ความลับในมือถือ

หน้าจอมือถือรุ่นล่าสุดส่องประกายเรืองรองในความมืดของห้องนั่งเล่น สาดแสงสีฟ้าจางๆ กระทบกับสันจมูกโด่งคมและแนวขากรรไกรที่ขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ศิลานั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้ม นิ้วหัวแม่มือเลื่อนหน้าจอผ่านไฟล์ลับ คลิปวิดีโอ และข้อความเสียงสนทนาระหว่างกวินกับกลุ่มทุนสีดำอย่างไม่รีบร้อน ทุกหลักฐานชิ้นสำคัญที่ถูกซ่อนไว้ในคลาวด์ส่วนตัวกำลังบอกเล่าเรื่องราวความโสมมเบื้องหลังวงการบันเทิงที่พร้อมจะพังทลายทุกชื่อเสียงลงได้ในพริบตา และคนที่ถือครองชนวนระเบิดลูกนี้ไว้อย่างแนบเนียน ก็คือนายแบบหนุ่มเจ้าสำราญที่กำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยชุดนอนผ้าไหมสีชาเข้ม รวินทร์ไม่ได้แสดงท่าทีตื่นกลัวแม้แต่น้อย รอยยิ้มมุมปากที่มักจะใช้ตกเหยื่อยังคงประดับอยู่บนใบหน้าเรียวสวย แม้แววตาคู่คมจะแฝงความระแวดระวังอยู่ลึกๆ ก็ตาม "เช็คเสร็จหรือยังคะ บอดี้การ์ดศิลา..." เสียงทุมนุ่มเอ่ยเย้าแหบพร่า รวินทร์ทิ้งน้ำหนักตัวเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นเฉพาะตัวจางๆ ลอยมาแตะจมูก ปะปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่ติดตัวมา "กลัวว่าข้อมูลในนั้นจะเป็นไวรัส หรือว่ากลัวใจตัวเองกันแน่ที่เผลอเชื่อคนปากร้ายอย่างฉันเข้าจริงๆ" ศิลาเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาสนิมเหล็กคมกริบกวาดมองร่างโปร่งที่หยุดยืนอยู่ตรงหน้า ห่างกันไม่ถึงคืบ แรงกดดันรอบตัวบอดี้การ์ดหนุ่มแผ่ซ่านจนอุณหภูมิในห้องดูเหมือนจะลดฮวบลง "คุณมันบ้า รวินทร์" ศิลาเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่ขยับลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนรวินทร์ต้องเงยหน้าขึ้นมอง "รู้ทั้งรู้ว่ากวินส่งคนตามล่าเพื่อปิดปาก แต่คุณยังกล้าเก็บหลักฐานพวกนี้ไว้ในมือถือเครื่องเดียวแถมยังไม่ล็อกรหัสลับชั้นที่สองให้ดี... อยากตายนักหรือไง" "ถ้าฉันตายแล้วคุณจะเสียใจเหรอคะ?" รวินทร์เอียงคอมองด้วยแววตาพราวระยับ มือเรียวยื่นออกไปแตะเบาๆ ที่ปกเสื้อเชิ้ตสีเข้มของอีกฝ่ายอย่างจงใจยั่วเย้า ปลายนิ้วเรียวไล้ผ่านแผงอกแกร่งที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจ "ปากบอกว่าเกลียดความวุ่นวาย รำคาญฉันนักหนา... แต่ทำไมดึกดื่นค่ำคืนนี้ คุณถึงยังนั่งดูไฟล์พวกนี้แทนที่จะแพ็คกระเป๋าหนีไปให้พ้นล่ะคะ" ศิลาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อปลายนิ้วซุกซนนั้นลากผ่านกระดุมเม็ดบน สัญชาตญาณดิบเถื่อนของอดีตหน่วยรบพิเศษร้องเตือนให้ถอยห่าง แต่ร่างกายกลับถูกตรึงไว้ด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่รวินทร์จงใจสร้างขึ้น เขากระชากข้อมือนุ่มนั้นไว้ทันท่วงที บีบกระชับพอให้รู้สึกเจ็บแต่นุ่มนวลพอไม่ให้เกิดรอยช้ำ "อย่ามาเล่นเกมกับผม รวินทร์" ศิลาโน้มใบหน้าลงต่ำจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงไออุ่นและกลิ่นลมหายใจหอมหวานที่เจือด้วยรสแอลกอฮอล์จางๆ "ผมไม่ใช่พวกโลกสวยที่จะยอมเอาชีวิตตัวเองมาทิ้งเพราะความสนุกสนานบ้าบอของคุณ หลักฐานนี่... มันอันตรายเกินไป" "แต่ก็เป็นสิ่งเดียวที่จะทำให้เรา 'รอด' ไปด้วยกันนะคะ" รวินทร์กระซิบตอบ เสียงทุมนุ่มแหบพร่าชวนใจสั่น ดวงตากลมโตแพรวพราวไร้ความหวาดกลัว "กวินไม่ได้ต้องการแค่ปิดปากฉันหรอกค่ะ มันต้องการทำลายทุกอย่างที่เป็นฉัน... รวมทั้งคนที่เข้ามาเกี่ยวข้องด้วย หมายถึงคุณ... บอดี้การ์ดส่วนตัวที่มันกำลังตามล่าหัวอยู่เหมือนกัน" คำพูดนั้นทำให้ศิลาขมวดคิ้วมุ่น ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ กับเสียงหัวใจที่เต้นรัวโครมครามอยู่ในอกของคนทั้งคู่ ศิลารู้ดีว่ากวินเป็นคนอย่างไร ไอ้สารเลวคนนั้นไม่มีทางปล่อยพยานปากเอกอย่างรวินทร์แน่ และในเมื่อเขาถูกดึงเข้ามาพัวพันในเกมนี้เต็มตัวแล้ว การหนีไม่ใช่ทางเลือกอีกต่อไป มือหนาที่จับข้อมือบางอยู่ค่อยๆ คลายออก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นฝ่ายคว้ามือเรียวนั้นมากำไว้แน่นแทน สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือของบอดี้การ์ดหนุ่มทำRวินทร์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นอย่างประหลาดใจเมื่อเห็นประกายเด็ดเดี่ยวในแววตาสนิมเหล็กคู่นั้น "ตกลง..." ศิลาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจังเป็นครั้งแรก "ผมจะช่วยคุณ... เราจะเล่นงานมันให้จบในคราวเดียว" รวินทร์ยิ้มกว้างออกมาทันที รอยยิ้มที่ไม่ได้เกิดจากการเสแสร้งหรือการแสดงละครต่อหน้ากล้อง แต่มันคือรอยยิ้มที่จริงใจที่สุดเท่าที่ศิลากล้าจะยอมรับว่าใจสั่นไหว ร่างโปร่งโถมเข้ากอดเอวหนาแน่นโดยไม่ทันให้อีกฝ่ายตั้งตัว ใบหน้าเนียนซบลงกับลาดไหล่กว้างอย่างโล่งอก "ฉันรู้ว่าคุณใจดีกว่าที่ปากพูดนะคะ ศิลา..." รวินทร์พึมพำชิดซอกคอ ศิลาตัวแข็งทื่อไปชั่ววินาที ก่อนจะค่อยๆ ยกแขนขึ้นโอบรอบเอวบางของอีกฝ่ายหลวมๆ ปลายจมูกสูดดมกลิ่นหอมกรุ่นจากเส้นผมสลวยโดยไม่รู้ตัว ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในอกทำให้เขารู้สึกว่าการตัดสินใจครั้งนี้อาจเปลี่ยนชีวิตเขาไปตลอดกาล แต่ทว่า... ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานล้ำและเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่คลี่คลายลง เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องที่ไม่ได้ล็อกสนิท *กริ๊ก... แอ๊ด...* "นึกไม่ถึงเลยนะครับว่าบอดี้การ์ดมือหนึ่ง จะมาสวามิภักดิ์อยู่ใต้ร่างของเด็กในสังกัดผมแบบนี้..." ศิลากับรวินทร์ผละออกจากกันแทบจะไม่ทัน ร่างสูงของกวินก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ด้านหลังมีชายชุดดำอีกสามคนยืนปิดทางออกไว้ทุกด้าน ในมือของมาเฟียหนุ่มถือปืนเก็บเสียงกระบอกงามที่เล็งตรงมาที่พวกเขาโดยไม่ลังเล และหน้าจอมือถือในมือของศิลาก็สว่างวาบขึ้นด้วยสายเรียกเข้าปริศนาที่โชว์เบอร์ของคนใกล้ตัวที่สุด แบล็กเวลเวตหวังว่ารี้ดจะชอบตอนนี้นะคะ