รอยเท้าที่ไม่มีเจ้าของ

เสียงกระแทกของบานหน้าต่างไม้สักทองที่ถูกแรงลมปริศนาเหวี่ยงกระทบวงกบดังสนั่นก้องไปทั่วห้องโถงใหญ่ คือสัญญาณเตือนภัยที่ไร้เสียงแต่น่าขนพองสเกียวที่สุดเท่าที่รินเคยสัมผัสมาในค่ำคืนนี้ เศษแก้วจากแจกันโบราณที่แตกกระจายเกลื่อนพื้นเมื่อวินาทีที่แล้ว ยังคงส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะราวกับมีพลังงานความร้อนสูงแผ่พุ่งออกมาจากเศษซากเหล่านั้น รินถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังบอบบางแนบชิดติดกับผนังเย็นเฉียบ นัยน์ตาสองสีไหวระริกด้วยความตื่นตัว ประสาทสัมผัสทุกส่วนถูกปลุกเร้าถึงขีดสุดเมื่อเขาสัมผัสได้ถึง 'รอยเท้า' ที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้เรื่อยๆ ทั้งที่บนพื้นพรมราคาแพงไม่มีร่องรอยของสิ่งมีชีวิตใดเหยียบย่างเลยแม้แต่น้อย "ยืนบื้ออะไรอยู่ตรงนั้น อยากลองเป็นเหยื่อรายต่อไปของมันหรือไงครับคุณริน" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยที่มาพร้อมกับกลิ่นอายบุหรี่จางๆ และความเยือกเย็นเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นเหนือศีรษะ รินเงยหน้าขึ้นมอง คิรากรก้าวเข้ามาประชิดตัวในจังหวะเสี้ยววินาทีที่ความมืดกำลังกลืนกินแสงไฟจากเชิงเทียน มาเฟียหนุ่มไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวต่อเหตุการณ์เหนือธรรมชาติเบื้องหน้าแม้แต่น้อย มือหนาคว้าเข้าที่ข้อศอกของเขาด้วยแรงที่หนักแน่นพอจะฉุดให้พ้นจากรัศมีอันตราย แต่ก็เบามือพอที่จะไม่ทำให้เจ็บ "ปากเสียจริงนะคุณคิรากร ถ้าผมตายเป็นผีเฝ้าบ้านนี้ขึ้นมาจริงๆ คนแรกที่จะมาหลอนก็คือคุณนั่นแหละครับ" รินสวนกลับทันควัน แม้ลมหายใจจะหอบกระชั้นด้วยความตื่นกลัว แต่ริมฝีปากยังคงหยัดยิ้มท้าทายเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นเทาภายใน "ปากเก่งไม่เปลี่ยน... ดี งั้นก็ใช้ปากอันนี้นطقคาถาอะไรก็ได้ที่คุณมองเห็น หยุดไอ้สิ่งที่กำลังลากสังขารเข้ามาใกล้เรานี่ซะที" คิรากรกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดลาดไหล่ทำให้รินเผลอสะấuเฮือก เคมีอันตรายระหว่างทั้งคู่พุ่งพล่านแข่งกับบรรยากาศชวนขนหัวลุกรอบกาย ในมิติลี้ลับที่คนทั่วไปมองไม่เห็น นัยน์ตาของรินแปรเปลี่ยนเป็นสีรัตติกาลเข้มจัด ภาพตรงหน้าฉายชัดถึงเงาดำทะมึนรูปร่างสูงใหญ่ สวมชุดสูทโบราณยุคศตวรรษที่สวิสเซอร์แลนด์กำลังลากขาข้างหนึ่งที่บิดเบี้ยวเดินตรงดิ่งมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ รอยเท้าที่ปรากฏขึ้นบนพื้นไม้ทีละก้าว... ทีละก้าว สร้างรอยยุบลงไปในเนื้อไม้ราวกับมันมีน้ำหนักนับร้อยกิโลกรัม "มันไม่ใช่แค่ผีเร่ร่อนครับ..." รินกระซิบเสียงเครียด นัยน์ตาจับจ้องเงาดำนั้นไม่วางตา "มันผูกพันธะกับคฤหาสน์หลังนี้... และเป้าหมายของมันคือห้องใต้ดินชั้นล่างสุด ห้องที่คุณพยายามปิดตายมันไว้นั่นแหละ" คิรากรชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบฉายแวววูบไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาเรียบสนิทดังเดิมอย่างรวดเร็ว มือที่จับข้อศอกของรินกระชับแน่นขึ้นจนเจ็บ "คุณรู้อะไรมาอีก..." "ถ้าไม่อยากให้ความลับตระกูลเน่าๆ ของคุณถูกขุดขึ้นมาประจานตอนนี้ ช่วยให้ความร่วมมือกับผมมากกว่าการมายืนทำหน้าดุใส่กันก่อนจะได้ไหมครับ" รินหันไปสบตากับคนตัวสูงกว่าอย่างไม่เกรงกลัว ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ จนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วจนผิดจังหวะของอีกฝ่าย "หึ กล้าดีนี่" คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ แต่แววตากลับไม่มีร่องรอยของความโกรธเคือง มีเพียงประกายความคลั่ง ความลุ่มหลงที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็น "ถ้าผ่านคืนนี้ไปได้ ผมจะยอมให้คุณรื้อค้นทุกซอกทุกมุมในบ้านหลังนี้ตามใจชอบเลยครับ... พ่อคนเก่ง" พูดจบ คิรากรก็คว้ามือสั่นเทาของรินมากำไว้แน่น ฝ่ามือหนาอุ่นจัดถ่ายทอดความมั่นคงและความอบอุ่นมาให้ท่ามกลางบรรยากาศที่หนาวยะเยือก รินสะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่ได้สะบัดออก แรงบีบที่กระชับแน่นนั้นทำให้ความหวาดกลัวเมื่อครู่มลายหายไปเกือบสิ้น เหลือเพียงความท้าทายที่ถูกจุดประกายขึ้นมาใหม่ เงาดำเบื้องหน้าหยุดเคลื่อนไหว มันหันขวับมาทางทั้งสองคน ร่างโปร่งแสงแผ่ไอเย็นจัดจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว รินสูดหายใจเข้าลึกๆ เตรียมใช้พลังเนตรพิเศษของตนเองในการเปิดผนึกการสื่อสาร แต่วินาทีที่พวกเขาก้าวเท้าออกไปพร้อมกันเพื่อเผชิญหน้ากับมัน เสียงฝีเท้าปริศนากลับไม่ได้มาจากเงาดำนั้นตัวเดียว ตึง! ตึง! ตึง! เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ดังขึ้นจากบันไดวนเบื้องบน ราวกับมีกองทัพที่มองไม่เห็นกำลังกรธทืบลงมาพร้อมเพรียงกัน และในเสี้ยววินาทีที่รินหันไปมอง คิรากรก็ผลักร่างของเขาเข้าไปหลบหลังเสาหินอ่อนพร้อมกับชักอาวุธประจำกายออกมาอย่างรวดเร็ว ทว่า... ก่อนที่กระสุนนัดแรกจะลั่นออกไป ประตูห้องโถงใหญ่ที่ควรจะถูกลงกลอนอย่างแน่นหนาจากด้านนอก กลับถูกผลักเปิดออกช้าๆ ด้วยมือคู่หนึ่ง... มือที่เต็มไปด้วยคราบเลือดแห้งกรัง และรอยสักรูปงูพิษสลักไว้ที่ข้อมือ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของบุคคลที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน "ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ... คุณหลานชาย" เสียงแหบพร่าเอ่ยทักทายท่ามกลางความมืดมิด ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมก้าวเข้าสู่ความลับอันดำมืดนี้ไปพร้อมกับผมในตอนนี้นะครับ