ความในใจที่ถูกสั่งห้าม

กลิ่นกาแฟคั่วบดเข้มข้นลอยอบอวลตัดกับกลิ่นอายฝนยามค่ำคืนที่เกาะพราวอยู่บนกระจกใสของห้องทำงานส่วนตัว คิรากรไม่ได้แตะเครื่องดื่มในแก้วเลยตั้งแต่เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ดวงตาคมกริบภายใต้นัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้นเอาแต่วัดรอยอยู่บนร่างของเด็กหนุ่มที่กำลังยืนเท้าสะเอวเถียงฉอดๆ อยู่หน้าโต๊ะทำงานของเขา "ผมบอกแล้วไงครับว่าเอกสารกองนั้นผมจัดการเรียบร้อยแล้ว คุณคิรากรจะมานั่งจ้องจับผิดผมอยู่ทำไมเนี่ย ตาเป็นตังเมแล้วมั้งนั่น" รินพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างเหลืออด มือเรียวปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากอย่างหงุดหงิด ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายตามประสาคนไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แม้เบื้องหลังโต๊ะตัวนั้นจะเป็นถึงมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่คนทั้งเมืองหวาดกลัวก็ตาม "เรียบร้อย?" คิรากรทวนคำ เสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่แฝงแรงกดดันมหาศาล เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวเด็กหนุ่มทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ราวกับเสือดาวที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "เอกสารที่นายเพิ่งเซ็นอนุมัติไปเมื่อบ่าย... รู้ตัวไหมว่ากำลังเซ็นอนุญาตให้ใครเข้าถึงเขตหวงห้ามของตระกูลเรา" รินชะงักไปนิดเมื่อร่างสูงใหญ่เคลื่อนเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมเจือจางผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวอีกฝ่าย แต่ด้วยความปากจัดเป็นทุนเดิม รินจึงเชิดหน้าขึ้นสู้ทันที "ก็คนที่คุณส่งผมไปตรวจสอบไงครับ หรือความจำสั้นจนลืมไปแล้วว่าตัวเองเป็นคนสั่ง?" "ฉันสั่งให้ไปตรวจสอบ ไม่ได้สั่งให้ไปยิ้มหวานเรี่ยราดใส่ไอ้พวกสารวัตรนอกราชการพวกนั้น" น้ำเสียงนั้นต่ำลงจนน่ากลัว คิรากรหยุดยืนห่างจากรินเพียงคืบเดียว แรงกดดันรอบตัวทำให้บรรยากาศในห้องดูร้อนระอุขึ้นมาทันตาเห็น รินอ้าปากค้างเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเมื่อสมองประมวลผลคำพูดเมื่อครู่ได้ทัน นี่เขา... กำลังหึงอยู่เหรอ? "คุณ... พูดบ้าอะไรเนี่ย" รินเสมองไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาคมกริบที่มองตรงมา หัวใจในอกเต้นรัวผิดจังหวะอย่างน่ารำคาญ "ผมก็แค่ทำงานตามหน้าที่ มารยาททางสังคมน่ะรู้จักไหมครับคุณชาย" "มารยาทกับคนอื่นน่ะมีได้ แต่นายไม่มีสิทธิ์ไปส่งยิ้มพร่ำเพรื่อให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น... โดยเฉพาะไอ้สารวัตรธนาคนนั้น" คิรากรเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเรียวของรินไว้เบาๆ ไม่ได้บีบเค้นให้เจ็บ แต่พันธนาการไว้แน่นหนาจนดิ้นไม่หลุด ปลายนิ้วอุ่นจัดสัมผัสโดนผิวเนื้อจนรินรู้สึกวูบวาบไปทั้งร่าง "จำใส่สมองเอาไว้ ริน... ว่านายเป็นคนของฉัน" คำว่า 'คนของฉัน' กระแทกเข้ากลางใจของเด็กหนุ่มอย่างจัง รินรู้สึกเหมือนหายใจไม่ทั่วท้อง ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มจนต้องเม้มปากแน่นเพื่อซ่อนอาการประหม่า เขากลอกตาหนีความจริงอันน่าตื่นตระหนกนี้ ก่อนจะเค้นเสียงหัวเราะในลำคอเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหว "พูดจาเอาแต่ใจเป็นบ้า ใครเป็นคนของคุณกัน อย่ามามั่วซ้ำซากนะ" รินพยายามสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่ยิ่งดึง มือหนากลับยิ่งรั้งเข้ามาใกล้ จนแผ่นอกของเขากลือบจะแนบชิดกับอกแกร่งของอีกฝ่ายอยู่รอมร่อ คิรากรโน้มใบหน้าลงมาหาช้าๆ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศหายใจ นัยน์ตาสีรัตติกาลลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง ดวงตาดุดันคู่นั้นเวลานี้กลับอ่อนแสงลงอย่างประหลาด ยามที่เขากวาดสายตามองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาเมื่อครู่ "อยากให้ทวนซ้ำอีกรอบไหม... ว่านายเป็นของใคร" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังอยู่ชิดริมใบหู จนริน ขนลุกซู่ไปทั้งตัว ความรู้สึกต่อต้านเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความตื่นเต้นเร้าใจที่ตีรวนขึ้นมาในอกจนควบคุมไม่อยู่ รินเม้มริมฝีปากแน่น สมองขาวโพลนคิดคำเถียงไม่ออกสักคำเมื่อปลายนิ้วอุ่นของอีกฝ่ายเลื่อนขึ้นมาแตะเบาๆ ที่คาง เบังคับให้เขาเงยหน้าขึ้นรับสัมผัสและสายตาที่เต็มไปด้วยความคลั่งรักแบบไม่คิดจะปิดบังอีกต่อไป บรรยากาศเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นตรงจังหวะกันอย่างน่าประหลาด คิรากรกำลังจะก้มลงปิดระยะห่างที่เหลืออยู่ โดยที่รินเองก็เผลอหลับตาลงเตรียมรับสัมผัสนั้นด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ทว่า... *ก๊อกๆๆ* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันทำลายบรรยากาศสีชมพูละมุนในห้องทำงานลงทันที พร้อมกับเสียงเปิดประตูที่ถูกผลักเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของอนุญาต "คุณคิรากรครับ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... เอ่อ ผมรบกวนเวลาอะไรหรือเปล่าครับเนี่ย?" เสียงของเลขาคนสนิทดังขึ้นพร้อมกับร่างที่ชะงักกึกอยู่หน้าประตู เมื่อเห็นภาพเจ้านายหนุ่มมาเฟียกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับเด็กหนุ่มในปกครองชนิดที่แทบจะสิงร่างกันอยู่แล้ว คิรากรขบกรามแน่นด้วยความหงุดหงิดระคนไม่สบอารมณ์ เขายังคงรั้งเอวบางของรินไว้ในอ้อมแขน นัยน์ตาสีรัตติกาลตวัดมองผู้บุกรุกด้วยแววตาดุดاردดวงตาที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างเป็นจุล ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 8 นี้ด้วยกันนะครับ