ความใกล้ชิดที่อันตราย

"ถ้าคุณยังก้าวเข้ามาใกล้กว่านี้อีกก้าวเดียว ผมจะถือว่าคุณกำลังหาเรื่องใส่ตัวนะครับ คุณคิรากร" เสียงของรินดังลอดความเงียบงันขึ้นมา ท่ามกลางความมืดมิดสนิทที่โรยตัวลงมาปกคลุมห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสูงสุดของคฤหาสน์ตระกูลคิรากรอย่างกะทันหัน แรงระเบิดจากหม้อแปลงไฟฟ้าสำรองด้านนอกเมื่อครู่ ทำให้ทั่วทั้งอาคารตัดขาดจากโลกภายนอกในเสี้ยววินาที ความมืดระดับศูนย์เปอร์เซ็นต์ที่ปราศจากแม้แต่แสงดาว ทำให้ประสาทสัมผัสด้านอื่นๆ ถูกปลุกให้ตื่นตัวอย่างรุนแรง โดยเฉพาะการรับรู้ถึงตัวตนของคนตรงหน้าที่ใกล้เข้ามาจนน่ากลัว "หาเรื่องใส่ตัวงั้นหรือครับ... ผมว่าเราควรเรียกว่า 'การกระชับพื้นที่ความปลอดภัย' มากกว่านะ ริน" เสียงทุ้มต่ำที่เป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นชิดริมหู มากกว่าการยืนสนทนาปกติเสียอีก ลลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และน้ำหอมราคาแพงระเหยกระทบกับผิวแก้มของเด็กหนุ่ม ทำให้หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติเริ่มรัวเร็วจนน่าหงุดหงิด รินกัดฟันกรอด พยายามถอยหลังหนี แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับชั้นหนังสือไม้สักทองเข้าอย่างจัง ไม่มีทางหนีอีกต่อไปแล้ว ในความมืดที่มืดสนิทจนมองไม่เห็นแม้แต่มือของตัวเอง รินใช้สัญชาตญาณและสัมผัสพิเศษที่ติดตัวมาเพ่งมองผ่านความมืด โครงหน้าคมคายของมาเฟียหนุ่มอยู่ห่างจากเขาไม่ถึงคืบ นัยน์ตาสีรัตติกาลที่มักจะซ่อนความลับอันดำมืดเอาไว้ บัดนี้กลับเปล่งประกายวับวามอย่างน่ากลัวในความมืด มันไม่ใช่แววตาของผู้ล่าที่จ้องจะขย้ำเหยื่อ แต่เป็นสายตาของความคลั่งรักที่ถูกกดทับไว้ด้วยเหตุผลบางอย่างมานานเกินไป "คุณถอยไปเดี๋ยวนี้เลยนะ คิรากร ไฟดับแค่นี้ไม่เห็นจำเป็นต้องมาเบียดกันเป็นปลาทูแม่กลองแบบนี้เลยนี่ครับ ปากก็บอกว่าเป็นถึงผู้นำตระกูลผู้ทรงอิทธิพล แต่ทำไมกลัวความมืดเหมือนเด็กๆ ไปได้" รินยังคงใช้ปากกัดอีกฝ่ายเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นตระหนกในอก น้ำเสียงที่พยายามทำให้นิ่งเรียบสั่นน้อยๆ จนจับพิรุธได้ คิรากรหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนผ่านหน้าอกของอีกฝ่ายจนรินรู้สึกได้ผ่านเนื้อผ้า มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นทาบกับชั้นหนังสือบล็อกทางหนีทีไล่ของเด็กหนุ่มไว้ ส่วนอีกข้างเอื้อมมาคว้าเอวบางเอาไว้ได้อย่างแม่นยำ ราวกับว่าดวงตาคมกริบนั้นมองเห็นในความมืดได้อย่างชัดเจน "ใครบอกว่าผมกลัวความมืดกันล่ะครับ... ริน" คิรากรกระซิบชิดใบหู น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นจนน่าขนลุก "สิ่งที่ผมกลัวจริงๆ มีเพียงอย่างเดียว... คือการที่คุณพยายามจะวิ่งหนีหายไปจากสายตาของผมต่างหาก" บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยเคมีอันตรายที่ชวนให้หายใจไม่ออก กลิ่นอายความเป็นมาเฟียผู้ทรงอำนาจปะทะเข้ากับความดื้อรั้นหัวรั้นของเด็กหนุ่มอย่างลงตัว ความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนไร้ช่องว่างทำให้รินได้กลิ่นอายความอบอุ่นจากร่างกายของอีกฝ่ายชัดเจนขึ้น หัวใจเจ้ากรรมทรยศเต้นโครมครามจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยินมัน "ปล่อย..." รินพยายามดันไหล่กว้างออก แต่แรงแค่นั้นเทียบไม่ได้กับกำแพงมนุษย์ตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย "ผมไม่ได้จะหนีไปไหนสักหน่อย แค่... แค่รู้สึกว่ามันอึดอัด" "ถ้าอึดอัด... ก็ลองเงยหน้าขึ้นมามองผมสิครับ" คำพูดนั้นมาพร้อมกับความรู้สึกที่ปลายคางถูกปลายนิ้วแข็งแรงเชยขึ้นอย่างแผ่วเบา รินชะงัก นัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเขา แม้ในยามที่รอบกายไร้ซึ่งแสงสว่าง แต่รินกลับมองเห็นความปรารถนาอันร้อนแรงที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่นั้นได้อย่างชัดเจน มันเป็นความลับที่คิรากรพยายามซ่อนเร้นมาตลอด และบัดนี้มันกำลังจะทะลักทลายออกมา ความเงียบงันระหว่างทั้งคู่ดึงรั้งเวลาให้เดินช้าลง ลมหายใจที่ผสานกันเป็นหนึ่งเดียวทำให้ความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วพวงแก้มของริน มือที่เคยพยายามผลักไสค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่ายแน่นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกตื่นเต้น หวาดหวั่น และความเย้ายวนอันตรายผสมปนเปกันจนสมองปั่นป่วน "คุณนี่มัน..." รินเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก "ผมทำไมหรือครับ หืม?" คิรากรโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีก จนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกับหน้าผากมน "หรือว่า... คุณเองก็กำลังใจเต้นแรงไม่แพ้ผมเหมือนกัน" "ใครใจเต้น... ปะ..." คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากอุ่นร้อนทาบทับลงมาอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ความนุ่มนวลที่แฝงไว้ด้วยความเอาแต่ใจทำให้รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ แรงปะทะจากจูบที่ไม่ได้ตั้งตัวทำให้เข่าแทบทรุด ดีที่วงแขนแข็งแกร่งของมาเฟียหนุ่มรวบเอวเขาเข้ามาแนบชิดจนไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน มันไม่ใช่แค่การสัมผัสเพื่อหยอกเย้า แต่เป็นการประกาศความเป็นเจ้าIของที่รุนแรงและลึกซึ้ง รินพยายามจะประท้วงด้วยการขยับริมฝีปากหลบหนี แต่ยิ่งขัดขืน คิรากรก็ยิ่งรุกคืบหนักข้อขึ้น มือหนาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังลาดผ่านกลุ่มผมสีดำสนิทอย่างทะนุถนอม สัมผัสที่ขัดแย้งกันระหว่างความดิบเถื่อนของมาเฟียและความอ่อนโยนที่มอบให้เฉพาะเขาคนนี้ ทำให้เกราะป้องกันทั้งหมดของรินพังทลายลงในพริบตา ความหวานล้ำที่อบอวลอยู่ในความมืดทำให้ลืมสิ้นทุกความหวาดระแวง ลืมปมปัญหาอันดำมืดของตระกูลคิรากร ลืมแม้กระทั่งว่านี่คือสถานการณ์อันตรายที่พวกเขาควรจะเว้นระยะห่าง รินเผลอเผยริมฝีปากออกอย่างไร้การควบคุม เปิดทางให้อีกฝ่ายได้ตักตวงความหวานล้ำที่โหยหามานาน เสียงครางฮึ่มในลำคอด้วยความพึงพอใจของคิรากรดังสะท้อนก้องในความเงียบ ยิ่งเร่งเร้าให้จังหวะจูบเร่าร้อนและลึกซึ้งยิ่งขึ้นไปอีก ทว่า ในวินาทีที่อารมณ์กำลังพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงตะโกนโกลาหลก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก "คุณชายครับ! ระบบสำรองฉุกเฉินใช้งานได้แล้วครับ!" เสียงลูกน้องคนสนิทดังขึ้นพร้อมกับที่ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างแรง แสงไฟนีออนสีขาวสว่างจ้าสาดส่องเข้ามาภายในห้องทันที ทำลายความมืดมิดและบรรยากาศอันตรายที่เพิ่งก่อตัวขึ้นเมื่อครู่ให้สลายหายไปในพริบตา รินสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อต รีบใช้สองมือผลักอกคิรากรให้ออกห่างอย่างแรงในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เด็กหนุ่มหอบหายใจหนักหน่วง ใบหน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ริมฝีปากบวมเจ่อจากการถูกรุกรานเมื่อครู่ฟ้องชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้นในความมืด คิรากรถอยหลังออกไปก้าวหนึ่ง ใบหน้าคมคายยังคงเรียบเฉยไร้พิรุธ แต่ประกายในดวงตาสีรัตติกาลกลับไหววับด้วยความเสียดายอย่างเห็นได้ชัด เขากวาดสายตาคมกริบมองไปยังลูกน้องที่ยืนหน้าซีดอยู่หน้าประตู ก่อนจะเหลือบกลับมามองเด็กหนุ่มที่กำลังยืนเม้มปากแน่นด้วยความเขินอายปนเคือง "มีอะไร" คิรากรเอ่ยเสียงเย็นเยียบด้วยความไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ ลูกน้องคนสนิทกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อสัมได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวนายหนุ่ม แต่สีหน้าของอีกฝ่ายกลับตื่นตระหนกเสียยิ่งกว่าเรื่องไฟดับ "เอ่อ... คือว่า... ทางด้านล่าง... มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญบุกเข้ามาครับ และที่สำคัญ... เขาบอกว่าเขาคือน้องชายแท้ๆ ของคุณรินครับ!" รินชะงักกึก นัยน์ตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นทันที ความงงงวยเข้ามาแทนที่ความวาบหวามในอกเมื่อครู่อย่างรวดเร็ว *น้องชาย? เขาไม่มีน้องชายสักหน่อย... แล้วไอ้คนที่อ้างตัวว่าเป็นน้องชายคนนั้นเป็นใครกันแน่?* ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมก้าวเข้าสู่ความลับอันดำมืดนี้ไปพร้อมกับผมในตอนนี้นะครับ