจริงใจจนน่ากลัว “ตกลง” ทันใดนั้น เสียงประตูบานยักษ์ที่ปิดสนิทอยู่หน้าห้องก็ถูกผลักออกด้วยแรงกระแทกมหาศาล เสียงโซ่ตรวนลากพื้นดังครืดคราดเข้ามาในความมืด พร้อมกับร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่หน้าประตู เงาของเขาช่างประหลาด... มันบิดเบี้ยวและแผ่ขยายออกมาจนเกือบแตะถึงปลายเท้าของริน “นายท่านครับ...” เสียงทุ้มแหบพร่าดังออกมาจากเงามืดนั้น “ท่านสัญญาว่าจะเก็บเขาไว้... แต่ทำไมท่านถึงให้เขารู้ความลับที่สำคัญที่สุดล่ะครับ?” รินหันไปมองร่างนั้น พร้อมกับดวงตาที่เบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่ตรงนั้น... คนที่ควรจะตายไปเมื่อสิบปีก่อน ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกนี้นะครับ เตรียมใจให้พร้อมเพราะความเข้มข้นหลังจากนี้จะเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณครับ ประตูมิติที่แปด